Η ανθρωπιά δεν γεννιέται

Η «ανθρωπιά» δεν γεννιέται μαζί μας ούτε  μας δωρίζεται από τον Θεό  σε αντιστάθμισμα των δεινών που μας επιφυλάσσει η έλευσή μας στη Γη.
Θεωρώ ότι δεν είναι  ταλέντο έμφυτο αλλά διδάσκεται παραδειγματικά-πρακτικά από άνθρωπο σε άνθρωπο . Καλλιεργείται  στην συνείδησή μας και ενισχύεται κάτω από κατάλληλες  συνθήκες.
Συναντά την ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία και μοιρασιά  και διαμορφώνει καταλυτικά το ανθρώπινο στίγμα μας.
`````````````````````````````````````````````````````````````````````

Μαθήματα ανθρωπιάς από τον Ηλία Μαμαλάκη

Παραδίδει μαθήματα μαγειρικής στις κρατούμενες φυλακών Κορυδαλλού

Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ο Ηλίας Μαμαλάκης αποδεικνύει ότι είναι ένας άνθρωπος ιδιαίτερα ευαίσθητος, που γνωρίζει τα προβλήματα της κοινωνίας και θέλει πραγματικά να βοηθήσει όσους μπορεί με τον δικό του τρόπο.

Ο Ηλίας Μαμαλάκης τον τελευταίο καιρό περνάει πολύ συχνά τις πύλες των φυλακών Κορυδαλλού, αφού δίνει τη δική του χείρα βοηθείας στην πτέρυγα των γυναικείων φυλακών.

Ο γνωστός σεφ, όπως δημοσιεύει σήμερα η «Espresso», προσφέρει χαρά, γνώσεις και δημιουργική απασχόληση στις κρατούμενες των φυλακών. Ο Ηλίας Μαμαλάκης δίνει μαθήματα μαγειρικής που συνδυάζει εκτός από τις σωστές δοσολογίες των υλικών για ένα νόστιμο αποτέλεσμα και τις πληροφορίες τόσο για τη γαστρονομική παράδοση όσο και για τη... λαογραφία κάθε πιάτου.

Εκτός από την κοινωνική προσφορά του στις κρατούμενες των φυλακών Κορυδαλλού, υπάρχει άλλη μια δραστηριότητα που τον τελευταίο καιρό έχει συνεπάρει τον Ηλία Μαμαλάκη.

Πρόκειται για το «Διαστημότρενο του κ. Ιγνάτιου Ροδόλφου Ντε Λος Χούπα Γκλούπα», την πρώτη επί σκηνής παρουσίαση του θεατρικού που έχει γράψει ο Ηλίας Μαμαλάκης για το παιδικό θέατρο. 

πηγη :  Newbeast,gr

Η ακριβή λέξη

ΤΟ ΟΧΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΝΙΟ ΣΤΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ
ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ,
για τους απλούς ανθρώπους όμως ανεξαρτήτου φύλλου, ηλικίας , ή κοινωνικού επιπέδου , είναι η ΑΚΡΙΒΗ τους λέξη που δεν διστάζουν να την καταθέσουν για να υπερασπιστούν την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια τους.

````````````````````````````````````````````````````````````

Ηλικιωμένες διαδήλωσαν από το μπαλκόνι τους!

Μπορεί να μην κατάφεραν να βγουν στον δρόμο, για να γίνουν «ένα» με τους χιλιάδες που ξεχύθηκαν κατά του πολυνομοσχεδίου, όμως δύο ηλικιωμένες στο Ηράκλειο Κρήτης εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους με τον δικό τους τρόπο.
Την ώρα που η πορεία περνούσε από την οδό Γιαμαλάκη, μία γιαγιά βγήκε στο μπαλκόνι της και, κουνώντας ένα κοντάρι με ένα μαύρο πανί, δήλωσε τη στήριξή της στους διαδηλωτές.
«Κι εγώ μαζί σας» φώναζε η ηλικιωμένη, «Γιαγιά, βάλε τις παντόφλες και κατέβα!» απαντούσαν οι διαδηλωτές, καταχειροκροτώντας την «κοτσονάτη» γιαγιά. Η ηλικιωμένη, λόγω του προχωρημένου της ηλικίας της, δεν κατέβηκε, στάθηκε, όμως, στο πλάι των Ελλήνων που σήμερα είπαν ένα ηχηρό «όχι» στα μέτρα.
Λίγο παρακάτω, μία άλλη ηλικιωμένη βγήκε στο μπαλκόνι κι έραινε... με ροδοπέταλα την πορεία, χειροκροτώντας τις χιλιάδες διαδηλωτών.
Zougla.gr

Φωλιά αλληλεγγύης και συμπαράστασης Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Φωλιά αλληλεγγύης και συμπαράστασης

Μια φωλιά αλληλεγγύης και συμπαράστασης δημιούργησε η ομάδα εθελοντών «Παιδί και Οικογένεια» για τη στήριξη της μεσαίας τάξης, των ανέργων, των άπορων και των ηλικιωμένων. Πρόκειται για ένα παντοπωλείο όπου μπορεί κανείς με ετήσια συνδρομή 25 ευρώ να ψωνίζει διάφορα προϊόντα σε τιμές, πολύ χαμηλότερες από αυτές της αγοράς. Η ομάδα εθελοντών καλύπτει και τις ανάγκες 4.500 ανέργων απόρων με παιδιά και ηλικιωμένων απόρων διανέμοντας είδη πρώτης ανάγκης στα σπίτια τους.

Με πάθος, πείσμα και αφοσίωση ερωτική!

Ερωτας

Οι μειοψηφίες αγαπητέ μου. Οι πανίσχυρες μειοψηφίες. Αυτές μας παρέσυραν στον όλεθρο. Παράδειγμα;
Μειοψηφία η κρατικοδίαιτη, στο Δημόσιο, εργασία. Ένα εκατομμύριο νοματαίοι. Οι πελάτες του δικομματισμού. Αντιπαραγωγικοί και οι περισσότεροι, προς όλους εμάς που τους πληρώνουμε, εχθρικοί. Παράδειγμα;
Τα κλειστά επαγγέλματα. Η νομενκλατούρα της σιγουριάς. Της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας. Της ασύδοτης φοροδιαφυγής.

Κι όμως υπάρχουν Έλληνες παραγωγικοί. Η περίπτωση του ελληνικού σινεμά η μικρογραφία της διπλής Ελλάδας. Όσο λειτουργούσε το πελατειακό σύστημα και έπεφταν τα φράγκα με τις πολύμορφες δημόσιες σχέσεις, τόσο τα καλλιτεχνικά αποτελέσματα ήταν αόρατα και πικρά. Τώρα με την οικονομική κρίση, τώρα που έκλεισε η στρόφιγγα, τώρα το ελληνικό σινεμά καταξιώνεται στα φεστιβάλ και τη διεθνή αγορά. Παράδειγμα;
Η ταινία του Γιώργου Άνθιμου «Άλπεις». Που έγινε με φιλικές συνεργασίες. Που το δημόσιο κατέβαλε μόλις εβδομήντα χιλιάδες φραγκοδίφραγκα. Όσο δηλαδή κοστίζουν τα εσώρουχα της Μόνικα Μπελούτσι. Που έγινε με το τίποτα. Κι όμως. Πάνω σ’ αυτό το δραχμικό «τίποτα» επενδύθηκαν ταλέντο, αφοσίωση, πάθος, δημιουργία, φαντασία, πρωτοτυπία.

Ετσι ο Λάνθιμος με τα ελάχιστα κατάφερε στο φεστιβάλ της Βενετίας να αποσπάσει τα μέγιστα. Κι έτσι αυτό το δραχμικό «τίποτα» εκτόπισε από τα βραβεία ονόματα όπως του Ρομάν Πολάνσκι και άλλων διάσημων σκηνοθετών και οικονομικά εύρωστων κινηματογραφιών. Το συμπέρασμα απλό. Για κάθε έλληνα, κυρίως της μαχόμενης νέας γενιάς.
Κόντρα στους φόβους. Με αντίπαλο τον τρόμο, ένας ο σίγουρος δρόμος εξόδου από το σημερινό πολιορκημένο Μεσολόγγι.
Οι εχθροί που σε πολιορκούν είναι αυτοί οι ίδιοι που όλα αυτά τα χρόνια σε προπόνησαν, σε κανάκεψαν και ταυτόχρονα σε κόντυναν. Δηλαδή αφασία, δικομματισμός, πελατεία, αδιαφορία, χα χα χου χα και το όνειρο για μια θέση στο Δημόσιο, το απατηλό.
Πίστεψε στον εαυτό σου. Πάρε την τύχη της ζωής σου στα χέρια σου. Αποκάλυψε τις ιδιαίτερες δημιουργικές σου δυνάμεις.
Κανείς, ούτε οι πολιτικοί μα ούτε οι ήρωες οι νεκροί μπορούν να κάνουν αυτό που εσύ μπορείς να κάνεις για να καλυτερέψεις την ζωή σου. Μόνο εσύ.

Με πάθος, πείσμα και αφοσίωση ερωτική!

Δ.Δανίκας
ΒΗΜΑ

Απλά Μαθηματικά....

Η είδηση χρονολογείται από τον Ιούλιο του 2011 είναι όμως πάντα επίκαιρη γιατί η Αξία που αναδύεται μέσα απ’ αυτή είναι διαχρονική:

"Η Μαθηματική σκέψη δεν φυλακίζεται"

Μαθητές που συμμετέχουν στο 3ο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας έλυσαν τον γρίφο σε εκπαιδευτικό διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχαν περίπου έξι εκατομμύρια μαθητές παγκοσμίως

Δεκατέσσερις κρατούμενοι μαθητές του γυμνασίου που λειτουργεί μέσα στις φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης διακρίθηκαν ?και ορισμένοι αρίστευσαν? σε διεθνή διαγωνισμό μαθηματικών στον οποίο έλαβαν μέρος συνολικά 43 χώρες από όλο τον κόσμο. Στον ίδιο διαγωνισμό συμμετείχαν και μαθητές από δημόσια σχολεία, αλλά και από γνωστά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια της Ελλάδας.

Πρόκειται για τον διεθνή οργανισμό "Kangourou Sans Frontieres" (Καγκουρό χωρίς σύνορα) που έχει στόχο την προώθηση της μαθηματικής σκέψης και του μαθηματικού παιχνιδιού χωρίς φυλετικές ή κοινωνικές διακρίσεις. Στη χώρα μας (που συμμετέχει από το 2007) υπεύθυνος του προγράμματος "Καγκουρό Ελλάς" είναι ο κ. Μιχ. Λάμπρου, καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, ο οποίος σε συνεργασία με την Πανελλήνια Ενωση Μαθηματικών διοργανώνει τον διαγωνισμό στον οποίο λαμβάνουν μέρος μαθητές από την Γ' Δημοτικού έως την Γ΄ Λυκείου.

Πρόκειται για τον μεγαλύτερο εκπαιδευτικό διαγωνισμό στον κόσμο, που ξεκίνησε το 1993 (κατά τα πρότυπα ενός επιτυχημένου διαγωνισμού στην Αυστραλία με αυτό το όνομα). Το 2011 συμμετείχαν συνολικά περίπου 6 εκατομμύρια μαθητές παγκοσμίως.

Ανάμεσα σ΄ αυτούς δήλωσαν συμμετοχή συνολικά 16 κρατούμενοι μαθητές του 3ου ΣΔΕ (Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας) που λειτουργεί μέσα στις φυλακές Διαβατών। Διακρίθηκαν οι 14, ενώ από αυτούς οι 4 αρίστευσαν αφού συγκέντρωσαν βαθμολογία πάνω από 85%!

Μαθητής παραλαμβάνει το βραβείο του

Η ιδέα για να λάβουν μέρος οι μαθητές στον σχετικό διαγωνισμό ήλθε από τον μαθηματικό του σχολείου κ. Δαμιανό Κανελλόπουλο. Η διευθύντρια του σχολείου κ. Φιλιώ Μαρινοπούλου συμφώνησε με ενθουσιασμό. Από την πλευρά του ο κ. Λάμπρου ανταποκρίθηκε άμεσα στο αίτημα να συμμετάσχουν οι μαθητές του εν λόγω σχολείου στον διαγωνισμό και μάλιστα χωρίς να πληρώσουν εξέταστρα (που είναι 12 ευρώ).

Για περίπου τρεις μήνες οι 16 μαθητές κρατούμενοι, προκειμένου να προετοιμαστούν, έκαναν έξτρα μαθήματα μέσα στο σχολείο της φυλακής, δείχνοντας μεγάλο ζήλο και όρεξη να μάθουν. Ονόμασαν την ομάδα τους "μαθηματικό εργαστήρι".

Σ΄ αυτό είχαν σημαντική βοήθεια και από την ωρομίσθια καθηγήτρια μαθηματικών κ. Ελίζα Βασιλακίδου.

Το αριστείο που δόθηκε στους 14 κρατούμενους - μαθητές

Ο μαθηματικός διαγωνισμός έγινε στις 23 Μαρτίου του 2011. Το κέντρο εξέτασης ήταν μέσα στον χώρο του σχολείου της φυλακής (τα θέματα ήλθαν σφραγισμένα με κούριερ). Επιβλέποντες του διαγωνισμού ήταν οι δύο σύμβουλοι μαθηματικών του νομού Θεσσαλονίκης, η κ. Λένα Δημητριάδου και ο κ. Γιάννης Θωμαΐδης.

Οι μαθητές απάντησαν σε πολλά προβλήματα (96 στήλες περιλαμβάνει η βαθμολογία τους!) αριθμητικής, άλγεβρας, γεωμετρίας, μέτρηση, πράξεις, λογική, εποπτεία χώρου κ.λπ.

Επιβράβευση και από τους καθηγητές

Δώρο μια τηλεκάρτα για να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους

Τα χαρμόσυνα νέα της διάκρισης των 14 μαθητών κρατουμένων αλλά και της αρίστευσης 4 από αυτούς έγιναν γνωστά από την ιστοσελίδα του "Καγκουρό Ελλάς" αλλά και με σχετικό e-mail του υπευθύνου του προγράμματος, ο οποίος στη συνέχεια έστειλε σε όσους διακρίθηκαν τα δώρα τους (κυρίως βιβλία και CD μαθηματικού περιεχομένου).

Η τελετή βράβευσης έγινε μέσα στο σχολείο της φυλακής δύο μήνες μετά. Οι καθηγητές Δαμιανός Κανελλόπουλος και Ελίζα Βασιλακίδου τούς έδωσαν τα βραβεία τους και η επιβράβευσή τους ήταν γεγονός. Ευχαριστούσαν με ευγνωμοσύνη τους καθηγητές τους που τους απαντούσαν: "Το σχολείο σάς έδωσε την ευκαιρία και εσείς τη στηρίξατε επάξια!".

Τι δώρο έκαναν οι καθηγητές στους μαθητές που διακρίθηκαν; Η απάντηση ήλθε από την κ. Μαρινοπούλου: "Το δώρο ήταν αυτό που θέλει τόσο πολύ κάποιος που είναι στη φυλακή: Από μία τηλεκάρτα, η οποία, εν προκειμένω, ήταν χρήσιμη στους μαθητές για να τηλεφωνήσουν στους συγγενείς τους τα χαρμόσυνα νέα της διάκρισής τους".

ΓΚΕΛΥ ΑΛΜΑΛΙΩΤΟΥ-ΚΑΛΑΜΠΑΛΙΚΗ

Εφημεριδα ΤΟ ΕΘΝΟΣ

Ας στοιχηθούμε σε κοινωνίες ανθρώπων

Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του εξαιρετικού ρεπορτάζ που ακολουθεί, και παρακολουθώντας το σκεπτικό του Καθηγητή κ.Σακελαρόπουλου ένοιωσα την απαίτηση πρόσβασης στη Ζωή ,όλωντων ανθρώπων χωρίς διακρίσεις. Αυτό που λέγεται κατά κόρον και δεν αναγνωρίζεται
σε όλους μας.
" ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ'

Τι πάει να πει η Άμφισσα γειτονιά της Ψυχιατρικής
και όχι "η γειτονιά των ανθρώπων"?
Ποιοι από μας τους " υγιείς " δεν έχουμε απόλυτη ανάγκη πρόσβασης στην εργασία, στην κοινωνικοποίηση, στα πολιτιστικά δρώμενα, στη

ν συντροφικότητα ,στην χαρά της Ζωής και της ανθρώπινης επικοινωνίας ?

Αν για τα ΑμεΑ ένας φυσιολογικός τρόπος Ζωής αποτελεί θεραπευτική αγωγή ,θεωρώ,ότι η απουσία φυσιολογικών συνθηκών διαβίωσης οδηγεί όλους τους ανθρώπους ,χωρίς διάκριση , στην νοσηρή σφαίρα των ασθενειών που εκδηλώνονται με χίλια δυο ψυχοσωματικά

συμπτώματα. Είναι γνωστό αυτό, χωρίς να επιχειρώ να μπω στα χωράφια της Ιατρικής επιστήμης.

Δεν είναι α-δύνατον να σπάσουμε σαν κοινωνία όλα αυτά τα δεσμά που μας κληροδοτήθηκαν από γενιά σε γενιά ..

Και δεν είναι αδύνατον γιατί σάπισαν πια, κατέρρευσαν.. !
Δεσμώτες μας οι πάσης φύσεως αγκυλώσεις προκαταλήψεις, φανατισμοί, εμμονές και πρότυπα μιας ζωής αφύσικης τε

χνητής, ανταγωνιστικής .

Δέλεαρ, υποσχέσεις επίπλαστης ομορφιάς χλιδής και υπερκατανάλωσης υλικών αγαθών.Ταξίματα κοινωνικής ανάδειξης και επαγγελματικής ανέλιξης
δια πυρρός και σιδήρου. Καιρός να ξεφύγουμε απ' όλα όσα μας κρατούν δέσμιους μιας αποδεδειγμένα νοσηρής νοοτροπίας και λαθεμένης στάσης ζωής . Καιρός να στοιχηθούμε

ως κοινωνία σε "γειτονιές ανθρώπων " με αξιακό υπόβαθρο και αντίδωρο στέρεους ανθρώπινους δεσμούς.
````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Θεραπεία δίχως άσυλο

Η γειτονιά της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης βρίσκεται στην Αμφισσα, όπου οι ασθενείς της Εταιρείας Ψυχικής Υγείας Φωκίδας εργάζονται, επισκέπτονται μουσεία, κάνουν διακοπές, χαμογελούν

Κάποτε ήταν στα αζήτητα. Ξεχασμένοι στους θαλάμους ψυχιατρείων, εκεί όπου η όψη τους δεν θα δοκίμαζε τα φοβικά σύνδρομα της άγνοιας. Επειτα από χρόνια εγκλεισμού, αρκετοί επέστρεψαν στην κοινωνία. Σήμερα έχουν γείτονες, δουλειές και φίλους. Οι σκέψεις τους δεν είναι η μόνη τους συντροφιά.

Το περιβόλι τους βρίσκεται εκεί όπου ο Παρνασσός ανταμώνει την Γκιώνα. Είκοσι λεπτά ποδαρόδρομος από το κέντρο της Αμφισσας, σε μια πλαγιά που μυρίζει χαμομήλι. Οκτώ άντρες τσαπίζουν τη γη, κουρεύουν τα αγριόχορτα, ποτίζουν τις καλλιέργειές τους. Κάθε τόσο σταματούν. Στέκουν ασάλευτοι. Ταξιδεύουν στους λαβυρίνθους του νου. Ενας θυμάται κάποιο παλιό, δημοτικό τραγούδι: «Πάν' τα νιάτα/ Πάν' τα νιάτα/ Τα 'φαγε μια μαυρομάτα/ Μαυρομάτα, μαυρομάτα/ Ομορφη και διπλωμάτα/ Συ μου μάρανες τα νιάτα». Φορά λευκό καπέλο, μπλε ζακέτα και έχει ανεβάσει το παντελόνι της φόρμας του αρκετά πιο πάνω από τη μέση. Τον λένε Θανάση και ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το πέρασε στο ψυχιατρείο της Λέρου.

Μετρά είκοσι χρόνια στο χωράφι, στην Αμφισσα, στη νέα του ζωή. Από εδώ, τον τόπο καταγωγής του, ξεκίνησε - για πρώτη φορά στην Ελλάδα - το 1981 ο ψυχίατρος Παναγιώτης Σακελλαρόπουλος την αποασυλοποίηση των ψυχικά ασθενών. Πρώτο βήμα ήταν η δημιουργία μιας κινητής μονάδας που περιέθαλπε στα σπίτια τους όσους είχαν ανάγκη. Το 1984 το οικοτροφείο και τα πρώτα ημιαυτόνομα διαμερίσματα υποδέχονται τροφίμους ψυχιατρείων με σκοπό την κοινωνική τους επανένταξη. Το 1989 φτάνουν και οι πρώτοι ασθενείς από τη Λέρο. Δώδεκα στο σύνολο. Από αυτούς σήμερα ζουν οι έξι. Αλλοι πέθαναν, κάποιοι επέστρεψαν στις οικογένειές τους. Οσοι έφτασαν από το νησί ήταν από τα πιο δύσκολα περιστατικά. Για χρόνια η Λέρος συγκέντρωνε τις πιο βαριές μορφές ψυχώσεων. Τη δεκαετία του '60, μια υπογραφή του κοινοτάρχη ή η έλλειψη πολιτικού μέσου μπορούσε εύκολα να στείλει κάποιον εκεί.

Η ομάδα της Εταιρείας Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας Φωκίδας έπρεπε να τους μάθει βασικές δεξιότητες τις οποίες είχαν χάσει μέσα στο ίδρυμα. Οπως θυμάται η Αγγελική Καράμπελα, διοικητικά υπεύθυνη της εταιρείας, οι ασθενείς έτρωγαν μόνο με τα χέρια, δεν ήξεραν πώς να κοιμούνται σε κρεβάτι, ένας από αυτούς αντί να μιλάει γρύλιζε. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να πει ξανά τις πρώτες λέξεις. Στη Λέρο κυκλοφορούσαν γυμνοί, τους είχαν χορηγηθεί υπερβολικές ποσότητες φαρμάκων και είχαν υποστεί αμέτρητα ηλεκτροσόκ. Δεν είχαν χαρτιά, ταυτότητες, ληξιαρχικές πράξεις γέννησης. Αγνωστη η ηλικία τους. Κάποιοι είχαν γεννηθεί στο ψυχιατρείο. Παιδιά ασθενών. Οι περισσότεροι είχαν μείνει στάσιμοι στο παρελθόν. Μετρούσαν ακόμα με το δράμι, έλεγαν ότι θα ψηφίσουν πολιτικούς που είχαν πεθάνει. Λες και σταμάτησε γι' αυτούς ο χρόνος όταν άνοιξαν οι πύλες του ψυχιατρείου. «Ακόμα και εμένα αν κλείσουν σε άσυλο και δεν μου δώσουν τη δυνατότητα να μιλάω ή να έχω ασχολίες, θα γίνω ένα αγρίμι» λέει η Χριστίνα Ζαχαροπούλου, η ψυχίατρος που τους παρακολουθεί στην Αμφισσα.

Σήμερα, οι ασθενείς της Λέρου μένουν μαζί με άλλους που βρίσκονταν στο Δαφνί, το Δρομοκαΐτειο ή την Τρίπολη σε ένα οικοτροφείο και σε επτά ημιαυτόνομα διαμερίσματα στην Αμφισσα. Καλλιεργούν για μία ώρα κάθε πρωί ένα κτήμα που παραχωρήθηκε από τον δήμο. Εχουν οργανωθεί σε Κοινωνικό Συνεταιρισμό Περιορισμένης Ευθύνης, όπως προβλέπεται από τον νόμο για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση, και δουλεύουν στο «Πράσινο Σπίτι», το μοναδικό μαγαζί με βιολογικά προϊόντα που λειτουργεί στην πόλη. Σε κάθε ασθενή αντιστοιχούν δύο πρόσωπα αναφοράς (νοσηλευτές, κοινωνικοί λειτουργοί ή ψυχολόγοι). Η φαρμακευτική αγωγή έχει μειωθεί. Επισκέπτονται μουσεία και κάθε καλοκαίρι κάνουν διακοπές στη θάλασσα. Την αλλαγή τη βλέπεις στο χαμόγελό τους και τη ζωηράδα των ματιών τους. Στόχος ήταν σύμφωνα με τον κ. Σακελλαρόπουλο να «αντικατασταθούν τα δεσμά με ανθρώπινους δεσμούς».

ΤΟ ΣΠΙΤΙ. Μετά την επίσκεψη στο χωράφι ακολουθούμε την ομάδα σε ένα από τα ημιαυτόνομα διαμερίσματα. Η πόρτα του είναι ξεκλείδωτη. Ψηλοτάβανο, με τρία δωμάτια και ένα μεγάλο καθιστικό. Πέντε άνθρωποι ζουν εδώ. Ο κ. Γιάννης, ένας από τους ψυχικά ασθενείς, μας συναντά εκεί. Φτάνει με ταξί. Σπάνια δουλεύει στο χωράφι. Προτιμά να διαβάζει. Στη βιβλιοθήκη του ανάμεσα σε δεκάδες εικόνες αγίων έχει από κόμικς μέχρι λεξικό φιλοσοφικών όρων και συγγράμματα για την εξωτερική πολιτική της Κίνας. Παίζει βιολί και θαυμάζει τα έργα του Μπαχ. Οταν τον βλέπουμε, φορά σακάκι και πουκάμισο. Εχει μακριά, ανάκατα μαλλιά, λευκή γενειάδα και δύο πάνω δόντια. Η γλυκιά φωνή του τρέχει με πάθος μικρού παιδιού. «Εχουμε ψυχολόγους να μας φροντίζουν γιατί εμείς οι ψυχοπαθείς είμαστε τόσο αφηρημένοι που δεν μπορούμε να συντηρηθούμε» λέει. «Ούτε τη ζάχαρη από το τραπέζι δεν μπορούμε να καθαρίσουμε. Μας θυμίζουν όμως να πλύνουμε τα πιάτα, να απλώσουμε τα ρούχα, να μαγειρέψουμε».

Στην κουζίνα ο κ. Κώστας ετοιμάζει σπανακόρυζο. Σε έναν πίνακα ανακοινώσεων δίπλα του κρέμεται το πρόγραμμα της ημέρας με τις δουλειές του σπιτιού που θα αναλάβει κάθε συγκάτοικος. Πριν να εκδηλωθεί η νόσος ο κ. Κώστας δούλευε στη νηματουργία. Είχε γυναίκα και δύο παιδιά. Στο δωμάτιό του κρέμεται η φωτογραφία από τον γάμο τού γιου του. Οταν φεύγουμε, δίνει στην ψυχολόγο Μαρία Τσαλαπατάνη έναν ασημένιο σταυρό που αγόρασε με τα λεφτά του. «Μου θυμίζεις την κόρη μου», της λέει.

Οι υπεύθυνοι του προγράμματος προσπαθούν να φέρουν ξανά σε επαφή τους ασθενείς με τις οικογένειές τους. Δεν πετυχαίνουν πάντα. Εκτός από την απόρριψη, οι ψυχωσικοί ασθενείς αντιμετωπίζουν τα δικά τους άγχη. Ζουν διαρκώς μέσα στον φόβο. Μπορεί να νομίζουν ότι τους παρακολουθούν ή ότι τους καταδιώκουν. Στις κουβέντες που είχαμε μαζί τους ένας έλεγε ότι έκανε θαύματα. Οπως εξηγεί η κ. Ζαχαροπούλου, «μπερδεύουν το λογικό με το παράλογο, ακούν φωνές ή βλέπουν πράγματα που δεν υπάρχουν.

Εχουν μια γενετική προδιάθεση στη νόσο και την εκδηλώνουν συνήθως έπειτα από έντονα ψυχοτραυματικά γεγονότα στην εφηβεία ή τον στρατό».

Περίπου 30.000 Ελληνες πάσχουν από σχιζοφρένεια. Ωστόσο, παρά τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις που λαμβάνει η χώρα από το 1984 η ψυχιατρική μεταρρύθμιση δεν έχει προχωρήσει όσο θα έπρεπε.

Ο κ. Σακελλαρόπουλος λέει ότι τα περισσότερα κέντρα ψυχικής υγείας που λειτουργούν σήμερα είναι υποστελεχωμένα. «Μπορεί στο Δαφνί να μειώθηκαν οι ασθενείς κατά 30%, παράλληλα όμως αυξήθηκαν οι ιδιωτικές κλινικές. Το κόστος του σχιζοφρενούς μεταφέρθηκε από την ευθύνη του Δημοσίου στις οικονομικές δυνατότητες των οικογενειών». Στην Αμφισσα, η περίθαλψη κάθε ασθενούς που ζει σε προστατευόμενα διαμερίσματα κοστίζει, σύμφωνα με τον κ. Σακελλαρόπουλο, 105 ευρώ την ημέρα. Η χρηματοδότηση της δομής γίνεται από την Πολιτεία.

Λεωνίδας Κύρκος

Όταν ένας πολιτικός άνδρας κατορθώνει να αναγνωρίζεται ακόμη και από τους διαχρονικούς ,άσπονδους ιδεολογικούς του αντιπάλους ,αυτό σημαίνει ότι φεύγοντας ,αφήνει στην πολιτική ζωή του τόπου παρακαταθήκες που ενθαρρύνουν τις επόμενες γενιές να οραματίζονται πως υπάρχει ακόμη ελπίδα για την Δημοκρατία στη χώρα μας.

``````````````````````````````````````````````````````
Την λύπη του για τον θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου εξέφρασε ο επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης -σημειώνοντας πως τον συνδέουν με τον εκλιπόντα κοινή αγώνες για την προκοπή του λαού και του τόπου- με την ακόλουθη δήλωση:

"Ο Λεωνίδας Κύρκος ήταν από τους τελευταίους εναπομείναντες της ηρωϊκής και άτυχης γενιάς που έζησε όλες τις περιπέτειες και τις δυσκολίες του λαού μας από τη μεταξική δικτατορία μέχρι τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Ήταν πάντοτε μαχητής στην πρώτη γραμμή των αγώνων του λαού για την ελευθερία, τη δημοκρατία και την πρόοδο και τον χαρακτήριζε δημοκρατικό ήθος, απόλυτη εντιμότητα, σταθερότητα στις απόψεις και πολιτικό θάρρος το οποίο εκδήλωσε από την εποχή της αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής αλλά και όλη την πολιτικού του πορεία. Ο Λεωνίδας Κύρκος ήταν πνεύμα ανοικτό, χωρίς αγκυλώσεις, έβλεπε μακριά και προπαντός υπήρξε από τους πολιτικούς που με πράξεις έβαζε το εθνικό συμφέρον υπεράνω του κομματικού. Η απώλειά του είναι μεγάλη για το δημόσιο βίο και εκφράζω την οδύνη γι'αυτήν. Απευθύνω θερμά συλλυπητήρια προς την οικογένειά του, τους οικείους του και τους φίλους του", κατέληξε στη δήλωσή του ο πρώην πρωθυπουργός.