Η Ευτυχία της αγκαλιάς !

Το άρθρο που ακολουθεί  δεν αφορά ίσως τον πολύ κόσμο(ευτυχώς) αλλά έχει πολύ ενδιαφέρον για όλους  τουλάχιστον ως προς την ρεαλιστικότητα με την οποία προσεγγίζει την ιδιαιτερότητα   που κάνει την διαφορά των παιδιών  με ειδικές ανάγκες,  από όλους εμάς τους υπολοίπους που δεν ανήκουμε σε αυτή την ανθρώπινη κοινότητα.
Μπορώ να σας διαβεβαιώσω, από πρώτο χέρι, για την αλήθεια των όσων ισχυρίζεται η αρθρογράφος,υπό την προϋπόθεση ότι έχουμε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά  στο φως της πραγματικής ουσίας της ζωής.
Στο μόνο που θα διαφωνήσω μαζί της, μετά λόγου γνώσης, είναι ότι:

"Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν έχουν καμία ανάγκη από εμάς."

Έχουν απόλυτη ανάγκη από την Κατανόηση μας, την Αποδοχή,Την γνώση (Ειδικών και μη) ως προς την αντιμετώπισή τους, την ανεξάντλητη Υπομονή μας  και φυσικά την Αλληλεγγύη και την Αγάπη μας.
Χωρίς ΟΛΑ αυτά εκ μέρους του περιβάλλοντος που ζούνε και συνυπάρχουν , χάνονται μες τα προβλήματα τους (ψυχικά και σωματικά ) και   δεν έχουν να δώσουν  ωφέλεια,χαρά ευτυχία   σε κανέναν,  όταν τα ίδια δεν είναι ευτυχισμένα ,μένουν  αβοήθητα, αποκλεισμένα, χαμένα μέσα στις ατραπούς  της ατυχίας τους  από τις οποίες δεν είναι δυνατόν   να βγουν χωρίς χέρι βοήθειας.

--------------------------------------------------------------------

Τα παιδιά με ειδικές, ξεχωριστές δυνάμεις διδάσκουν γνώση. Αυτή της ζωής!

Δεν ξέρω τι περνάει από το μυαλό σας όταν σκέφτεστε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Δεν ήμουν ποτέ στη θέση σας. Βλέπω τα πράγματα από μέσα, όταν εσείς τα γυροφέρνετε και προσπαθείτε να καταλάβετε.

Βλέπω συνεχώς κείμενα που αφορούν τα συγκεκριμένα παιδιά. Τα περισσότερα μου προκαλούν θλίψη. Κάθε φορά που διαβάζω κάτι, νιώθω μια σφαλιάρα αδικίας να με χτυπάει. Νομίζω πως το κοιτάζω από άλλη σκοπιά. Όλοι όσοι έχουν μεγαλώσει ή έχουν ζήσει δίπλα σε παιδιά με ειδικές ανάγκες το νιώθουν.
Ας τα βάλουμε σε μία σειρά λοιπόν.

1. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι σαν όλους εμάς. Που σημαίνει πως νιώθουν σαν όλους εμάς. Θυμώνουν, στεναχωριούνται, χαίρονται, αγαπούν, διασκεδάζουν, σαν όλους εμάς. Αυτό που παθαίνουν περισσότερο από εμάς τους υπόλοιπους είναι τα θετικά συναισθήματα. Δηλαδή, χαίρονται περισσότερο. Αγαπάνε περισσότερο. Διασκεδάζουν περισσότερο. Άρα, είναι πιο τυχερά όντα από εμάς. Και επίσης, αφού νιώθουν στο μέγιστο τα όμορφα συναισθήματα της ζωής, είναι και λίγο διαφορετικά από όλους εμάς. Είναι καλύτερα όντα από όλους μας.

Άραγε γιατί; Είναι εύκολο. Δεν λειτουργεί η λογική τους περισσότερο από το συναίσθημά τους. Αυτό τους κάνει να ευχαριστιούνται τη ζωή όπως κανένας άλλος. Δεν βάζουν φραγμούς. Ούτε πρέπει. Ούτε ζυγιάζουν τα πράγματα. Κάνουν αυτό που νιώθουν, λένε αυτό που νιώθουν (Οι φιλοσοφικές ερωτήσεις λοιπόν στυλ «λογική ή συναίσθημα», μόλις έχουν απαντηθεί από τα τυχερότερα παιδιά όλων. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες).

2. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, δεν περιμένουν να πάρουν ποτέ τίποτα πίσω από αυτά που δίνουν. Όταν δεν περιμένεις να πάρεις, είσαι ήδη ελεύθερος. Οι υπόλοιποι παλεύουμε να μετρήσουμε τα εισερχόμενα και τα εξερχόμενα. «Να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις τίποτα πίσω» μας διδάσκουν οι μεγάλοι διδάσκαλοι. Σοφία δεν είναι αυτό; Άρα, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι ήδη σοφοί άνθρωποι.

3. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, είναι ευτυχισμένα με λίγα και απλά πράγματα. Με μία βόλτα. Με μία αγκαλιά. Με μία ματιά. Με ένα φιλί. Με τη φύση. Τη θάλασσα. Το βουνό. Με ένα φύλλο από το δέντρο. Με ένα κοχύλι. Με τους αγαπημένους ανθρώπους δίπλα τους. Τίποτε περισσότερο. Αφού λοιπόν τα έχουν αυτά, δεν θέλουν κάτι άλλο σε αυτή τη ζωή. Άρα είναι ήδη ευτυχισμένοι άνθρωποι.

4. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, πράττουν χωρίς όρους. Χωρίς συμβιβασμούς. Ό,τι τους έρχεται στο μυαλό το κάνουν, χωρίς να σκεφτούν δεύτερη φορά. Ο αυθορμητισμός και η παρορμητικότητα είναι η δεύτερη φύση τους. Αν θέλουν να πάρουν ένα γλυκό, θα απλώσουν το χέρι και θα το πάρουν. Δεν θα σκεφτούν «πρέπει; Δεν πρέπει;». Αν θέλουν να χαρούν, θα χειροκροτήσουν. Έτσι. Γιατί τους αρέσει. Δεν θα σκεφτούν τι θα πουν οι άλλοι. Δεν συμβιβάζονται με τα στάνταρ της ζωής. Γιατί να το κάνουν; Όλοι οι άλλοι παλεύουμε να βρούμε την παιδικότητα που μας λείπει χρόνια ολόκληρα. Τα παιδιά αυτά την έχουν έμφυτη. Άρα, είναι μέχρι να γεράσουν ασυμβίβαστοι νέοι.

5. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν καταλαβαίνουν κανέναν από εμάς. Εννοώ το φέρσιμό μας. Αν αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο ατού τους, ποιο είναι; Δεν καταλαβαίνουν γιατί τρέχουμε σαν τρελοί. Γιατί ζοριζόμαστε να κερδίσουμε χρήματα. Γιατί θέλουμε πέντε κινητά. Γιατί χρειαζόμαστε δυο ντουλάπες ρούχα. Γιατί πηγαίνουμε στην τράπεζα. Γιατί μαλώνουμε με τον άλλον.

Καταλαβαίνουν μόνο ένα πράγμα. Καταλαβαίνουν πολύ καλά, ποιος από εμάς είναι καλός άνθρωπος και ποιος όχι. Καταλαβαίνουν την υπόστασή μας και μάλιστα την κρίνουν με το φέρσιμό τους. Ναι. Προσπαθούν να μας μεταδώσουν την καλοσύνη με το φέρσιμό τους. Μη με ρωτάτε πώς γίνεται αυτό, θα πρέπει να γράφω μέρες. Έχουν τον τρόπο τους. Έχουν την σπιρτάδα να το κάνουν με απλά βήματα που τα καταλαβαίνεις όταν περνάς χρόνο μαζί τους. Άρα είναι πανέξυπνοι άνθρωποι.

6. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες έχουν ένα είδος ύψιστης τρυφερότητας που δεν την έχει κανέναν άλλος. Αγκαλιάζουν διαφορετικά. Φιλούν διαφορετικά. Χαϊδεύουν διαφορετικά. Το νιώθεις. Είναι η ενέργεια της καλοσύνης που σε διαπερνάει. Η μέγιστη, ανυπέρβλητη αγάπη που την αισθάνεσαι διαφορετικά ως ενέργεια, μόλις κάνουν να σε ακουμπήσουν. Είναι κάτι σαν το μητρικό φίλτρο της προστασίας. Γεμίζεις όταν σε χαϊδεύουν. Ολοκληρωτικά. Άρα είναι χαρισματικά άτομα.

Συνοψίζοντας, τι έχουμε; Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι: καλύτερα όντα από όλους μας, σοφοί άνθρωποι, ευτυχισμένοι άνθρωποι, ασυμβίβαστοι νέοι, πανέξυπνοι άνθρωποι, χαρισματικά άτομα. Την επόμενη φορά που θα πέσει στα χέρια σας ένα κείμενο που θα λέει πόσο αδύναμα πλάσματα είναι, προσπεράστε το.

Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν έχουν καμία ανάγκη από εμάς. Εμείς έχουμε τρομερή ανάγκη από αυτά. Πλησιάστε τα και θα το δείτε από μόνοι σας ή μάλλον, θα το νιώσετε από μόνοι σας. Διδάσκουν γνώση. Την αυθεντική. Αυτή της ζωής. Αυτή.

Μαρία Πασχούλα –  Εναλλακτική Δράση

Έλληνας ο νικητής !!!

Έλληνας είναι ! Ένας  Έλληνας  Νικητής που
οι "λέξεις δυσκολεύονται " να τα βάλουν
με την  Δύναμή του.... 

Συγκλονίζει ο Γιαννιώτης: Αν δεν ήμουν δυσλεκτικός, δεν θα είχα φτάσει εδώ που είμαι!

Ο αργυρός Ολυμπιονίκης στα 10 χιλιόμετρα ανοιχτής θαλάσσης, Σπύρος Γιαννιώτης, δεν είναι μόνο σπουδαίος αθλητής αλλά και σπουδαίος άνθρωπος κάτι που απέδειξε για ακόμη μία φορά.

Με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ο Έλληνας πρωταθλητής με ανάρτησή του αναφέρεται στο πρόβλημα που αντιμετώπισε ο ίδιος, όντας δυσλεκτικός και δίνει δύναμη και κουράγιο σε όλα τα παιδιά ώστε κανένα να μη νιώσε όπως ένιωσε εκείνος.
Διαβάστε την συγκλονιστική ανάρτηση του Σπύρου Γιαννιώτη:

«Με αφορμή τον Τζέιμι Όλιβερ που βγήκε και μίλησε για την δυσλεξία, θα ήθελα να πω και εγώ δυο πράγματα. Ισως και εγώ αν δεν ήμουν δυσλεκτικός, δεν θα είχα φτάσει σήμερα εδώ που είμαι.
Πάντα τέτοια εποχή νιώθω ένα κόμπο στο στομάχι, ίσως να θυμάμαι το βουνό που είχα μπροστά μου γιατί έτσι έβλεπα το σχολείο, τον φόβο να μην μπορώ να αντεπεξέλθω στα διαβάσματά μου, στην ορθογραφία, στην γραφή μου, στο αν τα αλλά παιδιά θα με πουν αγράμματο, ίσως ο μεγαλύτερος φόβος μου. Αυτή την σκηνή δεν θα την ξεχάσω ποτέ, να κυλάει το δάκρυ στο βιβλίο και να προσπαθώ να διαβάσω, και τα μάτια μου θολά. Να θέλω να είμαι καλός μαθητής και να μην μπορώ.

Πέρασαν τα χρόνια και έμαθα στο γυμνάσιο ότι έχω δυσλεξία, αλλά τα βιώματα μου με είχαν χαράξει, δεν αλλάζουν αυτά. Με τα χρόνια έμαθα να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος και να πηγαίνω κόντρα στην ανασφάλεια μου και στο φόβο μου, είναι ένας αγώνας που δίνω καθημερινά.
Όλα αυτά τα γράφω με αφορμή το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς, δεν θα ήθελα να νιώσει κανένα παιδί αυτά που ένιωσα εγώ.
Από έναν δυσλεκτικό που ακόμα και τώρα που σας γράφει αγχώνεται αν θα κάνει λάθη, αλλά τα γράφει γιατί είναι ένας καθημερινός αγώνας με έναν νικητή.
Καλή σχολική χρονιά».

Η Διαχείριση της αποτυχίας

Σημαντικότερη από την Πανεπιστημιακή Καριέρα είναι η ΕΥΤΥΧΙΑ

Αφιερωμένο σε όλα τα Ελληνόπουλα που δώσανε την μάχη τους για μια θέση στα Πανεπιστημιακά θρανία και δεν την πήραν.

Γιατί σημαντική είναι μια επιτυχία στη ζωή μας σε οποιονδήποτε τομέα, αλλά εξ' ίσου σημαντική ίσως και σπουδαιότερη είναι η σωστή διαχείριση της οποιασδήποτε αποτυχίας -ατυχίας  στη ζωή μας.

Γιατί το όφελος από κάθε προσπάθεια δεν προσμετράται μόνο εκ του αποτελέσματος και επί του πρακτέου, αλλά στην προσωπική επένδυση που μένει ως πιστωτικό υπόλοιπο και αξιοποιείται σε νέες εξορμήσεις ....

Γιατί αυτό,πρωτίστως, που έχει ανάγκη η Ψυχή κάθε ανθρώπου ανεξαιρέτως, δεν είναι τόσο το χειροκρότημα ,η επαγγελματική καταξίωση,μια θέση στο επιστημονικό και γιατί όχι στο διεθνές στερέωμα,η φήμη, η δόξα ,τα πλούτη,όσο  η ζεστασιά της Αγάπης, της Αποδοχής, της Προσοχής των συντρόφων .
Η Αυτοεκτίμηση που σου δίνει η αίσθηση ότι είσαι χρήσιμος, αυτόνομος και ικανός να διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου .
Να μην χάνεσαι στον κυκεώνα των αποτυχιών, των δυσκολιών, των ανατροπών, των απωλειών .
Να στέκεσαι όρθιος κι αξιοπρεπής.
Να προσπαθείς, να μην κάνεις πίσω, να επιμένεις να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις.
` ``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
Ο Πάμπλο Πινέδα είναι 39 ετών. Οταν ήταν επτά, ο δάσκαλος του είπε πως πάσχει από σύνδρομο Down. «Δηλαδή, είμαι ηλίθιος;» τον ρώτησε. Ο Πάμπλο Πινέδα σήμερα έχει πάρει δίπλωμα δασκάλου, πτυχίο στην Ψυχολογία της Εκπαίδευσης, ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο μιλώντας με σπάνιο, απλό και επιδραστικό τρόπο και το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ζωής του, το ότι πάσχει από σύνδρομο Down, το έχει μετατρέψει σε πλεονέκτημα. Το ΒΗmagazino μίλησε με τον πρώτο στην Ευρώπη πτυχιούχο πανεπιστημίου που πάσχει από σύνδρομο Down, τον πρωταγωνιστή της ταινίας «Υο, Τambiιn» (Εμείς οι δύο), που είναι βασισμένη στη ζωή του.

Πώς μάθατε ότι πάσχετε από σύνδρομο Down;
-----«Ημουν επτά χρόνων και μου το ανακοίνωσε ο δάσκαλός μου. Με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το σύνδρομο Down ;και του απάντησα "ναι". Μετά άρχισε να μου εξηγεί από τι ακριβώς πάσχω, τι σημαίνει να ζεις με το σύνδρομο Down».
Θυμάστε την αντίδρασή σας τη στιγμή που σας ενημέρωσε ο δάσκαλός σας;

----- «Το πρώτο που τον ρώτησα ήταν "Είμαι ηλίθιος;". Μου απάντησε "όχι". Αμέσως μετά τον ρώτησα αν θα μπορούσα να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου και όταν μου είπε "Φυσικά, ναι", ησύχασα. Τίποτε άλλο δεν με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή».
Οσο προχωρούσατε στη ζωή σας, ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας εμφανίστηκε και εσείς είπατε «αυτό δεν ήξερα ότι το είχα»;
------«Με αιφνιδίασε η αυτοεκτίμηση και η πίστη στον εαυτό μου ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Οτιδήποτε μου προέκυπτε στη ζωή μπορούσα να το αντιμετωπίσω. Σε αυτό με βοήθησε πολύ η οικογένειά μου, που πίστευε σε μένα και βοήθησε στο να χτίσω την αυτοεκτίμησή μου».

Είστε το τέλειο παράδειγμα για το πώς πρέπει να στέκεται ο άνθρωπος απέναντι στη ζωή: όταν αυτή του βάζει τις μεγαλύτερες δυσκολίες, εκείνος να της αντιτάσσει όλη του τη δύναμη. Ετσι τιμάμε τη ζωή. Αισθάνεσθε ευθύνη;
------«Αυτό που αισθάνομαι είναι μια μεγάλη ευθύνη, γιατί ξέρω ότι πολλά παιδιά με σύνδρομο Down ;και οι οικογένειές τους παρακολουθούν στενά τις δραστηριότητές μου. Αυτό που θα ήθελα να πω και να συμβουλεύσω τους γονείς τέτοιων παιδιών είναι να μην προσπαθήσουν να τα κάνουν κλώνους δικούς μου, να κάνουν αντίγραφα. Το σημαντικό δεν είναι να κάνουν μια πανεπιστημιακή καριέρα όπως εγώ, αλλά να είναι ευτυχισμένα. Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι οφείλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να φτάσουν μέχρις εκεί που μπορούν και όχι να μιμηθούν εμένα. Αυτό είναι που θα τα κάνει ευτυχισμένα».

Είστε πιο αυστηρός με τους γονείς παιδιών που έχουν σύνδρομο Down ;και δεν τους φέρονται όπως πρέπει ή με τους γονείς των υπόλοιπων παιδιών που τα ανατρέφουν με άρρωστο τρόπο?

----- «Νομίζω ότι και οι δύο στάσεις με θυμώνουν εξίσου. Η σωστή εκπαίδευση και η ανατροφή των παιδιών είναι το πιο βασικό απ' όλα, ανεξάρτητα από το εάν ένα παιδί έχει ή δεν έχει κάποια αναπηρία».
Γνωρίζετε ότι είστε παράδειγμα για πολλούς ανθρώπους στον πλανήτη. Ποιος ήταν το δικό σας παράδειγμα; 

«Αυτοί που πάντα θαύμαζα ήταν άνθρωποι που είχαν ξεκάθαρα ιδανικά στη ζωή τους. Θα ακουστεί κοινότοπο, αλλά είναι προσωπικότητες όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Γκάντι».
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πιο άρρωστο πράγμα που μπορεί να μπει στη ζωή ενός ανθρώπου; «Το πιο άρρωστο πράγμα που μπορεί να συμβεί νομίζω ότι είναι η κρίση των αληθινών αξιών, της φιλίας, της αγάπης και της ισότητας των ανθρώπων. Ετσι κυβερνούν ολοκληρωτικά οι υλικές αξίες και αυτό είναι άρρωστο».
Ονειρα βλέπετε; «Βλέπω όνειρα κάθε βράδυ, από μικρό παιδί. Τα περισσότερα είναι θετικά όνειρα, αισιόδοξα, αλλά όχι πάντα».
Οταν μάθατε ότι πάσχετε από σύνδρομο Down ;τι όνειρα βλέπατε τον πρώτο καιρό; Αλλαξαν όσο μεγαλώνατε;
------«Δεν με επηρέασε η γνώση ότι έχω σύνδρομο Down. Μικρός ονειρευόμουν πράγματα της παιδικής ηλικίας, όταν έγινα έφηβος ήρθαν σιγά σιγά και οι γυναίκες στα όνειρά μου. Πολλές φορές ονειρεύομαι γυναίκες, αυτό μπορώ να σας το ομολογήσω. Τώρα που έφτασα σε μια ώριμη ηλικία τα όνειρά μου έχουν να κάνουν και με το περιβάλλον μου, και αυτά που μου συμβαίνουν».

Υπάρχει κάτι που πραγματικά φοβάστε και λέτε «αυτό δεν θα ήθελα να μου τύχει σε αυτή τη ζωή»;
-------«Νομίζω ότι αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η κατάσταση όπου κανένας δεν σου δίνει σημασία και όλοι αδιαφορούν για σένα. Αυτό είναι που με φοβίζει περισσότερο, γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις, δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις σε αυτό»
.
Υπάρχει κάτι σε σχέση με τους ανθρώπους που θα σας είναι ακατανόητο για πάντα;
------«Αυτό που δεν θα καταλάβω ποτέ είναι η υποκρισία των ανθρώπων. Η ψεύτικη φιλία, η ψεύτικη αγάπη, είναι πράγματα που δεν τα έχω αισθανθεί και δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι άνθρωποι υποκρίνονται σε αυτά».
Πιστεύετε ότι υπάρχει Θεός;
-----«Πιστεύω ότι μπορεί να υπάρχει Θεός, και αν όντως υπάρχει είναι εκεί πάνω, μας βλέπει, γελάει και λέει: "Είναι τρελοί αυτοί οι άνθρωποι με ό,τι κάνουν εκεί κάτω και όπως συμπεριφέρονται. Αφού, σε τελική ανάλυση, όλοι θα πεθάνουν και θα έρθουν σε εμένα, τι είναι όλος αυτός ο χαμός που κάνουν;"»

.
Υπάρχει κάποιο βιβλίο που διαβάσατε, κάποιος συγγραφέας ή ποιητής ο οποίος να έχει λειτουργήσει ανακουφιστικά μέσα σας;
-------«Το βιβλίο που διάβασα σε νεαρή ηλικία και είχε τεράστια επιρροή επάνω μου ήταν το "Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου", του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Με συγκίνησε και με συντάραξε πολύ η γλώσσα, ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε ο Μάρκες για τα ταμπού και τις προκαταλήψεις που έχουν οι άνθρωποι. Είναι από τα πιο σημαντικά βιβλία που έχω διαβάσει. Δείχνει πώς οι προκαταλήψεις οδηγούν στο μίσος, το μίσος οδηγεί στη βία και όλος αυτός ο κύκλος του μίσους και της βίας με άγγιξε πάρα πολύ».
 

Στην Ελλάδα έχουμε τεράστιο πρόβλημα με πολλά παιδιά του που έχουν μολυνθεί από τον ναζισμό. Αν είχαμε εδώ τέτοια παιδιά τι θα τους λέγατε;
--------«Αυτό που θα τους έλεγα είναι ότι οι εχθροί που έχουν εφεύρει δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, είναι απλώς άνθρωποι όπως εκείνοι. Δεν υπάρχουν εχθροί, είναι όλα στο μυαλό τους. Δεν υπάρχει πιο άρρωστο πράγμα από το να ζεις με εχθρούς στο μυαλό σου».
Eχει μεγάλη σημασία να τους το λέει κάποιος που έχει επιτύχει στη ζωή του ενώ έχει σύνδρομο Down. «Tους διαβεβαιώνω εγώ που έχω σύνδρομο Down ;και σύμφωνα με τη θεωρία τους είμαι εχθρός τους».

Μας ενδιαφέρει πολύ η άποψή σας για τους Ελληνες αυτή την εποχή.
-------«Οι Ελληνες να μη νιώθετε κόμπλεξ επειδή βρίσκεστε σε αυτή την κατάσταση σήμερα. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι το κόμπλεξ σάς χαρακτηρίζει ως λαό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι οι δυνατές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τόσο σε εσάς όσο και σε εμάς τους Ισπανούς, προσπαθούν να μας επιβάλουν να αισθανθούμε κατώτεροί τους και αυτό είναι που πρέπει να καταπολεμήσουμε. Όταν βλέπεις ότι δεν είσαι σε καλή κατάσταση και αισθάνεσαι αδύναμος, πρέπει να σκέφτεσαι τα δυνατά σου σημεία. Να σκέφτεσαι συνέχεια πώς θα το ξεπεράσεις και να κάνεις την αδυναμία δύναμη».

Εάν κάποιος σας έλεγε ότι έχει τη δύναμη να σας απαλλάξει από το σύνδρομο Down, θα σας προκαλούσε κάποιο φόβο αυτό;
-----«Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος μού έλεγε τώρα ότι δεν θα έχω σύνδρομο Down ;θα του έλεγα: "Οχι, μη μου το πάρεις, γιατί θα αισθάνομαι χωρίς ουσία".

Βγάλατε όλη σας τη δύναμη, τον χαρακτήρα και την ποιότητά σας κυρίως επειδή μάθατε ότι έχετε αυτό το χαρακτηριστικό;
------«Ακριβώς. Έχοντας αυτό το σύνδρομο κατάφερα να γίνω καλύτερος άνθρωπος και να βοηθάω τον κόσμο».
````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
*Επικαιροποιημένο -Αναμνηστικό  από τις σελίδες του  ΠΗΓΑΙΜΟΥ στον πάλαι ποτέ Pathfinder  την 31/08/2016