Εμείς και οι Άλλοι

Εμείς και οι Άλλοι ....
09 Μαρ 2011
6 Σχόλια

Με όλο τον  σεβασμό ,την  κατανόηση ,την ομόψυχη αλληλεγγύη στην συντάκτρια του κειμένου που ακολουθεί   μητέρα  ΑμεΝΥ   αλλά και την  «συγγένεια» που εκ των πραγμάτων έχω  μαζί της  θα μου  επιτρέψει  να  διαφωνήσω  όχι επί της ουσίας του περιεχομένου της επιστολής της  αλλάως προς το κέντρο βάρους  που δίνει στο πρόβλημα.
Ως μητέρα ΑμεΝΥ ουδέποτε εισέπραξα  εγω  η το παιδί μου
άρνηση ,απόρριψη, ή ρατσισμό από κανέναν  πολίτη.
Αντίθετα  θαυμασμό (χωρίς να κατάλαβα ποτέ γιατί) εισέπραξα από την Κοινωνία.
Θεωρώ  ότι δεν είναι υπεύθυνοι   "οι  ΑΛΛΟΙ "  για την μη αποδοχή έως και ανοχή του  «παιδιού με ειδικές ανάγκες»
Πρωταίτιοι αυτής της κατάστασης- που πρέπει  να παραδεχτούμε ότι δεν είναι ή ίδια όπως πριν μια δεκαετία,- είμαστε  οι  γονείς του παιδιού όσο κι αν ακούγεται σκληρό αυτό.
"ΕΜΕΙΣ "  είμαστε αυτοί που περιθωριοποιηθούμε το παιδί μας και  εαυτούς, αρνούμενοι  να δεχτούμε το πρόβλημα ,να σηκώσουμε τον σταυρό  της αναπηρίας του  με υπερηφάνεια κι αξιοπρέπεια  !.
ΑΒΟΗΘΗΤΟΙ  από την Πολιτεία  και από το  οικογενειακό μας περιβάλλον, κλεινόμαστε στον εαυτόν μας,  ανακυκλώνουμε το δράμα μας και εξαιρούμε  κάθε  άλλο χρώμα απ' την  Ζωή  του παιδιού  αλλά και την προσωπική μας , εκτός του  μαύρου..
Ευτυχώς οι  σημερινοί νέοι γονείς ,κι έχω  γνωρίσει αρκετούς, παρ' ότι οι συνθήκες  για την αντιμετώπιση των προβλημάτων ενός ειδικού παιδιού δεν έχουν αλλάξει  θεαματικά ,τα αντιμετωπίζουν  παλικαρίσια, μαχητικά , ανοίγονται στην κοινωνία  και διεκδικούν τα δικαιώματα του παιδιού τους  αλλά και τα δικά τους.  Προσπαθούν  οι ίδιοι να μην ισοπεδωθούν και το καταφέρνουν  να ζουν  όπως όλοι  οι Έλληνες πολίτες με τα καθημερινά  σοβαρά προβλήματα αλλά και τις ...μικροχαρές  της Ζωής!
Για  περισσότερα παραπέμπω στο μόνιμο μήνυμα που εκπέμπεται  από το  Profile  μου  στο Pathfinder
Λυγερή
```````````````````````````````````````````````

Εμείς και τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Πότε επιτέλους ο κόσμος μας θα αλλάξει; Πότε θα ωριμάσουμε ως κοινωνία; Θα αποκτήσουμε ποτέ παιδεία και κοινωνική μόρφωση; Θα απαλλαγούμε ποτέ από τα κόμπλεξ που κουβαλάμε;

Στην αρχαιότητα θεωρούσαν την ασθένεια και τα σωματικά ελαττώματα ένδειξη αμαρτίας. Οι Σπαρτιάτες όπως όλοι γνωρίζουμε εξόντωναν κάθε νεογέννητο μη αρτιμελές ρίχνοντάς το στον Καιάδα.

Στο μεσαίωνα πολλές φορές πίστευαν ότι οι άνθρωποι με διανοητικές η σωματικές ατέλειες είχαν καταληφθεί από το διάβολο και γι' αυτό τους έκαιγαν.

Στην αναγέννηση τους θεωρούσαν άτυχους και τους εγκατέλειπαν σε ιδρύματα.

Σήμερα εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι στη σύγχρονη κοινωνία που ζούμε εξακολουθούμε να θεωρούμε τα ειδικά άτομα ως < < κοινωνικό ταμπού >>. Συνεχίζουμε να φοβόμαστε τον άνθρωπο  που είναι διαφορετικός από εμάς, τον διαχωρίζουμε σωματικά, εκπαιδευτικά και συναισθηματικά από τον υπόλοιπο πληθυσμό και συχνά του συμπεριφερόμαστε σαν κατώτερο. Ό,τι είναι διαφορετικό από εμάς το υποτιμούμε και φτιάχνουμε έναν ακρωτηριασμένο κόσμο γι' αυτούς απομονώνοντάς τους.

Εγώ ως γονέας παιδιού με ειδικές ανάγκες δέχομαι συχνά την αρνητική στάση της κοινωνίας αλλά και το ρατσισμό σε όλο του το μεγαλείο από κάποιους ανεγκέφαλους χωρίς παιδία και κοινωνική μόρφωση. Στην πορεία της ζωής μου και στον αγώνα μου ώστε να κάνω πράξη την ενσωμάτωση του παιδιού μου στην πραγματική ζωή και όχι σε αυτήν της απομόνωσης έχω συναντήσει πολλούς που προσπάθησαν με τον χειρότερο τρόπο να πληγώσουν το παιδί μου και να διώξουν το χαμόγελό από τα χείλη μας.

Αγαπητοί μου όποιοι κι αν είστε εσείς ,δε μασάμε έχουν προσπαθήσει κι άλλοι αν νομίζετε πως θα μας λυγίσετε με τον τρόπο σας και θα απομονώσετε αυτά τα τόσο τέλεια και αγνά παιδιά που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι  να  διδάξουν σε όλους μας δύναμη ψυχής και αγάπη.

 Γελιέστε. Λυπάμαι πάρα πολύ που με τη στάση σας κάποιοι καλλιεργείτε σε μεγάλο βαθμό τόσο αρνητικό κλήμα. Εικόνες σαν αυτές που είδαμε σε ίδρυμα τις προηγούμενες ημέρες δείχνουν τον πολιτισμό και την παιδεία που έχουμε υπεύθυνοι γι' αυτές τις εικόνες  είμαστε όλοι μας.

Πόσοι  από εμάς άραγε έχουν σκεφτεί ότι η ζωή μας μπορεί να αλλάξει από τη μια στιγμή και από αρτιμελείς φυσιολογικοί άνθρωποι ξαφνικά μετά από κάποιο ατύχημα η κάποια ασθένεια να βρεθούμε στην άλλη όχθη που πάντα υποτιμούσαμε και ποτέ δεν μάθαμε να σεβόμαστε.

Πρέπει  επιτέλους κάποτε ως κοινωνία να ωριμάσουμε και να καταλάβουμε πως δεν μπορούμε να στιγματίζουμε βάζοντας ετικέτες. Πρέπει όλοι ανεξαίρετα κάποτε να απαλλαγούμε από τις παραδοσιακές μας προκαταλήψεις ώστε η νέα γενιά να μπορεί να κοιτάζει όλους του αανθρώπους στα μάτια και να μην γυρίζει το βλέμμα αλλού.

Σταλίδου Ζαφειρούλα

http://www.laosver.gr

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες -Μαρία Πολυδούρη

Οι ολόσωμοι καθρέφτες των ασανσέρ.....

Εδώ και καιρό ,με προκάλεσε ένα κείμενο που έφερε τον τίτλο :
 «Οι άνθρωποι γίνονται περισσότερο κοινωνικοί και λιγότερο ανθρώπινοι»
( στη σελίδα (DoctV .gr)

Το διάβασα κι εντυπωσιάστηκα όχι τόσο γιατί  το περιεχόμενο φωτογραφίζει σαν σε ψηφιακή φωτογραφία  ένα  πασίγνωστο  σύγχρονο βίωμα  όλων των Ελλήνων  αστών, όσο, γιατί γράφτηκε  μια άλλη εποχή(1983-1986)…..
`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````



« Ίσως Να ‘Ναι κι Έτσι» ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ: Λέξεις που έρχονται στο φως από τα βάθη των αιώνων από την σειρά "Εικονοστάσιο Ανωνύμων Αγίων",

 

 «ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΟΣΟ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΜΑΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. Οι άνθρωποι γίνονται περισσότερο κοινωνικοί και λιγότερο ανθρώπινοι. Χάνουν τις ιδιομορφίες τους, τα ιδιαίτερα προτερήματα και τα ελαττώματά τους -σχεδόν ισοπεδώνονται. Οι φιλίες μαραίνονται. ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ, ΣΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥΣ, οι άνθρωποι μοιάζουν περισσότερο (ακόμη και στα κοστούμια τους και στη χτενισιά τους), σαν να καταργηθήκανε οι διαφορές τους, κι όμως τώρα ακριβώς νιώθεις πως οι διαφορές τους αυξήθηκαν, κι όλοι τους χωρισμένοι με διαδοχικά κάθετα στρώματα τυπικότητας κι ευγενικής ψυχρότητας.

ΟΠΩΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ. Οι όμορφες εκείνες μονοκατοικίες με τις γύψινες γιρλάντες, με τους καπνοδόχους, τ’ ανθέμια, τους κήπους, τα πηγάδια, καθεμιά τους με το δικό της γούστο, τη δική της φυσιογνωμία, απορία ή και αδεξιότητα, δόθηκαν με αντιπαροχή κι υψώθηκαν τα πολυώροφα, μονότονα, απρόσωπα, τσιμεντένια κουτιά, κρύβοντας τον Παρθενώνα, τον Αϊ-Γιώργη του Λυκαβηττού, σφαγιάζοντας τα δεντράκια μας, πιπεριές, μουριές, γαζίες, τις παιδικές μας αναμνήσεις, τους χαρταϊτούς, τα σκοινιά της μπουγάδας, τ’ αστέρια, τις ξιπόλητες ποδοσφαιρικές ομάδες, τις βραδινές κουβεντούλες από παράθυρο σε παράθυρο, από αυλή σε αυλή με τις μυρωδιές του βασιλικού και του δυόσμου, με τον μητρικό νουθετικό ουρανό, με το φεγγαράκι μια φέτα δροσερό…

Ω, ΠΑΝΕ, ΠΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΑΝΟΔΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ, παγοπώλες, γιαουρτάδες, γαλατάδες, ομπρελάδες, γανωτζήδες, παπλωματάδες, τροχιστές, καρεκλάδες, ιχθυοπώλες, μανάβηδες με τα γαϊδουράκια τους ή τα χειραμάξια τους και μοσκοβόλαγαν οι γειτονιές ροδάκινα, ντομάτες, αχλάδια και τριαντάφυλλα κι οι κότες κακάριζαν θριαμβευτικά, δοξάζοντας κάτι άγνωστο και οικείο, λευκό και σφαιρικό κι αδιαμφισβήτητο, κι ούτε χρειάζονταν καν ξυπνητήρια ή ρολόγια, γιατί, απ’ τη μια τ’ αστέρια, απ’ την άλλη τα κοκόρια, είχαν αναλάβει τη χρονική και μετεωρολογική μας ενημέρωση, με ακρίβεια και με κάποια εύθυμη πονηρία, κάπως διφορούμενη.

ΚΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΡΙΜΩΧΤΗΚΑΝΕ ΦΑΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΦΑΜΙΛΙΕΣ μέσα σε τούτα τα κουτιά, κοντά -κοντά, πλάι πλάι, κι ούτε γνωρίζονται κι ούτε βλέπονται ούτε χαιρετιούνται, κι αντίς για δέντρα έχουν κεραίες τηλεοράσεων, και μονάχα οι ολόσωμοι καθρέφτες των ασανσέρ κάτι κρατούν από μνήμες ερωτικών δωματίων…

ΚΙ ΟΧΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ -λόγια, άλλο τίποτα, άφθονα λόγια- μα δε συνομιλούν, δε λένε τίποτα δικό τους, προσωπικό, ιδιωτικό, ιδιαίτερο (και γι’ αυτό καθολικό), μόνο λόγια, ξένα, μηχανικά, δημοσιογραφικά, γενικού ενδιαφέροντος, μεγάλοι τίτλοι εφημερίδων, γιατί, πράγματι, ξεφυλλίζουν πολλές εφημερίδες διαβάζοντας μόνον τα κεφαλαία γράμματα και τα εγκλήματα και τις αυτοκτονίες, ακούν επίσης τις ειδήσεις των 9 ή και των 12 απ’ την τηλεόραση (έγχρωμη τώρα) -άνθρωποι επαρκώς ενημερωμένοι, πολύ παρόντες (εδώ και σήμερα), κι εντελώς απόντες απ’ τον εαυτό τους, απ’ το παρελθόν τους, το μέλλον τους και, φυσικά, απ’ το παρόν τους, μακριά απ’ τους άλλους…»
```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

 Αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιάννη Ρίτσου, Ίσως Να ‘Ναι κι Έτσι, εκδ. Κέδρος Γιάννης Ρίτσος (1 Μαΐου 1909-11 Νοεμβρίου 1990): Έλληνας ποιητής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νεότερης ελληνικής ποίησης. Δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, εννέα μυθιστορήματα, τέσσερα θεατρικά έργα, μελέτες, μεταφράσεις, χρονογραφήματα. Το 1968 προτάθηκε για το βραβείο Νομπέλ, το οποίο δεν πήρε, διότι θεωρήθηκε στρατευμένος ποιητής (δηλαδή ήταν μέλος του ΚΚΕ). Το 1975 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίoυ Θεσσαλονίκης και το 1977 τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν. Άλλα σημαντικά βραβεία που απέσπασε είναι το Μέγα Διεθνές Βραβείο Ποίησης (Βέλγιο, 1972) και το Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το έργο του, Η Σονάτα του Σεληνόφωτος (1956).

ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

Πολυάριθμες στο διαδίκτυο  οι  διθυραμβικές αναφορές στον Έλληνα ιεραπόστολο  καρδιολόγο  παιδιατρικής  που μέσα από τα μαγικά του χέρια, δέκα πέντε χιλιάδες άρρωστες  καρδούλες άπορων παιδιών του κόσμου βρήκαν την υγειά τους για να συνεχίσουν το ταξίδι…

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που  από το μετερίζι του ΠΗΓΑΙΜΟΥ  δεν κρύψαμε την συγκίνησή ,την ευγνωμοσύνη  αλλά και την υπερηφάνεια μας  για τον Έλληνα -Άνθρωπο -Επιστήμονα ,εντολοδόχο του Θεού  να σώζει  αφιλοκερδώς  χιλιάδες φτωχά παιδιά σε όλον τον κόσμο .

Τώρα  πλέον δεν χρειάζεται συστάσεις  από εμάς  ο  γνωστός  ανά την υφήλιο
Αυξέντιος Καλανγκός .

Όλη η Ελλάδα σήμερα  γνωρίζει πως αυτός ο ανθρώπινος θησαυρός
  είναι εδώ στην χώρα του  ,όχι για ταξιδάκι αναψυχής, αλλά  για να υπογράψει

 ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
``````````````````````````````````````````````````````````````

 

Αυξέντιος Καλανγκός: ο καρδιοχειρουργός που έχει σώσει χιλιάδες άπορα παιδιά συνεργάζεται με το “Αγία Σοφία”!

Τι συμφώνησε με τον Διοικητή του Νοσοκομείου Παίδων, ο αποκαλούμενος και ως «Ιεραπόστολος της Ιατρικής».

Ο καρδιοχειρουργός με τις 15.000 επεμβάσεις, ο άνθρωπος που δεν δίνει σημασία σε τίτλους και αξιώματα, ο αποκαλούμενος ως «ιεραπόστολος της Ιατρικής» αφού έχει σώσει χιλιάδες άπορα παδιά, Αυξέντιος Καλαγκός,

συμφώνησε να παρέχει τις υπηρεσίες και στο μοναδικό δημόσιο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Τμήμα στην Ελλάδα.

Όρος για αυτήν την σημαντική προσφορά τους, να παρέχει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του στους μικρούς ασθενείς, που κινδυνεύουν να χάσουν την ζωή τους, από νοσήματα της καρδιάς.

Την συνεργασία τους, ανακοίνωσε το Νοσοκομείο Παίδων, αναφέροντας ότι υπεγράφη, στην Αθήνα, Μνημόνιο Συνεργασίας του Νοσοκομείου Παίδων και του Αυξέντιου Καλανγκού.

«Πρόκειται για μια συνεργασία που θα αποτελέσει «σταθμό» στο χώρο της Δημόσιας Υγείας καθώς ο διεθνούς φήμης Καθηγητής κ. Αυξέντιος Καλαγκός (sic) με την υψηλή επιστημονική κατάρτιση και κύρος που διαθέτει, αλλά και με το διεθνές ανθρωπιστικό του έργο, θα συμβάλλει ιδιαίτερα στην αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών του μοναδικού στην Ελλάδα Παιδοκαρδιοχειρουργικού Τμήματος που λειτουργεί στο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων «Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ», προσφέροντας αφιλοκερδώς τις ιατρικές υπηρεσίες του», αναφέρει η ανακοίνωση.