Εκατό Χρόνια Μοναξιάς

Eνα σπουδαίο πνεύμα μας αποχαιρετά

Ο Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες( Ο συγγραφέας του «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς»,) έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάσταση του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του:

«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως να έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτά που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που

σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τα’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλο από ψηλά μόνο όταν πρέπει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησίμευαν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθάνω.

Να λες πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ ‘έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ ‘έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου’ δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ ‘έβλεπα, θα έλεγα «σ’ αγαπώ» και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει και άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα’ ήθελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω,

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, καν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια επιθυμία.

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγγνώμη», «συγχώρεσε με», «σε παρακαλώ». «ευχαριστώ» κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη

δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν

για σένα».

http://www.scribd.com/doc/18262/-

βάλτε αγάπη στο τραπέζι

Ποιος Προβόπουλος και ποια ΚΑΠΗ;

Παιδιά, συνέλθετε. Εσένα το λέω που στα δικαστήρια σκοτώνεσαι με τ΄ αδέλφια σου
για μια ρίζα ελιάς

Εμένα και εσένα μας το λέω που προσπερνάμε το κάθε ζωντανό πτώμα σα να είναι παραπεταμένο τούβλο κάποιας οικοδομής
Εμάς το λέω που οι αισθήσεις, οι συγκινήσεις, οι αντιδράσεις και οι συμπεριφορές μας έχουν πλήρως απονεκρωθεί।
Ετοιμοι να γλείψουμε τους επάνω και να φτύσουμε τους κάτω। Αυτή την κοινωνία φτιάξαμε। Αυτόν τον κόσμο γουστάρουμε। Το μαστίγιο της λιτότητας που πέφτει στα κορμιά, στις ψυχές, στις ανάγκες και στα πορτοφόλια των φτωχών, βαράνε ανηλεώς και την Ηθική του καθενός। Λιτότητα στα αισθήματα. Λιτότητα στην αλληλεγγύη. Λιτότητα στον αγώνα.Λιτότητα στην αυτομόρφωση. Λιτότητα στον καθημερινό πολιτισμό. Λιτότητα στην ανιδιοτέλεια. Λιτότητα στην τιμιότητα. Λιτότητα στην πηγαία ευγένεια. Λιτότητα στον ελεύθερο χρόνο. Λιτότητα στην αγνή φιλία. Λιτότητα στο χαμόγελο. Μας στέγνωσαν. Και στεγνώσαμε. Στραγγίξαμε. Από πάνω προς τα κάτω μεταφέρεται η ιδεολογία του άκρατου κέρδους και της αχόρταγης απληστίας

Εδώ στην Κίνα πέφτουν από τα παράθυρα εκατοντάδες φυλακισμένοι των κατέργων εργασίας. Αμ πώς πουλάκι μου νομίζεις ότι φτιάχτηκε το κινητό σου της διαστημικής αμερικανικής τεχνολογίας; Με τα οκτάωρα σαλονάτης εργασίας; Ακου να μάθεις για να καταλάβεις

Πριν κατρακυλήσει στα μαγουλάκια σου ένα δάκρυ για τους απόμαχους της ζωής.
Από το αίμα κάποιου Κινέζου προέκυψε το στολίδι με το οποίο κάνεις τη φιγούρα σου στην παρέα σου
Οσα περισσότερα πτώματα πατήσεις τόσο καλύτερα θα ζήσεις

Μπροστά στους άγριους, σαρκοβόρους, επιθετικούς καρχαρίες, ο κυνισμός του Προβόπουλου μοιάζει με χάδι.

Κανένα έλεος। Κανένας οίκτος। Και καμία φιλανθρωπία। Ο σώζων εαυτόν σωθήτω। Ετσι και δεν είσαι απαραίτητος θα σου πάρουν ακόμα και το βρακί και θα σε κάνουν αλοιφή। Η ύπαρξή σου ένα τίποτα σ΄ αυτή τη Γη.

Οσο δεν αλλάζεις η κόλαση σε περιμένει πριν καν βρεθείς στον προθάλαμο του ΚΑΠΗ!

Δ।Δανικας

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Κάτω τα κουταλομαχαιροπήρουνα λοιπόν παιδιά

Βάλτε αγάπη στο τραπέζι

Φέρτε τ' άλλα συναισθήματα που έχετε στην καρδιά συντηρημένα।
Φέρτε πίσω όνειρα ρεφενέ να μοιραστούμε
Αντί για κρασί να μεθύσουμε με τις παλιές αξίες μας
τις πολυκαιρισμένες
Ανοίχτε αγκαλιές να κρύψετε τους "κλέφτες κι αστυνόμους "
των παιδικών μας χρόνων αδέλφια ।
Ελάτε ν' αγαπηθούμε !

Ελάτε να γνωριστούμε απ' την αρχή γιατί χανόμαστε !!!!

Μπέσα !

Η Ιστορία έχει κέφια....

Αυτά απεικόνιζε με την γραφίδα του ο Κώστας Μητρόπουλος τότε,
ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ πριν και σατίριζε με το υπερβάλλον χιούμορ του την Ελληνική πραγματικότητα .

Ο διαχρονικός αυτός Έλληνας σκιτσογράφος,με την διορατικότητα του διέκρινε τον εκ Δισμών επερχόμενο κίνδυνο.

Οι πολιτικοί μας κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου .

Λες και δεν πέρασε μια μέρα !!!.
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, γελάει και κολακεύεται λες και δεν πέρασε μια μέρα από πάνω της και ας έχει διανύσει ένα τέταρτο του Αιώνα.....

Δυνατοί δεσμοί

"Δεσμός"

Καμιά λέξη δεν μπορώ να σκεφτώ με μεγαλύτερη ποικιλία επιθέτων και πολλαπλότητα εφαρμογών .

Τώρα που το βασανίζω, με έκπληξη διαπιστώνω ότι όλη η ζωή μας ,εμείς, τα αισθήματα μας, οι εμπειρίες μας οι προσδοκίες μας ,οι πράξεις μας ισορροπούν ή ακροβατούν πάνω στην έννοια «ενός δεσμού» σε όλα τα επίπεδα .Σκεφτείτε το λίγο και θα διαπιστώσετε ότι τα πάντα συνοδεύονται από δεσμούς.

Τελικά είμαστε δέσμιοι των δεσμών μας .

Μα κι αν ακόμη την διαγράφαμε την «δέσμευση» ως έννοια θεωρίας ή πράξης από την ζωή μας και λέγαμε …. σπάω τα δεσμά μου, ζήτω η ελευθερία . ...μια μόνη ματιά στον καθρέπτη εντός μας ,είναι αρκετή για να διαπιστώσουμε ότι είμαστε δέσμιοι του εαυτού μας, των αισθημάτων μας, των καταβολών μας ,των επιλογών μας….
Και τότε αυτό που μας λυτρώνει και μας δίνει την αίσθηση της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ είναι η επαναφορά στην μνήμη μας του πιο δυνατού ,του πιο ωραίου, του Θεϊκού δεσμού της Αγάπης με τους ανθρώπους।

Όσοι περισσότεροι αγαπημένοι δικοί μας άνθρωποι , τόσοι περισσότεροι και οι δεσμοί μας .Τόσο ισχυρότερος ο δεσμός μας με την ίδια την ζωή।!!!!
```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Η αλόγιστη δαπάνη δεν φέρνει την ευτυχία

The New York Times

Το μεγάλο πολυτελές διαμέρισμα, τα δύο αυτοκίνητα και τα σερβίτσια πορσελάνης -αρκετά για είκοσι καλεσμένους- δεν έδιναν στην Τάμι Στρόμπελ το συναίσθημα της ευτυχίας. Η ίδια εργαζόταν σκληρά, κέρδιζε πολλά χρήματα αλλά, όπως ομολογεί, είχε εγκλωβιστεί σε έναν ασφυκτικό κύκλο δαπανών και εργασίας.

Ωσπου μια ημέρα αποφάσισε να ανατρέψει την καθημερινότητά της και με τον σύζυγό της, Λόγκαν Σμιθ, δώρισαν πολλά από τα υπάρχοντά τους σε φιλανθρωπικές οργανώσεις, χάρισαν την τηλεόραση και τα αυτοκίνητά τους, κρατώντας γι' αυτούς λιγότερα από εκατό προσωπικά αντικείμενα.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά τη μεγάλη στροφή, η κ. Στρόμπελ και ο κ. Σμιθ ζουν στο Πόρτλαντ σε ένα μικρό, σχεδόν άδειο διαμέρισμα. Ο κ. Σμιθ σπουδάζει Ψυχολογία και η κ. Στρόμπελ σχεδιάζει ιστοσελίδες και γράφει για ό,τι την ενδιαφέρει. Σήμερα διαθέτει ελάχιστα υλικά αγαθά και το ετήσιο εισόδημά της απλώς καλύπτει τα οικογενειακά έξοδα. Το ζευγάρι δεν έχει πια αυτοκίνητα, αλλά χρησιμοποιεί ποδήλατα. Η κ. Στρόμπελ εργάζεται λιγότερες ώρες και τον ελεύθερο χρόνο της τον αφιερώνει εθελοντικά στη μη κερδοσκοπική οργάνωση Living Yoga ή απολαμβάνει την ύπαιθρο.

Ενα καλό από την οικονομική δυσπραγία είναι ότι οι πρακτικές που υιοθέτησαν οι καταναλωτές ενδεχομένως να τους οδηγήσουν στην «κατάκτηση της ευτυχίας». Νέες έρευνες, για παράδειγμα, καταδεικνύουν ότι είμαστε πιο ευτυχείς, δαπανώντας χρήματα για την απόκτηση εμπειριών αντί υλικών αγαθών, ενώ νιώθουμε μεγαλύτερη χαρά περιμένοντας επί μεγάλο χρονικό διάστημα να αποκτήσουμε κάτι που επιθυμούμε. Ολοι, τέλος, αναγνωρίζουν ότι κερδίζουμε ψυχικά όταν παύουμε να ανταγωνιζόμαστε τους διπλανούς μας με γνώμονα τα υλικά αγαθά που κατέχει ο καθένας.

Η σημερινή «τσιγκουνιά» πιθανότατα είναι ανακλαστική αντίδραση σε μια εποχή που διαπνέεται από αβεβαιότητα. Πολλοί αναλυτές, πάντως, ισχυρίζονται ότι ίσως να είναι μια μονιμότερη επιλογή ζωής που βασίζεται στην καλή γνώση όλων όσα χρειαζόμαστε για να μπορούμε να πούμε «ναι, νιώθω ευτυχισμένος».

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι τα «παραπανίσια» χρήματα διευκολύνουν τη ζωή μας. Πολλές μελέτες καταδεικνύουν ότι τα χρήματα τροφοδοτούν με ευτυχία επειδή καλύπτουν τις βασικές μας ανάγκες. Ομως τα τελευταία χρόνια οι ειδικοί στρέφονται περισσότερο στη «συναισθηματική απόδοση των χρημάτων». Με ποιο τρόπο, δηλαδή, αντλεί κανείς περισσότερη ευτυχία από κάθε δολάριο που δαπανά.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ο «τύπος» των αγορών που κάνουμε, το μέγεθος και η συχνότητά τους, αλλά ακόμα και η χρονική στιγμή που επιλέγουμε να ψωνίσουμε, επηρεάζει μακροπρόθεσμα την ψυχική μας ευδαιμονία. Η δαπάνη για την απόκτηση εμπειριών (π.χ. για ένα ταξίδι, για μαθήματα γαλλικών, για τα εισιτήρια μιας συναυλίας) δημιουργεί μεγαλύτερη ικανοποίηση από αυτή που φέρνει η αγορά ενός ζεύγους παπουτσιών.

Μάλιστα, ο Τόμας ντε Λιρ, αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Ουινσκόνσιν διαπίστωσε ότι μόνο τα έξοδα που κάνουμε για αναψυχή (όπως οι διακοπές, ψυχαγωγία, ακόμα και για διάφορα αθλήματα) συνδέονται με την ευδαιμονία μας. «Μια αύξηση των δαπανών για ψυχαγωγία κατά 20.000 δολάρια γεννά την ίδια «ποσότητα» ευτυχίας που λαμβάνει κανείς όταν παντρεύεται», υποστηρίζει o ίδιος. «Ταυτόχρονα τέτοιες δαπάνες αμβλύνουν τη μοναξιά και ενισχύουν τις κοινωνικές σχέσεις».

Κόπος και χρόνος

Ενας άλλος τρόπος να αυξήσουμε την ευτυχία που παίρνουμε από ένα προϊόν είναι να εργαστούμε σκληρά για να το αποκτήσουμε και να περιμένουμε πολύ μέχρι να το κάνουμε δικό μας.

Ο Ρόκο Μπέλιτς, σκηνοθέτης από το Λος Αντζελες και δημιουργός της ταινίας «Ευτυχισμένος», υποστηρίζει: «Μαθαίνουμε ότι η απόκτηση κάποιων πραγμάτων μάς χαρίζει την ευτυχία, όπως παραδείγματος χάρη, η απόκτηση καινούργιου αυτοκινήτου κάθε δύο χρόνια, η αγορά ρούχων της τελευταίας λέξης της μόδας. Κι όμως. Τελικά το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό όλων όσοι είναι ευτυχισμένοι είναι οι δυνατοί δεσμοί που έχουν με τους γύρω τους».

αποσπάσματα από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ