Η Αγάπη είναι εκεί...

Η Αγάπη είναι εκεί. ....

Η αληθινή ιστορία που ακολουθεί είναι υφασμένη σε σκληρό καμβά με πολύ λεπτή κλωστή γι' αυτό την δούλεψα με προσοχή μεγάλη !!!!
Τα ονόματα. ο τόπος ,ο χρόνος είναι φανταστικά .


Ο Κωνσταντής , παλικαρόπουλο, τώρα πια, γεννήθηκε πριν δεκαοκτώ χρόνια στην Θεσσαλονίκη. Πριν περάσουν τρεις μήνες βρέθηκε στο Νοσοκομείο με βαριές κρανιακές και λοιπές σωματικές κακώσεις . Βίαιη πτώση ήταν η αιτία. Το περιεχόμενο της ιατρικής διάγνωσης και όχι μόνο ,δεν θα γραφεί εδώ. Έχει καταχωρηθεί στα αυστηρά προσωπικά δεδομένα της ζωής του. Οι συνέπειες όμως της πτώσης άφησαν μόνιμη την αναπηρία στο κορμί του και κατέγραψαν ανεξίτηλα σημάδια στην άγραφη ψυχή του.
Αναστήθηκε σε μονάδα Νοσοκομείου για ανάπηρα παιδιά.
Μάνες του οι αδελφές και οι εθελόντριες επισκέπτριες.
Η φυσική του μητέρα βρήκε περίθαλψη και καταφύγιο σε δημόσιο Ψυχιατρείο. Πατέρας άγνωστος.

Ο Κωνσταντής μεγάλωνε ιδρυματικά . Τα κατάφερε όμως σαν το πληγωμένο δεντρί που επιμένει κάθε άνοιξη καχεκτικά κλωνιά να βγάζει, αδύνατα φύλλα δροσερά να ξεπετά. Περπάτησε δύσκολα κι ακόμη έτσι περπατάει,. Απόκτησε όμως στα χέρια δύναμη μεγάλη. Η ομιλία του έστρωσε με τον καιρό. Κουβέντες και σωστές προτάσεις διατυπώνει μέχρι που τούγινε συνήθεια να συνομιλεί και με τον κόσμο γύρω του ευγενικά και να επικοινωνεί σωστά.

Η ΑΓΑΠΗ παιδοψυχίατρος, με δυο παιδιά , ένα αγόρι ένα κορίτσι, και άντρα δικηγόρο, παρακολουθούσε την εξέλιξη του παιδιού μέχρι που μεγάλωσε.

Έχασε τον ύπνο της. Μήνες την βασάνιζε η σκέψη του.
« Ο Κωνσταντής δεν πρέπει να μείνει άλλο στο ίδρυμα. Θα θαφτεί ζωντανό. Θα πάει όλη μου η δουλειά μαζί του χαμένη. .Έλεγε στον άντρα της τον Θύμιο , άνθρωπο πονετικό και υποχωρητικό . Δεν της είχε ποτέ χαλάσει χατίρι.

Μια μέρα ,θες γιατί κουράστηκε τα ίδια και τα ίδια να του λέει, θες γιατί τον είχε μυήσει στην ιδέα της , υποχώρησε.
-----Άντε κάνε ότι θέλεις .Πάρε τον σπίτι αφού το θέλεις . Να ξέρεις όμως είναι μεγάλη η ευθύνη και κοίτα τι θα κάνεις με τα παιδιά.

Αυτό ήταν. Άνοιξε πράσινο για την έξοδο του Κωνσταντή από το ίδρυμα και την είσοδο του στον έξω κόσμο.
--- Μην ανησυχείς . Εγώ θα τα τακτοποιήσω όλα. . Θα τον εντάξω σε ομάδες Ειδικών ατόμων , θα κοινωνικοποιηθεί μέσα από προγράμματα , θα μάθει όσα γράμματα μπορεί , θα γίνει αυτόνομος. Στο σπίτι μας μόνο την οικογενειακή θαλπωρή θα βρει, όλα τα άλλα θα τα κατακτήσει μόνος του γιατί ΜΠΟΡΕΙ .!
Έτσι κι έγινε .Γιατί αυτή ήτανε η ΑΓΑΠΗ !
Έγινε ανάδοχος του Κωνσταντή και ο Κωνσταντής έγινε το τρίτο της παιδί.
.
Δεν ήταν απλά μια παιδοψυχίατρος. 'Όποια πέτρα ΑΜΕΑ στην Θεσσαλονίκη σήκωνες θα την εύρισκες από κάτω. Δεν θα πω περισσότερα γι αυτήν την σπουδαία αθόρυβη γυναίκα , γιατί είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ και ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ . Οποιαδήποτε λεπτομέρεια για την δραστηριότητά της παραπέμπει στη ταυτότητά της και ας έχω εγώ αλλάξει ονόματα, τόπο και επαγγέλματα...( εκτός από το δικό της)

Ο Κωνσταντής ,σπουργιτάκι με πληγωμένα φτερά, αδοκίμαστος στο πέταγμα, δεν άργησε να προσαρμοστεί στην νέα του ζωή .
Η εφηβεία του σωστή γιορτή . Οικογένεια, δραστηριότητες ,δράσεις, ταξίδια με την ΑΓΑΠΗ ,όπου πήγαινε μαζί της τον έπαιρνε. Του μάθαινε να βηματίζει στο νέο μονοπάτι της ζωής του απ΄όπου έμπαινε ήλιου φως και έβλεπε ουρανό. Τις νύχτες μετρούσε τα αστέρια από την βεράντα της ΑΓΑΠΗΣ κι έγραφε με το νου του στο φεγγάρι την ίδια πάντα ευχή. « Την μάνα του να δει!»
Το φεγγάρι δεν την έσβησε την ευχή του.

Ένα μεσημέρι που γύρισε από το σχολείο του , η ΑΓΑΠΗ είχε καλά μαντάτα..
Η μάνα του η Ισμήνη πάει πολύ καλά, παίρνει εξιτήριο από το ψυχιατρικό και θα εγκατασταθεί σε προστατευόμενο ξενώνα . Θα μπορεί να την συναντά , να βγαίνουν μαζί , να περνούν μια μέρα μαζί , να…. να….να….
Έτσι κάπως γράφονται τα παραμύθια τα αληθινά!!!

Το σπουργιτάκι απέκτησε γερά φτερά και πέταξε μέχρι και την μέση εκπαίδευση. Σπουδαστής σε ειδικό γυμνάσιο ,μαθητής καλός , επιμελής και σε όλα μέσα. Γλυκοκοίταζε και τα κορίτσια !!! Απέκτησε και δικό του νοικοκυριό. Η ΑΓΑΠΗ του εξασφάλισε δικό του σπίτι. Μια περιποιημένη ισόγεια γκαρσονιέρα. Η μητέρα του η Ισμήνη ερχόταν συχνά τον νοικοκύρευε , αντιλογούσανε κάπου-κάπου, σαν μάνα με γιο , αλλά του έφτιαχνε και κάτι μακαρονάδες, μα κάτι μακαρονάδες!!!

Ή Ισμήνη ήταν μια γλυκιά ,ευγενική νέα γυναίκα σαράντα ετών. Την είχα γνωρίσει από κοντά. Ακόμη θυμάμαι την ελαφρά ακαμψία της (φαρμακευτική παρενέργεια) και κείνο το απλανές βλέμμα που την ταξίδευε στην νιότη που δεν έζησε.

Η παλάμη της λευκή κι αδούλευτη άγγιζε δειλά ,στον καναπέ τα βράδια, το χέρι του παιδιού της που δεν χάιδεψε μωρό, δεν κορφολόγησε δεν νανούρισε ,δεν κανάκεψε σαν μάνα.

Είχα καιρό να μιλήσω με την ΑΓΑΠΗ. Στις γιορτές πήρα το τηλέφωνο να ευχηθώ. Το σήκωσε ο Κωνσταντής
---Γεια σου Κωνσταντή , Χρόνια Πολλά , Καλή Χρονιά. Τι κάνεις?
---Σιωπή από την άλλη άκρη της γραμμής
--- Κωνσταντή , η Αγάπη είναι εκεί.?
---Όχι. Παύση και ...---Τα μάθατε κυρία Βασιλείου;
---Όχι τι?
---Η μητέρα μου έφυγε .
---Πού πήγε?
---Στον ουρανό ,πριν μια εβδομάδα
--- Πώς, από τι?
---Από πνευμονικό οίδημα!!

Η γραμμή έπεσε όπως και η αυλαία στην σύντομη παρένθεση της ζωής του Κωνσταντή .

Η ΑΓΑΠΗ είναι εκεί !! δίπλα του. Στήριγμα. Είναι ο δικός του άνθρωπος.
Να του κρατά το χέρι στο ταξίδι. …
``````````````````````````````````````

Πέρασε μια δεκαπενταετία και πλέον από τότε... Με την Αγάπη δεν βλεπόμαστε συχνά,και μάλιστα τον τελευταίο χρόνο έχει αποκλειστεί σε μιαν επαρχία λόγω κορωνοιού .Την θυμάμαι όμως πάντα με πολύ αγάπη..Σήμερα την κάλεσα στο τηλέφωνο να μάθω νέα της. Τα είπαμε ,χαρήκαμε και ξαφνικά ήλθε στην μνήμη μου .Ο Κωνσταντής.

-------Τι γίνεται μωρέ ο Κωνσταντής;;;

--------Α, μια χαρά είναι ! Είναι εντελώς αυτόνομος πλέον,και πολύ υπεύθυνο άτομο. Εργάζεται ως σεκιουριτάς, διεκδικεί και υποστηρίζει τα δικαιώματά του και συνδικαλίζεται μάλιστα....
-------Μράβο βρε Αγάπη μου Εσύ είσαι ο συντελεστής αυτού του θαύματος.

Είπαμε ακόμη μερικά ασήμαντα και καθημερινά που ανταλλάσσουν οι φίλοι απο μακριά και κλείσαμε το τηλέφωνο.

υγ: Επ' ευκαιρία σας εύχομαι ότι ονειρεύεστε, ότι επιθυμείτε να πραγματοποιηθεί ακόμη και μέσα από ένα θαύμα....

 

 

Ζωές σε αναδόμηση

3η Δεκεμβρίου: αναπηρία: καθυστερώ.  Δεν υστερώ

Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει τη διαφορά σε αυτόν τον κόσμο»

Κάποια στιγμή της ζωής μας όλοι θα αφηγηθούμε την ιστορία μας. Στον εαυτό μας, στους φίλους ή σε κάποιον επαγγελματία. Θα χρησιμοποιήσουμε την γλώσσα ή τη σιωπή μας, τις φαντασιώσεις ή τις μνήμες μας για να αποδώσουμε νόημα στα γεγονότα εκείνα που εμπόδισαν ή διευκόλυναν τη ζωή μας, θα μιλήσουμε για τον τρόπο που τα αντιμετωπίσαμε.
Και τότε, μέσα από την αφήγηση, « ένα ταξίδι μαζί με κάποιον» θα σταθούμε σ΄εκείνα τα κομμάτια του εαυτού μας που σηματοδότησαν την ταυτότητά μας, ποιοι είμαστε, ποιοί θα θέλαμε να είμαστε, γιατί και πού σκόνταψαν τα ταξίδια των ονείρων μας.

Ολες οι ιστορίες ζωής, οι αναμνήσεις, τα γεγονότα, παρά την υποκειμενικότητά τους, δεν έχουν την ίδια αξιακή βαρύτητα. Δεν είναι, για παράδειγμα, ισοδύναμες οι αναμνήσεις που οικοδόμησαν μια ταυτότητα του κακοποιημένου ή με χρόνιες ασθένειες ανθρώπου και εκείνου που έζησε χωρίς δυσκολία την πορεία του.
Παρόλα αυτά και παρά τις δυσκολίες, κάποιοι οικοδομούν νέες ταυτότητες, δείχνοντας αντοχή στα σκληρά γεγονότα της ζωής τους. Συχνά καταφεύγουν στην ονειροπόληση, ως υποκατάστατο για τα χαμένα ιδεώδη, μέχρι να μπορέσουν να δράσουν αντίθετα από την τραυματική εμπειρία τους. Πάρα πολλοί τα καταφέρνουν, ανακάμπτουν, δείχνοντας πίστη και πείσμα στον στόχο.

Αλλοι πάλι δυσκολεύονται, μπαίνουν κάτω από το βάρος μιας επιστημονικής ερμηνείας που τους χαρακτηρίζει έξυπνους ή βραδύνοες, φυσιολογικούς ή αποκλίνοντες, δυνατούς ή αδύναμους ή ανθρώπους με δύσκολες αναπηρίες. Οι διαγνώσεις που διαμορφώθηκαν μέσα από ισχυρές επιστημονικές γνώσεις κατέληξαν να γίνουν στοιχείο του εαυτού τους.
Είναι γνωστό ότι οι ακαδημαϊκοί κλάδοι χρησιμοποιούν την γλώσσα για να ορίσουν τις ταυτότητες και στις οποίες προσδένονται οι άνθρωποι, αποκτώντας με τον χρόνο μια μαθημένη αδυναμία.
Οι άνθρωποι μπορούν να ξεφύγουν μέσω του αναστοχασμού της ζωής τους. Μπορούν να χαράξουν τις δικές τους πορείες, να γιατρέψουν τις όποιες πληγές σε πείσμα των επιστημονικών αξιολογήσεων.
Όση δυσκολία και να παρουσιάζει, είναι πάντα εφικτή η αίσθηση ότι ή ζωή και η προσωπικότητά μας είναι δική μας υπόθεση.

Δυστυχώς, μέσα στη σαρωτική λαίλαπα της οικονομικής κρίσης καταργήθηκε και εκείνο το υπέροχο φεστιβάλ- emotion pictures- πριν γίνει ευρέως γνωστό, ένα φεστιβάλ- ντοκυμαντέρ που μετέφερε ζωντανά ζωές σε αναδόμηση, τελείως αντίθετες από τις επιστημονικές βεβαιότητες.

http://www.selftherapy.gr/?p=1435

·       Γεννιέσαι με περιορισμούς αλλά ότι μπορείς να κάνεις είναι απεριόριστο.

·  ·        Χωρίς χέρια και πόδια κατάφερα να προχωρήσω. Χωρίς γροθιές κατάφερα να γκρεμίσω τα τείχη της άγνοιας, του φόβου και της προκατάληψης. Εγώ θα εξαντλήσω τα όνειρά μου.

·  ·        Πίσω από τη διαφορετικότητα η ομοιότητα – αυτό είναι που μας ενώνει.

·  ·        Ανέκαθεν πίστευα πως γίνεσαι αυτό που αποφασίζεις να γίνεις.

·  ·        Μπορεί να μην είναι η ιδανική ζωή που επιθυμείς, αλλά είναι ζωή.

·  ·        Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει τη διαφορά σε αυτόν τον κόσμο.

·  ·        Αρνητική διάκριση είναι όταν ο κόσμος σε κρίνει όχι για αυτό που είσαι, αλλά όταν σε στιγματίζουν για αυτό που θα έπρεπε να είσαι.

·  ·        Είναι ένας κόσμος που πρέπει να αλλάξουμε μαζί.

·  ·        Έχω όντως κάτι να προσφέρω στην κοινωνία. Είμαι πολλά περισσότερα από απλώς ένα θύμα.

·  ·        Κανείς δεν θα έπρεπε να ντρέπεται που είναι ζωντανός

·  ·        Δεν ακούω – μπορώ να ονειρεύομαι

·  ·        Η οπτική επικοινωνία γνωρίζω θεωρητικά ότι είναι πολύ σημαντική, αλλά δε μου λείπει γιατί δεν τη βίωσα ποτέ.

·  ·        Θέλω πίσω το σεβασμό και την τιμή μου.  

·  ·        Βλέπω τη σχιζοφρένεια σαν ένα τρόπο να βρεθώ κοντά στο ένστικτό μου

·  ·        Νομίζω ότι οι άνθρωποι βλέπουν πρώτα την αναπηρία και μετά εμένα

·  ·        Είναι δική μου υπόθεση να ανακαλύψω και να ορίσω τα δικά μου όρια

·  ·        Ο θαυμαστός πλούτος της ανθρώπινης εμπειρίας θα έχανε κάτι από τη χαρά με την οποία μας ανταμείβει αν δεν υπήρχαν περιορισμοί για να τους ξεπεράσουμε.

·  ·        Η μεγαλύτερη ασθένεια είναι να κοιτάς μόνο τον εαυτό σου (textureofoursoul)

·  ·        Ο άνθρωπος αξίζει όσο τα όνειρα και οι φιλοδοξίες του

·  ·        Αν είμαι χαρισματικός; Είμαι!

·  ·        Γιατί μου δείχνεις αδιαφορία; Γιατί δεν κοιτάς προς το μέρος μου;

·  ·        Τι αγαπάς στους άλλους; Τις ελπίδες μου.

·  ·        Οπλίστε τις επιθυμίες!

·  ·        Είναι πολλά αυτά που δεν μπορώ να κάνω, αλλά είναι πολλά αυτά που μπορώ και ευχαριστώ το Θεό για αυτό.

http://www.ameamedia.gr/node/92