Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2020

Ράπτη: Μέτρα προστασίας από κορωνοϊό σε Στεγαστικές Δομές Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης


Ζωή Ράπτη: υφυπουργός Υγείας

Προληπτικά μέτρα προστασίας από κορωνοϊό στις στεγαστικές δομές Ψυχικής Υγείας  και Κοινωνικής αποκατάστασης.

 Ράπτη: Προληπτικά μέτρα προστασίας από κορωνοϊό στις μονάδες ψυχικής υγείας

Τέσσερις άξονες λήψης των επικαιροποιημένων αναγκαίων προληπτικών μέτρων για τις μονάδες ψυχικής υγείας, αλλά και για τα άτομα που χρήζουν ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, παρουσίασε η υφυπουργός Υγείας Ζωή Ράπτη κατά την ενημέρωση για την πορεία της πανδημίας στην Ελλάδα.

Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η πανδημία του κορονοϊού στη χώρα μας η κυβέρνηση έθεσε ως βασικό της μέλημα την προστασία των ευάλωτων ομάδων, ανέφερε η κ. Ράπτη. Υπογράμμισε ότι οι μονάδες προστατευτήκαν αποτελεσματικά και υπενθύμισε ότι μέχρι σήμερα δεν έχει καταγραφεί κανένας θάνατος σε δημόσια δομή.

Ο πρώτος άξονας αφορά στα Κέντρα Ημέρας, Κινητές Μονάδες, Κέντρα Ψυχικής Υγείας και τα εξωτερικά ιατρεία των Ψυχιατρικών Τιμημάτων.

 - Προβλέπεται αναστολή των δια ζώσης ομαδικών δραστηριοτήτων, καθώς και όλων των εξωτερικών δράσεων.

 - Πραγματοποίηση δια ζώσης των ατομικών θεραπευτικών δράσεων για τους εξυπηρετούμενους των μονάδων, τηρώντας όλα τα μέτρα υγιεινής.

 - Πραγματοποίηση των ατομικών υποστηρικτικών θεραπειών μέσω της γραμμής 10306.

 - Αξιοποίηση των διαύλων επικοινωνίας και ψυχολογικής υποστήριξης μέσω διαδικτυακών εφαρμογών.

 - Λειτουργία εξ αποστάσεων ειδικών διαδικτυακών ομάδων που αφορά στους ενοίκους των στεγαστικών δομών και τους εξυπηρετούμενους που ανήκουν σε αυτές τις ομάδες.

 - Στελέχωση σε 24ωρη βάση των βαρδιών της τηλεφωνικής γραμμής ψυχοκοινωνικής υποστήριξης για όλους τους πολίτες που πλήττονται από τις επιπτώσεις του νέου κορονοϊού

 - Υποχρεωτική και καθολική χρήση μάσκας από τους εργαζόμενους και τους εξυπηρετούμενους των μονάδων ψυχικής υγείας

 

Ο δεύτερος άξονας αφορά τις Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης.

 - Προβλέπεται μέριμνα απολύμανσης των χώρων

 - Πραγματοποίηση δωρεάν υποχρεωτικού μοριακού ελέγχου στους εργαζόμενους όλων των στεγαστικών δομών

 - Απαγόρευση επισκέψεων κοινωνικού χαρακτήρα εκτός από εξαιρέσεις και υπό προϋποθέσεις

 - Εξασφάλιση ειδικού χώρους απομόνωσης σε περίπτωση κρούσματος και προετοιμασία ενός ειδικού χώρου καραντίνας ενοίκων που ήρθαν σε επαφή με ύποπτα κρούσματα εντός των οικοτροφείων

 - Άμεση πρόσληψη αναγκαίου προσωπικού με τρίμηνη σύμβαση

 - Διατήρηση της ατομικής εξόδου των νοσηλευομένων στο μέτρο του δυνατού και με την λήψη των αναγκαίων μέτρων προφύλαξης

 

Ο τρίτος άξονας αφορά στα ψυχιατρικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων καθώς και τις ενδονοσοκομειακές μονάδες των ψυχιατρικών νοσοκομείων.

 Όπως είπε η κ. Ράπτη υπάρχει μέριμνα για την ύπαρξη ειδικού θαλάμου διαχείρισης των περιστατικών εκείνων που χρήζουν απομόνωσης για τις περιπτώσεις του επείγοντος νέο εισαγόμενου οξέως περιστατικού 24ωρα πριν βγει η απάντηση του.

 Τακτική αξιολόγηση της αναγκαιότητας της συνέχισης της ακούσιας νοσηλείας των νοσηλευομένων όταν αυτή εκτελείται και διευκόλυνση της επικοινωνίας τους με τα συγγενικά και φιλικά πρόσωπα, καθώς και πρόσβαση στο ιντερνετ

 Ο τέταρτος άξονας αφορά στους κοινωνικούς συνεταιρισμούς περιορισμένης ευθύνης όπου προβλέπεται απολύμανση των χώρων , λειτουργία διαύλων επικοινωνίας και ψυχολογικής υποστήριξης μέσω εφαρμογών τηλεδιάσκεψης

 

Αυξημένα προληπτικά μέτρα της ατομικής υγιεινής του προσωπικού και εάν κριθεί αναγκαίο θα δύναται ο συνεταιρισμός να προβεί στην πρόσληψη του απαιτούμενου προσωπικού για χρονικό διάστημα έως 4 μηνών για την ενίσχυση των παρεχόμενων υπηρεσιών.

https://youtu.be/KQK5V-oJn3U?t=1434

 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ





Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2020

Nα επιμένεις να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις

Σημαντικότερη από την Πανεπιστημιακή Καριέρα είναι η ΕΥΤΥΧΙΑ

Αφιερωμένο σε όλα τα Ελληνόπουλα που δώσανε την μάχη τους για μια θέση στα Πανεπιστημιακά θρανία και δεν την πήραν.

Γιατί σημαντική είναι μια επιτυχία στη ζωή μας σε οποιονδήποτε τομέα, αλλά εξ' ίσου σημαντική ίσως και σπουδαιότερη είναι η σωστή διαχείριση της οποιασδήποτε αποτυχίας -ατυχίας .

Γιατί το όφελος από κάθε προσπάθεια δεν προσμετράται μόνο εκ του αποτελέσματος και επί του πρακτέου, αλλά στην προσωπική επένδυση που μένει ως πιστωτικό υπόλοιπο και αξιοποιείται σε νέες εξορμήσεις ....
Γιατί αυτό πρωτίστως, που έχει ανάγκη η ψυχή κάθε ανθρώπου ανεξαιρέτως, δεν είναι το χειροκρότημα ,η επαγγελματική καταξίωση,μια θέση στο επιστημονικό και γιατί όχι στο διεθνές στερέωμα,η φήμη, η δόξα ,τα πλούτη.....

Είναι η ζεστασιά της Αγάπης, της Αποδοχής, της Προσοχής των συντρόφων .
Η Αυτοεκτίμηση που σου δίνει η αίσθηση ότι είσαι χρήσιμος, αυτόνομος και ικανός να διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου .
Να μην χάνεσαι στον κυκεώνα των αποτυχιών, των δυσκολιών, των ανατροπών, των απωλειών .
Να στέκεσαι όρθιος κι αξιοπρεπής.
Να προσπαθείς, να μην κάνεις πίσω, να επιμένεις να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις.

` ``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Ο Πάμπλο Πινέδα είναι 39 ετών. Οταν ήταν επτά, ο δάσκαλος του είπε πως πάσχει από σύνδρομο Down. «Δηλαδή, είμαι ηλίθιος;» τον ρώτησε. Ο Πάμπλο Πινέδα σήμερα έχει πάρει δίπλωμα δασκάλου, πτυχίο στην Ψυχολογία της Εκπαίδευσης, ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο μιλώντας με σπάνιο, απλό και επιδραστικό τρόπο και το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ζωής του, το ότι πάσχει από σύνδρομο Down, το έχει μετατρέψει σε πλεονέκτημα. Το ΒΗmagazino μίλησε με τον πρώτο στην Ευρώπη πτυχιούχο πανεπιστημίου που πάσχει από σύνδρομο Down, τον πρωταγωνιστή της ταινίας «Υο, Τambiιn» (Εμείς οι δύο), που είναι βασισμένη στη ζωή του.

Πώς μάθατε ότι πάσχετε από σύνδρομο Down; «Ημουν επτά χρόνων και μου το ανακοίνωσε ο δάσκαλός μου. Με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το σύνδρομο Down ;και του απάντησα "ναι". Μετά άρχισε να μου εξηγεί από τι ακριβώς πάσχω, τι σημαίνει να ζεις με το σύνδρομο Down».
Θυμάστε την αντίδρασή σας τη στιγμή που σας ενημέρωσε ο δάσκαλός σας; «Το πρώτο που τον ρώτησα ήταν "Είμαι ηλίθιος;". Μου απάντησε "όχι". Αμέσως μετά τον ρώτησα αν θα μπορούσα να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου και όταν μου είπε "Φυσικά, ναι", ησύχασα. Τίποτε άλλο δεν με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή».

Οσο προχωρούσατε στη ζωή σας, ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας εμφανίστηκε και εσείς είπατε «αυτό δεν ήξερα ότι το είχα»; «Με αιφνιδίασε η αυτοεκτίμηση και η πίστη στον εαυτό μου ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Οτιδήποτε μου προέκυπτε στη ζωή μπορούσα να το αντιμετωπίσω. Σε αυτό με βοήθησε πολύ η οικογένειά μου, που πίστευε σε μένα και βοήθησε στο να χτίσω την αυτοεκτίμησή μου».

Είστε το τέλειο παράδειγμα για το πώς πρέπει να στέκεται ο άνθρωπος απέναντι στη ζωή: όταν αυτή του βάζει τις μεγαλύτερες δυσκολίες, εκείνος να της αντιτάσσει όλη του τη δύναμη. Ετσι τιμάμε τη ζωή
. Αισθάνεστε ευθύνη; «Αυτό που αισθάνομαι είναι μια μεγάλη ευθύνη, γιατί ξέρω ότι πολλά παιδιά με σύνδρομο Down και οι οικογένειές τους παρακολουθούν στενά τις δραστηριότητές μου. Αυτό που θα ήθελα να πω και να συμβουλεύσω τους γονείς τέτοιων παιδιών είναι να μην προσπαθήσουν να τα κάνουν κλώνους δικούς μου, να κάνουν αντίγραφα. Το σημαντικό δεν είναι να κάνουν μια πανεπιστημιακή καριέρα όπως εγώ, αλλά να είναι ευτυχισμένα. Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι οφείλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να φτάσουν μέχρις εκεί που μπορούν και όχι να μιμηθούν εμένα. Αυτό είναι που θα τα κάνει ευτυχισμένα».

Είστε πιο αυστηρός με τους γονείς παιδιών που έχουν σύνδρομο Down ;και δεν τους φέρονται όπως πρέπει ή με τους γονείς των υπόλοιπων παιδιών που τα ανατρέφουν με άρρωστο τρόπο; «Νομίζω ότι και οι δύο στάσεις με θυμώνουν εξίσου. Η σωστή εκπαίδευση και η ανατροφή των παιδιών είναι το πιο βασικό απ' όλα, ανεξάρτητα από το εάν ένα παιδί έχει ή δεν έχει κάποια αναπηρία».
Γνωρίζετε ότι είστε παράδειγμα για πολλούς ανθρώπους στον πλανήτη. Ποιος ήταν το δικό σας παράδειγμα; «Αυτοί που πάντα θαύμαζα ήταν άνθρωποι που είχαν ξεκάθαρα ιδανικά στη ζωή τους. Θα ακουστεί κοινότοπο, αλλά είναι προσωπικότητες όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Γκάντι».

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πιο άρρωστο πράγμα που μπορεί να μπει στη ζωή ενός ανθρώπου; «Το πιο άρρωστο πράγμα που μπορεί να συμβεί νομίζω ότι είναι η κρίση των αληθινών αξιών, της φιλίας, της αγάπης και της ισότητας των ανθρώπων. Έτσι κυβερνούν ολοκληρωτικά οι υλικές αξίες και αυτό είναι άρρωστο».

Όνειρα βλέπετε; «Βλέπω όνειρα κάθε βράδυ, από μικρό παιδί. Τα περισσότερα είναι θετικά όνειρα, αισιόδοξα, αλλά όχι πάντα».

Όταν μάθατε ότι πάσχετε από σύνδρομο Down  τι όνειρα βλέπατε τον πρώτο καιρό; Άλλαξαν όσο μεγαλώνατε; «Δεν με επηρέασε η γνώση ότι έχω σύνδρομο Down. Μικρός ονειρευόμουν πράγματα της παιδικής ηλικίας, όταν έγινα έφηβος ήρθαν σιγά σιγά και οι γυναίκες στα όνειρά μου. Πολλές φορές ονειρεύομαι γυναίκες, αυτό μπορώ να σας το ομολογήσω. Τώρα που έφτασα σε μια ώριμη ηλικία τα όνειρά μου έχουν να κάνουν και με το περιβάλλον μου, και αυτά που μου συμβαίνουν».

Υπάρχει κάτι που πραγματικά φοβάστε και λέτε «αυτό δεν θα ήθελα να μου τύχει σε αυτή τη ζωή»; «Νομίζω ότι αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η κατάσταση όπου κανένας δεν σου δίνει σημασία και όλοι αδιαφορούν για σένα. Αυτό είναι που με φοβίζει περισσότερο, γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις, δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις σε αυτό».
Υπάρχει κάτι σε σχέση με τους ανθρώπους που θα σας είναι ακατανόητο για πάντα; «Αυτό που δεν θα καταλάβω ποτέ είναι η υποκρισία των ανθρώπων. Η ψεύτικη φιλία, η ψεύτικη αγάπη, είναι πράγματα που δεν τα έχω αισθανθεί και δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι άνθρωποι υποκρίνονται σε αυτά».
Πιστεύετε ότι υπάρχει Θεός; «Πιστεύω ότι μπορεί να υπάρχει Θεός, και αν όντως υπάρχει είναι εκεί πάνω, μας βλέπει, γελάει και λέει: "Είναι τρελοί αυτοί οι άνθρωποι με ό,τι κάνουν εκεί κάτω και όπως συμπεριφέρονται. Αφού, σε τελική ανάλυση, όλοι θα πεθάνουν και θα έρθουν σε εμένα, τι είναι όλος αυτός ο χαμός που κάνουν;"».

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που διαβάσατε, κάποιος συγγραφέας ή ποιητής ο οποίος να έχει λειτουργήσει ανακουφιστικά μέσα σας; «Το βιβλίο που διάβασα σε νεαρή ηλικία και είχε τεράστια επιρροή επάνω μου ήταν το "Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου", του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Με συγκίνησε και με συντάραξε πολύ η γλώσσα, ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε ο Μάρκες για τα ταμπού και τις προκαταλήψεις που έχουν οι άνθρωποι. Είναι από τα πιο σημαντικά βιβλία που έχω διαβάσει. Δείχνει πώς οι προκαταλήψεις οδηγούν στο μίσος, το μίσος οδηγεί στη βία και όλος αυτός ο κύκλος του μίσους και της βίας με άγγιξε πάρα πολύ».

Στην Ελλάδα έχουμε τεράστιο πρόβλημα με πολλά παιδιά του που έχουν μολυνθεί από τον ναζισμό. Αν είχαμε εδώ τέτοια παιδιά τι θα τους λέγατε; «Αυτό που θα τους έλεγα είναι ότι οι εχθροί που έχουν εφεύρει δεν υ
πάρχουν στην πραγματικότητα, είναι απλώς άνθρωποι όπως εκείνοι. Δεν υπάρχουν εχθροί, είναι όλα στο μυαλό τους. Δεν υπάρχει πιο άρρωστο πράγμα από το να ζεις με εχθρούς στο μυαλό σου».
Έχει μεγάλη σημασία να τους το λέει κάποιος που έχει επιτύχει στη ζωή του ενώ έχει σύνδρομο Down. «Tους διαβεβαιώνω εγώ που έχω σύνδρομο Down  και σύμφωνα με τη θεωρία τους είμαι εχθρός τους».
Μας ενδιαφέρει πολύ η άποψή σας για τους Έλληνες αυτή την εποχή. «Οι Έλληνες να μη νιώθετε κόμπλεξ επειδή βρίσκεστε σε αυτή την κατάσταση σήμερα. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι το κόμπλεξ σάς χαρακτηρίζει ως λαό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι οι δυνατές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο σε εσάς όσο και σε εμάς τους Ισπανούς, προσπαθούν να μας επιβάλουν να αισθανθούμε κατώτεροι τους και αυτό είναι που πρέπει να καταπολεμήσουμε. Όταν βλέπεις ότι δεν είσαι σε καλή κατάσταση και αισθάνεσαι αδύναμος, πρέ
πει να σκέφτεσαι τα δυνατά σου σημεία. Να σκέφτεσαι συνέχεια πώς θα το ξεπεράσεις και να κάνεις την αδυναμία δύναμη».

Εάν κάποιος σας έλεγε ότι έχει τη δύναμη να σας απαλλάξει από το σύνδρομο Down, θα σας προκαλούσε κάποιο φόβο αυτό; «Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος μού έλεγε τώρα ότι δεν θα έχω σύνδρομο Down  θα του έλεγα: "Οχι, μη μου το πάρεις, γιατί θα αισθάνομαι χωρίς ουσία".
Βγάλατε όλη σας τη δύναμη, τον χαρακτήρα και την ποιότητά σας κυρίως επειδή μάθατε ότι έχετε αυτό το χαρακτηριστικό;
«Ακριβώς.

Έχοντας αυτό το σύνδρομο

κατάφερα να γίνω καλύτερος άνθρωπος και να βοηθάω τον κόσμο».

*Ο Πάμπλο Πινέδα βρέθηκε την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου στο Μουσείο της Ακρόπολης, προσκεκλημένος από τη ΜΚΟ Κορυφογραμμή, η οποία και τον βράβευσε

 

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2020

ZHTΩ


26 Αύγουστος 2013
 

Είμαι απ' αυτούς που οι πρωτιές δεν τους συγκινούν .
Τις διακρίσεις θεωρώ δικαίωμα διακριτών ανθρώπων .
Και μεταξύ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναγνωρίζω το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην Αναγνώριση...
Αλλά , μου είναι αδύνατον και δεν θέλω άλλωστε, να κρύψω την συγκίνηση, το καμάρι, τον ενθουσιασμό που μου εμπνέουν όλα αυτά τα υπέροχα ΑμεΑ , όταν τα βλέπω να παρελαύνουν με θάρρος σε όλους τους στίβους της ζωής.
Της βιοπάλης, της καθημερινότητας, της επιμόρφωσης ,του αθλητισμού και το χαμόγελό τους να φωτίζει το γκρίζο της ανθρωπότητας .
Απογειώνομαι.!

Δεν θα ξεχάσω εκείνη, την μοναδική φορά στην ζωή μου, την αίσθηση της εκτός ορίων τρελής ελευθερίας που με έθεσε εκτός τόπου, χρόνου, κοινωνικών κανόνων. πολιτισμένης συμπεριφοράς ,σοβαρότητας συνεπούς με την προσωπικότητά μου.
Ήταν τότε , στην ΠαραΟλυμπιάδα του 2004 ,όταν νέοι νέες και παιδιά ,απ' όλον τον κόσμο,με βαριές σωματικές και πνευματικές αναπηρίες κάνανε τον γύρο του στίβου χαιρετώντας με την γλώσσα του σώματος και σκορπίζοντας πλατιά υπέροχα χαμόγελα στα πλήθη.
Ξαφνικά ένοιωσα ότι όλα αυτά τα παιδιά ήταν δικά μου . Χαμογελούσαν σε μένα . Το βλέμμα τους διασταυρωνόταν με το δικό μου.
Όρθια στην κερκίδα ,ικανή να μείνω έτσι μέχρι να με εγκαταλείψουν οι δυνάμεις μου, χειροκροτούσα ακατάπαυστα και φώναζα με πάθος "μπράβο παιδιά." !!!!!!
Μέσα από δάκρυα γελούσα ξέφρενα και δεν κάθιζα με τίποτα.
Οι θεατές στα πίσω καθίσματα ξεσηκώθηκαν γιατί τους ενοχλούσα. Τους εμπόδιζα την θέα...
Φώναζαν, έβριζαν, κάποιος ύψωσε φωνή : " μαζέψτε την...." κι ένας άλλος, ο ..άντρας ο αψηλος πίσω μου, με έπιασε από τους ώμους και με καθήλωσε με βία. Δεν χαμπάριασα. Ξανασηκώθηκα και συνέχισα ακάθεκτη...
Δίπλα μου είχα τον Αντωνάκη που χειροκροτούσε χτυπώντας το δεξί χεράκι , πάνω στο ποδαράκι του . Το αριστερό χεράκι ήταν παράλυτο.
Ο Αντωνάκης ( παιδί από την ομάδα των ειδικών παιδιών που συνόδευα ) ξαφνικά έβγαλε μια δυνατή φωνή. ΖΗΤΩ!!!!!!!!!

Δεν ήταν φωνή. Ήταν κραυγή που ξέσχισε τον αέρα κι επέβαλε για δευτερόλεπτα σιωπή....
Το αγκάλιασα, το φίλησα και αυτομάτως συνήλθα από την συγκινησιακή φρενίτιδα που με είχε κυριέψει.

Αυτή είναι μια εμπειρία που δεν ξέχασα ποτέ, αλλά που με ξεσηκώνει κάθε φορά που κάποιοι Νέοι με Αναπηρίες αντί για άλλες προκλήσεις , προκαλούν την Ελληνική κοινωνία με χαμόγελα ζωής και αισιοδοξίας .

Σάββατο, 18 Απριλίου 2020

Εφ' όλης της ύλης.




Ας  είμαστε ρεαλιστές.  Τώρα όσο ποτέ υπάρχει  ανάγκη για «ΑΝΑΣΤΑΣΗ» εφ’ όλης  της ύλης. Ας την επιχειρήσουμε .Ας την υποστηρίξουμε. Ας την απαιτήσουμε όρθιοι από το Σύμπαν . Δεν μπορεί το Σύμπαν  ν’ αντισταθεί  στην αντίσταση ,στην  αξιοπρέπεια ,στην πίστη στην  ελπίδα του ανθρώπου. Εν εναντία περιπτώσει θα χαθεί η ισορροπία και η ομορφιά του.
 Όχι! Η θεία δύναμη που τα πάντα ‘’εν  σοφία  εποίησε’’   Δεν  θα το επιτρέψει .


Με όση δύναμη φωνής έχει η ψυχή μου που τολμά ακόμη να εμπιστεύεται εαυτόν και να ανασταίνεται (καλή ώρα σαν και τούτη) εύχομαι  το αύριο να μας βρει όλους  ζωντανούς, γερούς, κι αναστημένους !!!