Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Έλληνας ο νικητής !!!

Έλληνας είναι ! Ένας  Έλληνας  Νικητής που
οι "λέξεις δυσκολεύονται " να τα βάλουν
με την  Δύναμή του.... 

Συγκλονίζει ο Γιαννιώτης: Αν δεν ήμουν δυσλεκτικός, δεν θα είχα φτάσει εδώ που είμαι!


Ο αργυρός Ολυμπιονίκης στα 10 χιλιόμετρα ανοιχτής θαλάσσης, Σπύρος Γιαννιώτης, δεν είναι μόνο σπουδαίος αθλητής αλλά και σπουδαίος άνθρωπος κάτι που απέδειξε για ακόμη μία φορά.
Με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ο Έλληνας πρωταθλητής με ανάρτησή του αναφέρεται στο πρόβλημα που αντιμετώπισε ο ίδιος, όντας δυσλεκτικός και δίνει δύναμη και κουράγιο σε όλα τα παιδιά ώστε κανένα να μη νιώσε όπως ένιωσε εκείνος.
Διαβάστε την συγκλονιστική ανάρτηση του Σπύρου Γιαννιώτη:

«Με αφορμή τον Τζέιμι Όλιβερ που βγήκε και μίλησε για την δυσλεξία, θα ήθελα να πω και εγώ δυο πράγματα. Ισως και εγώ αν δεν ήμουν δυσλεκτικός, δεν θα είχα φτάσει σήμερα εδώ που είμαι.
Πάντα τέτοια εποχή νιώθω ένα κόμπο στο στομάχι, ίσως να θυμάμαι το βουνό που είχα μπροστά μου γιατί έτσι έβλεπα το σχολείο, τον φόβο να μην μπορώ να αντεπεξέλθω στα διαβάσματά μου, στην ορθογραφία, στην γραφή μου, στο αν τα αλλά παιδιά θα με πουν αγράμματο, ίσως ο μεγαλύτερος φόβος μου. Αυτή την σκηνή δεν θα την ξεχάσω ποτέ, να κυλάει το δάκρυ στο βιβλίο και να προσπαθώ να διαβάσω, και τα μάτια μου θολά. Να θέλω να είμαι καλός μαθητής και να μην μπορώ.

Πέρασαν τα χρόνια και έμαθα στο γυμνάσιο ότι έχω δυσλεξία, αλλά τα βιώματα μου με είχαν χαράξει, δεν αλλάζουν αυτά. Με τα χρόνια έμαθα να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος και να πηγαίνω κόντρα στην ανασφάλεια μου και στο φόβο μου, είναι ένας αγώνας που δίνω καθημερινά.
Όλα αυτά τα γράφω με αφορμή το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς, δεν θα ήθελα να νιώσει κανένα παιδί αυτά που ένιωσα εγώ.
Από έναν δυσλεκτικό που ακόμα και τώρα που σας γράφει αγχώνεται αν θα κάνει λάθη, αλλά τα γράφει γιατί είναι ένας καθημερινός αγώνας με έναν νικητή.
Καλή σχολική χρονιά».

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2018

Η Διαχείριση της αποτυχίας



Σημαντικότερη από την Πανεπιστημιακή Καριέρα είναι η ΕΥΤΥΧΙΑ
Αφιερωμένο σε όλα τα Ελληνόπουλα που δώσανε την μάχη τους για μια θέση στα Πανεπιστημιακά θρανία και δεν την πήραν.

Γιατί σημαντική είναι μια επιτυχία στη ζωή μας σε οποιονδήποτε τομέα, αλλά εξ' ίσου σημαντική ίσως και σπουδαιότερη είναι η σωστή διαχείριση της οποιασδήποτε αποτυχίας -ατυχίας  στη ζωή μας.
Γιατί το όφελος από κάθε προσπάθεια δεν προσμετράται μόνο εκ του αποτελέσματος και επί του πρακτέου, αλλά στην προσωπική επένδυση που μένει ως πιστωτικό υπόλοιπο και αξιοποιείται σε νέες εξορμήσεις ....
Γιατί αυτό,πρωτίστως, που έχει ανάγκη η Ψυχή κάθε ανθρώπου ανεξαιρέτως, δεν είναι τόσο το χειροκρότημα ,η επαγγελματική καταξίωση,μια θέση στο επιστημονικό και γιατί όχι στο διεθνές στερέωμα,η φήμη, η δόξα ,τα πλούτη,όσο  η ζεστασιά της Αγάπης, της Αποδοχής, της Προσοχής των συντρόφων .
Η Αυτοεκτίμηση που σου δίνει η αίσθηση ότι είσαι χρήσιμος, αυτόνομος και ικανός να διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου .
Να μην χάνεσαι στον κυκεώνα των αποτυχιών, των δυσκολιών, των ανατροπών, των απωλειών .
Να στέκεσαι όρθιος κι αξιοπρεπής.
Να προσπαθείς, να μην κάνεις πίσω, να επιμένεις να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις.

` ``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
Ο Πάμπλο Πινέδα είναι 39 ετών. Οταν ήταν επτά, ο δάσκαλος του είπε πως πάσχει από σύνδρομο Down. «Δηλαδή, είμαι ηλίθιος;» τον ρώτησε. Ο Πάμπλο Πινέδα σήμερα έχει πάρει δίπλωμα δασκάλου, πτυχίο στην Ψυχολογία της Εκπαίδευσης, ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο μιλώντας με σπάνιο, απλό και επιδραστικό τρόπο και το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ζωής του, το ότι πάσχει από σύνδρομο Down, το έχει μετατρέψει σε πλεονέκτημα. Το ΒΗmagazino μίλησε με τον πρώτο στην Ευρώπη πτυχιούχο πανεπιστημίου που πάσχει από σύνδρομο Down, τον πρωταγωνιστή της ταινίας «Υο, Τambiιn» (Εμείς οι δύο), που είναι βασισμένη στη ζωή του.

Πώς μάθατε ότι πάσχετε από σύνδρομο Down;
-----«Ημουν επτά χρόνων και μου το ανακοίνωσε ο δάσκαλός μου. Με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το σύνδρομο Down ;και του απάντησα "ναι". Μετά άρχισε να μου εξηγεί από τι ακριβώς πάσχω, τι σημαίνει να ζεις με το σύνδρομο Down».
Θυμάστε την αντίδρασή σας τη στιγμή που σας ενημέρωσε ο δάσκαλός σας;
----- «Το πρώτο που τον ρώτησα ήταν "Είμαι ηλίθιος;". Μου απάντησε "όχι". Αμέσως μετά τον ρώτησα αν θα μπορούσα να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου και όταν μου είπε "Φυσικά, ναι", ησύχασα. Τίποτε άλλο δεν με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή».
Οσο προχωρούσατε στη ζωή σας, ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας εμφανίστηκε και εσείς είπατε «αυτό δεν ήξερα ότι το είχα»;
------«Με αιφνιδίασε η αυτοεκτίμηση και η πίστη στον εαυτό μου ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Οτιδήποτε μου προέκυπτε στη ζωή μπορούσα να το αντιμετωπίσω. Σε αυτό με βοήθησε πολύ η οικογένειά μου, που πίστευε σε μένα και βοήθησε στο να χτίσω την αυτοεκτίμησή μου».

Είστε το τέλειο παράδειγμα για το πώς πρέπει να στέκεται ο άνθρωπος απέναντι στη ζωή: όταν αυτή του βάζει τις μεγαλύτερες δυσκολίες, εκείνος να της αντιτάσσει όλη του τη δύναμη. Ετσι τιμάμε τη ζωή. Αισθάνεσθε ευθύνη;
------«Αυτό που αισθάνομαι είναι μια μεγάλη ευθύνη, γιατί ξέρω ότι πολλά παιδιά με σύνδρομο Down ;και οι οικογένειές τους παρακολουθούν στενά τις δραστηριότητές μου. Αυτό που θα ήθελα να πω και να συμβουλεύσω τους γονείς τέτοιων παιδιών είναι να μην προσπαθήσουν να τα κάνουν κλώνους δικούς μου, να κάνουν αντίγραφα. Το σημαντικό δεν είναι να κάνουν μια πανεπιστημιακή καριέρα όπως εγώ, αλλά να είναι ευτυχισμένα. Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι οφείλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να φτάσουν μέχρις εκεί που μπορούν και όχι να μιμηθούν εμένα. Αυτό είναι που θα τα κάνει ευτυχισμένα».

Είστε πιο αυστηρός με τους γονείς παιδιών που έχουν σύνδρομο Down ;και δεν τους φέρονται όπως πρέπει ή με τους γονείς των υπόλοιπων παιδιών που τα ανατρέφουν με άρρωστο τρόπο?

----- «Νομίζω ότι και οι δύο στάσεις με θυμώνουν εξίσου. Η σωστή εκπαίδευση και η ανατροφή των παιδιών είναι το πιο βασικό απ' όλα, ανεξάρτητα από το εάν ένα παιδί έχει ή δεν έχει κάποια αναπηρία».
Γνωρίζετε ότι είστε παράδειγμα για πολλούς ανθρώπους στον πλανήτη. Ποιος ήταν το δικό σας παράδειγμα; 
«Αυτοί που πάντα θαύμαζα ήταν άνθρωποι που είχαν ξεκάθαρα ιδανικά στη ζωή τους. Θα ακουστεί κοινότοπο, αλλά είναι προσωπικότητες όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Γκάντι».
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πιο άρρωστο πράγμα που μπορεί να μπει στη ζωή ενός ανθρώπου; «Το πιο άρρωστο πράγμα που μπορεί να συμβεί νομίζω ότι είναι η κρίση των αληθινών αξιών, της φιλίας, της αγάπης και της ισότητας των ανθρώπων. Ετσι κυβερνούν ολοκληρωτικά οι υλικές αξίες και αυτό είναι άρρωστο».
Ονειρα βλέπετε; «Βλέπω όνειρα κάθε βράδυ, από μικρό παιδί. Τα περισσότερα είναι θετικά όνειρα, αισιόδοξα, αλλά όχι πάντα».
Οταν μάθατε ότι πάσχετε από σύνδρομο Down ;τι όνειρα βλέπατε τον πρώτο καιρό; Αλλαξαν όσο μεγαλώνατε;
------«Δεν με επηρέασε η γνώση ότι έχω σύνδρομο Down. Μικρός ονειρευόμουν πράγματα της παιδικής ηλικίας, όταν έγινα έφηβος ήρθαν σιγά σιγά και οι γυναίκες στα όνειρά μου. Πολλές φορές ονειρεύομαι γυναίκες, αυτό μπορώ να σας το ομολογήσω. Τώρα που έφτασα σε μια ώριμη ηλικία τα όνειρά μου έχουν να κάνουν και με το περιβάλλον μου, και αυτά που μου συμβαίνουν».

Υπάρχει κάτι που πραγματικά φοβάστε και λέτε «αυτό δεν θα ήθελα να μου τύχει σε αυτή τη ζωή»;
-------«Νομίζω ότι αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η κατάσταση όπου κανένας δεν σου δίνει σημασία και όλοι αδιαφορούν για σένα. Αυτό είναι που με φοβίζει περισσότερο, γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις, δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις σε αυτό»
.
Υπάρχει κάτι σε σχέση με τους ανθρώπους που θα σας είναι ακατανόητο για πάντα;
------«Αυτό που δεν θα καταλάβω ποτέ είναι η υποκρισία των ανθρώπων. Η ψεύτικη φιλία, η ψεύτικη αγάπη, είναι πράγματα που δεν τα έχω αισθανθεί και δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι άνθρωποι υποκρίνονται σε αυτά».
Πιστεύετε ότι υπάρχει Θεός;
-----«Πιστεύω ότι μπορεί να υπάρχει Θεός, και αν όντως υπάρχει είναι εκεί πάνω, μας βλέπει, γελάει και λέει: "Είναι τρελοί αυτοί οι άνθρωποι με ό,τι κάνουν εκεί κάτω και όπως συμπεριφέρονται. Αφού, σε τελική ανάλυση, όλοι θα πεθάνουν και θα έρθουν σε εμένα, τι είναι όλος αυτός ο χαμός που κάνουν;"»
.
Υπάρχει κάποιο βιβλίο που διαβάσατε, κάποιος συγγραφέας ή ποιητής ο οποίος να έχει λειτουργήσει ανακουφιστικά μέσα σας;
-------«Το βιβλίο που διάβασα σε νεαρή ηλικία και είχε τεράστια επιρροή επάνω μου ήταν το "Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου", του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Με συγκίνησε και με συντάραξε πολύ η γλώσσα, ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε ο Μάρκες για τα ταμπού και τις προκαταλήψεις που έχουν οι άνθρωποι. Είναι από τα πιο σημαντικά βιβλία που έχω διαβάσει. Δείχνει πώς οι προκαταλήψεις οδηγούν στο μίσος, το μίσος οδηγεί στη βία και όλος αυτός ο κύκλος του μίσους και της βίας με άγγιξε πάρα πολύ».
 
Στην Ελλάδα έχουμε τεράστιο πρόβλημα με πολλά παιδιά του που έχουν μολυνθεί από τον ναζισμό. Αν είχαμε εδώ τέτοια παιδιά τι θα τους λέγατε;
--------«Αυτό που θα τους έλεγα είναι ότι οι εχθροί που έχουν εφεύρει δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, είναι απλώς άνθρωποι όπως εκείνοι. Δεν υπάρχουν εχθροί, είναι όλα στο μυαλό τους. Δεν υπάρχει πιο άρρωστο πράγμα από το να ζεις με εχθρούς στο μυαλό σου».
Eχει μεγάλη σημασία να τους το λέει κάποιος που έχει επιτύχει στη ζωή του ενώ έχει σύνδρομο Down. «Tους διαβεβαιώνω εγώ που έχω σύνδρομο Down ;και σύμφωνα με τη θεωρία τους είμαι εχθρός τους».

Μας ενδιαφέρει πολύ η άποψή σας για τους Ελληνες αυτή την εποχή.
-------«Οι Ελληνες να μη νιώθετε κόμπλεξ επειδή βρίσκεστε σε αυτή την κατάσταση σήμερα. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι το κόμπλεξ σάς χαρακτηρίζει ως λαό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι οι δυνατές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τόσο σε εσάς όσο και σε εμάς τους Ισπανούς, προσπαθούν να μας επιβάλουν να αισθανθούμε κατώτεροί τους και αυτό είναι που πρέπει να καταπολεμήσουμε. Όταν βλέπεις ότι δεν είσαι σε καλή κατάσταση και αισθάνεσαι αδύναμος, πρέπει να σκέφτεσαι τα δυνατά σου σημεία. Να σκέφτεσαι συνέχεια πώς θα το ξεπεράσεις και να κάνεις την αδυναμία δύναμη».

Εάν κάποιος σας έλεγε ότι έχει τη δύναμη να σας απαλλάξει από το σύνδρομο Down, θα σας προκαλούσε κάποιο φόβο αυτό;
-----«Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος μού έλεγε τώρα ότι δεν θα έχω σύνδρομο Down ;θα του έλεγα: "Οχι, μη μου το πάρεις, γιατί θα αισθάνομαι χωρίς ουσία".

Βγάλατε όλη σας τη δύναμη, τον χαρακτήρα και την ποιότητά σας κυρίως επειδή μάθατε ότι έχετε αυτό το χαρακτηριστικό;
------«Ακριβώς. Έχοντας αυτό το σύνδρομο κατάφερα να γίνω καλύτερος άνθρωπος και να βοηθάω τον κόσμο».
````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

*Επικαιροποιημένο -Αναμνηστικό  από τις σελίδες του  ΠΗΓΑΙΜΟΥ στον πάλαι ποτέ Pathfinder  την 31/08/2016

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΗΣ και βάλε !!!


Επειδή οι χαρές λιγόστεψαν αυτό τον καιρό,επειδή έχει παραγίνει το κακό μου τελευταία με την ευαισθησία μου, επειδή πονάω και δεν θέλω να το πω ,στην  προσπάθεια μου να δώσω τόπο στην χαρά  και την παρηγοριά,ανασύρω από το ημερολόγιο του ΠΗΓΑΙΜΟΥ (στο πάλαι ποτέ  path) ένα χαρμόσυνο μήνυμα που μοιράστηκα μαζί σας  την  10η  Ιουλίου 2017 , για  να γελάσει το χείλι μου..


ΟΧΙ "ωσάν νικητής"....ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΗΣ και βάλε !


Δεν υπάρχουν "μικρές νίκες" ! " Αγώνες" υπάρχουν. Κι όταν ένας αγώνας δικαιώνεται, η νίκη είναι ανάλογη του "μαχητή" που την έδωσε και την κέρδισε..
Στην περίπτωση που ακολουθεί ,μάχη έδωσε ένας σεμνός μαθητής, αν κρίνει κανείς πως εκφράστηκε μετά την επιτυχία του στις πανελλαδικές του 2017 "αισθάνομαι πολύ καλά γιατί έδωσα τη μάχη και την ολοκλήρωσα "ωσάν νικητής"  .

Μια μάχη όμως όχι σαν τις άλλες που ξέρουμε.
Η δική του μάχη είναι αναμέτρηση με την "κανονικότητα " γιατί ο ίδιος είναι ένα ιδιαίτερο άτομο. Κι αυτή η μάχη θα διαρκεί όσο ζει.....

Να ζήσεις αγόρι μου ,σε θαυμάζω. Και μην ξεχνάς πως:

Η ζωή μας είναι ένας αγώνας χωρίς ανακωχή που πεθαίνουμε πολεμώντας με το όπλο στο χέρι .

υγ: Να μην ξεχάσω να στο πω . Σε αγαπώ.
λυγερή Βασιλείου

`````````````````````````````````````````````````

Πανελλαδικές 2017: Μαθητής με αυτισμό έπιασε 17.090 μόρια

Δηλώνει ότι αισθάνεται «πολύ καλά» με αυτή την επιτυχία γιατί έδωσε τη μάχη και την ολοκλήρωσε «ωσάν νικητής»
εδώ εικονίζεται ο μαθητής με αυτισμό με τη μητέρα του
Ο Δρόσος Κονδύλης, απόφοιτος του 2ου ΕΠΑΛ (επαγγελματικό λύκειο) Πύργου, κατάφερε κάτι που πολλοί θεωρούσαν ακατόρθωτο!
Να συγκεντρώσει 17.090 μόρια στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις, κάτι που του επιτρέπει την εισαγωγή σε όποια πανεπιστημιακή σχολή επιθυμεί.
Αυτό, όμως, που κάνει την περίπτωσή του ξεχωριστή ανάμεσα στα άλλα παιδιά που διαγωνίστηκαν φέτος, είναι πως ανέκαθεν χρειαζόταν να προσπαθεί στη νιοστή σε σχέση με τα άλλα παιδιά, στο δημοτικό, το γυμνάσιο, το Λύκειο για να πείσει για τις ικανότητες του, καθώς ο νεαρός μαθητής ανήκει στα φάσμα του αυτισμού.
Ο ίδιος, όπως δήλωσε, αισθάνεται «πολύ καλά» με αυτή την επιτυχία γιατί έδωσε τη μάχη και την ολοκλήρωσε «ωσάν νικητής».
Όπως μεταδίδει το ilia24.gr, ο Δρόσος από παιδί έδινε τη μάχη του με την «κανονικότητα» για να σπάσει τα τείχη της άγνοιας ορισμένων πάνω στον αυτισμό.
Δίπλα του βρισκόταν η μητέρα του Νικολία Μωραίτη, που τον ωθούσε καθημερινά να προσπαθεί όλο και περισσότερο, να τον επιβραβεύει για τις μικρές του νίκες, να του εξηγεί τις ανεξήγητες για τον ίδιο ανθρώπινες συμπεριφορές απέναντι στη διαφορετικότητα.
Η ίδια έδωσε μάχες μόνη απέναντι σε όλο το κατεστημένο για να αλλάξει και στην εκπαίδευση και στη μικρή κοινωνία μας η νοοτροπία απέναντι σε αυτά τα "διαφορετικά» παιδιά"

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Υπάρχει χώρος στην καρδιά μας για κάτι ..πιότερο


Το δημοσίευμα που ακολουθεί το διάβασα στα «Ιατρικά Νέα» και το βρήκα "αλλιώτικο" από  άλλα του είδους ,που σκοπεύουν αποκλειστικά  στην πληροφόρηση του αναγνώστη.
  Μια άλλη οπτική του θέματος με άγγιξε   πέρα από την ενημέρωση.
 Μια οπτική που επέτρεψε  στην ψυχή μου την ανάγνωση με τα δικά της μάτια  .
Την κατανόηση και τον σεβασμό  στον άγνωστο πάσχοντα ( που τις περισσότερες φορές είναι ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας )  και τον αγώνα  που κάνει , αν όχι για να επιβιώσει ,όπως σε  βαρύτερες  καταστάσεις ,αλλά για να διαχειριστεί  τον πόνο, τις ματαιώσεις, τις απώλειες της ζωής του, στις οποίες  τελικά το ίδιο το ταλαίπωρο σώμα μας  αντιδρά με αυτοάνοσα νοσήματα.
Νοσήματα τα οποία  τις περισσότερες φορές μας  ταλαιπωρούν σε όλη μας  την ζωή…

Ο πόνος,η στεναχώρια ,οι καημοί είναι το τίμημα της έλευσή μας στη ζωή που αγαπάμε ,που θέλουμε, κι ενίοτε απολαμβάνομε τα χίλια μύρια αγαθά της.


Ας θωρακιστούμε με αισιοδοξία ,σύνεση,αγάπη κι ελπίδα  πρωτίστως για τον ίδιο τον εαυτό μας  και με κατανόηση,σεβασμό για τους άλλους.

Λίγο να ψάξουμε  θα δούμε ότι πάντα υπάρχει χώρος στην καρδιά μας για  "αισθήματα" που λυτρώνουν  .

```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
Για όλους αυτούς που έκαναν τη στεναχώρια τους αυτοάνοσο


Σκέφτομαι πάνω από ένα μήνα να αγγίξω αυτό το θέμα. Είναι ευαίσθητο. Είναι σοβαρό. Είναι όσα δεν μπορείς να περιγράψεις μέσα σε 10 γραμμές.
Αρχικά να σου πω πως οι λόγοι που ένας άνθρωπος εμφανίζει αυτοάνοσο νόσημα μπορεί να είναι πολλοί. Δεν θα σταθώ στα ιατρικά κομμάτια του θέματος καθώς δεν είμαι γιατρός.
Ζώντας από πολύ κοντά ανθρώπους που έχουν αυτοάνοσο νόσημα έμαθα να τους σέβομαι, λίγο παραπάνω απ’ όλους τους άλλους, να τους εκτιμώ και να τους θαυμάζω καθημερινά.
Για σένα λοιπόν που έκανες τη στεναχώρια σου αυτοάνοσο.
Για σένα που κατάπιες όλη τη δυστυχία σου και αυτή μη έχοντας να ξεσπάσει πουθενά, επιτέθηκε στον ίδιο τον οργανισμό που την “φιλοξενούσε”.
Για σένα που ξύπνησες ένα πρωί και είδες τα χέρια σου πιο άσπρα από τη λεύκη.
Για σένα που ενώ πήγες στη δουλειά σου κανονικά, ξαφνικά θόλωσαν τα μάτια σου και η σκλήρυσνη κατα πλάκας θα είναι μόνιμη σύντροφός σου στα δύσκολα.
Για σένα που βγήκες μία βόλτα και η δύσπνοια σου “έκοψε” τα πόδια, το άσθμα δεν έκανε πλάκα και από εκείνη τη στιγμή δεν πας ούτε στο διπλανό δωμάτιο χωρίς την εισπνοή σου.
Για σένα που κοιτάχτηκες στον καθρέφτη, είδες μια κοκκινίλα στα μάγουλα και ο λύκος θα σου γρυλίζει κάθε μέρα για να σου δείξει την παρουσία του.
Για σένα που ο οργανισμός σου δεν άντεξε και σου επιτέθηκε.
Για σένα που στο μόνο που έχεις φταίξει, είναι που δεν γύρισες πίσω όση “σαπίλα” δέχτηκες και τελικά θα πρέπει να μάθεις να ζεις με τις επιπτώσεις αυτές.
Για σένα που δεν σε λυπάμαι γιατί με έμαθες μόνο να σε θαυμάζω.
Γράφω και γεμίζει η καρδιά μου συναισθήματα.
Αν με διαβάζεις, τα μόνα που θέλω να σου πω είναι ένα μεγάλο “Μπράβο που με δίδαξες να παλεύω” κι ένα “Συνέχισε να προσπαθείς”. Ίσως κλήθηκες να κάνεις το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου, ίσως να νιώθεις πως οι άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν τι περνάς, ίσως να σκέφτεσαι “γιατί σε μένα”. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έφταιξες σε τίποτα.
Αν είσαι απόλυτα υγιής και διαβάζεις αυτό το άρθρο να θυμάσαι πως και σήμερα έχεις μια ευκαιρία να ζήσεις καλά. Εκμεταλλεύσου την!