Γολιάθ

Δεν είναι καιρός για φιλολογικές συζητήσεις και  αναφορές σε  φιλοσοφικές θεωρίες  .
Η Ελληνική κοινωνία στο σύνολό της αλλά και καθένας από μας σαν άτομο, βιώνει δραματικές καταστάσεις που παραπέμπουν σε αλλοτινές εποχές στις οποίες οι περισσότεροι από μας  δεν έχουμε  ζήσει.

Η προσαρμογή στο Σήμερα  απαιτεί  μια νέα θεώρηση ζωής με ανθρωποκεντρικό πρόσωπο.  Μια θεώρηση που   εκπορεύεται  από  βασικές διαχρονικές ανθρώπινες αξίες.( Αξιοπρέπεια, Αυτοσεβασμός, Αλληλεγγύη. Δικαίωμα κάθε πολίτη  πρόσβασης στη ζωή, την Υγεία, την  Παιδεία ,την Εργασία .)

“Δεν κομίζω γλαύκας στας  Αθήνας.”  Αν κάνω μνεία σε όλα αυτά είναι γιατί εισπράττω κατάφορα την περιφρόνηση  τους, από τους συν-Ευρωπαίους Ηγέτες εταίρους και δανειστές μας  .
Μια περιφρόνηση για την οποία  δεν έχουν την στοιχειώδη πολιτική ευπρέπεια να  κρατήσουν ούτε τα προσχήματα.
Ξευτελίζονται  απροκάλυπτα , επιδεικνύοντας  ξεδιάντροπα τη γύμνια τους  στην προσπάθειά τους να ευτελίσουν, να μηδενίσουν να  οδηγήσουν σε  ηθικό και βιολογικό θάνατο ένα ολόκληρο λαό. Να σκοτώσουν πισώπλατα την Δημοκρατία .Να εξαφανίσουν από τον Ευρωπαϊκό χάρτη την Ελλάδα.
Οι άθλιοι. Οι ανεπίδεκτοι  γνώσης και σοφίας που αν μη τι άλλο   θα έπρεπε να είχαν διδαχτεί από την  Ιστορία.

Προσωπικά δεν θα με εκπλήξει καθόλου να δω στα ξαφνικά έναν Γολιάθ Ελληνικό Λαό να υψώνει  Ηθικό ανάστημα με ομοψυχία, με υπερηφάνεια, με αποφασιστικότητα  να υπερασπιστεί την Εθνική του Κυριαρχία.
  Επί του πρακτέου το κόστος θα είναι μεγάλο.  Όχι όμως μεγαλύτερο από την ταπείνωση , την επίκυψη, την περιφρόνηση το κουρέλιασμα  της  Ελλάδας που βιάζεται σήμερα να περιφέρεται ρακένδυτη στην γειτονιά της Ευρώπης .
Να αποδεχτεί ,με αβάσταχτες και ανεφάρμοστες εκ των πραγμάτων προϋποθέσεις, νέα δάνεια που δεν προορίζονται για την αντιμετώπιση της οικονομικής κακουχίας των Ελλήνων πολιτών αλλά αποκλειστικά για την ικανοποίηση των δανειστών τοκογλύφων που έχουν γιομίσει τις τσέπες  τους με τόκους από το αμφιλεγόμενο Ελληνικό χρέος .

Να το συζητήσουμε....

Να το συζητήσουμε αγαπητή μου τώρα. 

Τώρα που η κατάθλιψη είναι  προ των πυλών και μη ρωτάς γιατί.
Αστάθμητοι παράγοντες...

 Ρώτα εαυτόν λοιπόν !
Τι σ' αρέσει    σ' αυτή τη ζωή ???  ( Την άλλη, άστη για αργότερα..)
 Μη το πολυσκέφτεσαι .Μην  ιεραρχείς .Δες  τα απλά, καθαρά ,όπως είναι .

----Τα παιδιά, ο Έρωτας, τα Νιάτα.
 Ο Ήλιος του Χειμώνα, η δροσιά του Καλοκαιριού,τα χρώματα του Φθινοπώρου..
 Τα λουλούδια, η θάλασσα, τα πουλιά, το χιόνι, η βροχή.
Η Μουσική  το Θέατρο, τα τραγούδια, ο ρυθμός , οι "λέξεις" που ζωγραφίζουν  , οι ζωγραφιές που μιλούν.
Οι ωραίοι άνθρωποι .Οι φίλοι ,οι συντροφιές αλλά και οι μοναχικές μου στιγμές.
Οι ζεστές ματιές ,οι γελαστές καλημέρες.
Μ' αρέσεις Εσύ, μ' αρέσω εγώ !!!!!

Αϊ παράτα με λοιπόν ! Εσύ τα  έχεις  νοιώσει  όλα  και τα θέλεις όλα .
Μόνο μη τα υποτιμάς. Μη τα προσπερνάς .
Δώσε  χώρο  στην υγειά της Ψυχής  και μην επιτρέπεις σε κακόβουλες σκέψεις--εποχιακές-- να  καταστρέψουν την σπορά της ζωής….
```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
ΥΓ:Και η έκδοχή  του κοινωνιολόγου  Γιωργίου Βασιλορεΐζη

«Eίναι κάποια πράγματα…που απλώς δεν εξηγούνται.
Δεν έχει Γιατί…Απλά Είναι !
Δεν έχει γιατί μ’αρέσει το πρωινό αεράκι που τυλίγει το σώμα σαν χάδι…
Δεν έχει γιατί μ’αρέσει το κοραλί ηλιοβασίλεμα…
Δεν έχει γιατί μ’αρέσει ο ήχος των κυμάτων που παφλάζουν…
Δεν έχει γιατί μ’αρέσει μια βόλτα στη φύση και να μοσχοβολά η γη θυμάρι…
Δεν έχει γιατί μ’αρέσει να κοιτάζω τ’ άστρα και να λέμε όμορφες ιστορίες…
Δεν έχει γιατί μ’αρέσει εκείνο το ξεχωριστό χτυποκάρδι της καρδιάς…
Δεν έχει γιατί αγαπημένο μου μυαλό, δεν μετριούται, δεν ζυγίζονται, δεν κοστολογούνται όλα στη Ζωή.
Υπάρχει και αυτό που λέμε Νιώθω-Αισθάνομαι.
Ξέρω, δεν το ‘χεις βιώσει, θέλεις αποδείξεις και γι’ αυτό.
Δεν πειράζει…εσύ πάντα θα θέλεις…
Κι εγώ πάντα θα ζω.
Κι αυτό φτάνει και περισσεύει για να ΝΙΩΘΩ ότι μέσα σε αυτό το κορμί,
πάλεται μια Ψυχή, που γελά, που κλαίει, που ελπίζει, που ερωτεύεται, που φοβάται, που αγαπάει, που θέλει να τα ζει όλα μέχρι το μεδούλι ρε γαμώτο.
Όλα.»

Αυτόν τον Πρωθυπουργό ποιος θα τον πάρει;;;

Ελτον Κέρτις, ο 11χρονος που πήρε πτυχίο πανεπιστημίου

Ο Κέρτις, ένας 11χρονος Λονδρέζος, μπήκε στον κύκλο των ιδιοφυών που πήραν πτυχίο πανεπιστημίου παρά το νεαρό της ηλικίας του.

 

Πράγματι μόλις πήρε το πτυχίο LTCL (Licenciate of Trinity College in London) για το ταλέντο του που δεν είναι άλλο από το πιάνο.

Για να αποκτήσει το πτυχίο του, το νεαρό αγόρι έπρεπε να παίξει επί 37 λεπτά όλα τα «βαριά» κομμάτια της κλασικής μουσικής μπροστά σε ειδικούς: Μπαχ, Σοπέν, Μότσαρτ, ενώ έπρεπε να γράψει μια εργασία 1000 λέξεων για τα έργα που θα ερμήνευε στο πιάνο.

Παίζει πιάνο από τα τρία του χρόνια και έφτασε πολύ ψηλά χάρη στη μητέρα του Hayley Elton, επαγγελματία μουσικό.

«Ακουγα τη μητέρα μου να παίζει πιάνο όταν ήμουν πολύ μικρός και πραγματικά μου άρεσε» δήλωσε το αγοράκι στην Telegraph.

«Το πιάνο είναι ένα πολύ ευχάριστο όργανο» πρόσθεσε.

Και το Παλάτι επαίνεσε τον νεαρό ιδιοφυία.

Το παιδί συμμετείχε ήδη δύο φορές στο σόου «Αγγλία έχεις ταλέντο» και δηλώνει ότι όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει γιατρός ή πρωθυπουργός.!!!!!!!

 Πηγή: iefimerida.gr

Αγαπήσετε τα γηρατειά μέχρι την βαθιά σας Νιότη

    Ι. Βερνίκου: Η μοναδική Ελληνίδα που πέρασε από τη NASA

         Η μοναδική Ελληνίδα που πέρασε ποτέ από τη NASA, η δρ. Ιωάννα Βερνίκου...

μιλάει στο newsbomb.gr για το πώς το διάστημα μας διδάσκει τους τρόπους να μείνουμε νέοι. Μετά από 40 χρόνια πρωτοποριακής έρευνας, η δρ Joan Vernikos έγραψε το βιβλίο που επικεντρώνεται στα θεμελιώδη σημασία της βαρύτητας για τη διατήρηση της νεότητας και του σφρίγους, «Διατηρώντας τη νιότη και στα βαθιά μας γηρατειά». Ερευνώντας τις λειτουργίες και τις αντιδράσεις των Αμερικανών και των Ρώσων αστροναυτών κατέληξε σε σπουδαία συμπεράσματα για τους απλούς ανθρώπους στη γη.

«Είναι εύκολο να καταργήσουμε τα γηρατειά. 
Σας φαίνεται απίστευτο; Κι όμως, αν προσπαθήσουμε να πάμε στη κόντρα στη βαρύτητα, θα καταφέρουμε να κρατήσουμε όλες εκείνες τις ικανότητες που έχουμε στα νιάτα μας, τότε δηλαδή που έχουμε τη βαρύτητα με το μέρος μας και όλα μένουν προς τα πάνω».
Η Δρ. Ιωάννα Βερνίκου, προσχώρησε στη ΝASA το 1964, στο ξεκίνημα της διαστημικής ιδέας και έρευνας και ανακηρύχθηκε σύντομα Διευθύντρια των ερευνητικών προγραμμάτων στο τμήμα των Επιστημών ζωής. Ήταν επικεφαλής και επιστημονικά υπεύθυνη πολλών αποστολών, συμπεριλαμβανομένων και της ιστορικής επιστροφής του John Glenn το 1998, στην ηλικία των 77 ετών στο Διάστημα με το διαστημόπλοιο Discovery.

Η Δρ. Ιωάννα Βερνίκου

«Αυτή η εμπειρία μας έμαθε πολλά. Θέλετε να μείνετε νέοι; Κάντε … κόλπα στη βαρύτητα!
Για παράδειγμα, μη μένετε πολλή ώρα καθισμένοι ή ξαπλωμένοι. Σηκωθείτε, κινηθείτε και καθίστε ξανά. Το ίδιο κάντε με το μυαλό σας. Μην το αφήνετε να αδρανεί, μην του επιτρέπετε να το παρασύρει ο νόμος της βαρύτητας προς τα κάτω. 
Μελετήστε, μιλήστε, κρατάτε κοινωνικές επαφές. Ταξιδέψτε για να δουλεύει ο νους και το πνεύμα και κυρίως ερωτευτείτε. Δεν υπάρχει ηλικία για τον έρωτα. Αυτό είναι το κόλπο της ψυχής εναντίον του νόμου που μας γερνάει. Και το πιο σημαντικό; Εναντιωθείτε στο στρες. Πάψτε να ζείτε σα να είναι όλα επείγοντα»!

Μεταξύ άλλωστε και των διακρίσεων που έλαβε από τη NASA ήταν η εργασία της σχετικά με το στρες, για την οποία τιμήθηκε με το μετάλλιο επιστημονικής διάκρισης.

Τιμήθηκε επίσης με το μετάλλιο εξαιρετικών υπηρεσιών στη NASA για τη δημιουργία διεθνούς αναγνώρισης ερευνητικών προγραμμάτων στη NΑSA. Εξελέγη ως μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Αστροναυτικής και μέλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. 

Έχει επιτύχει τρεις πατέντες, μία από τις οποίες αφορά ειδική φυγόκεντρο για τις ιατρικές εφαρμογές της βαρύτητας.
Στο ίντερνετ βρίσκεται και ο οδηγός που θα βοηθήσει τους νέους, τους ηλικιωμένους και τους επαγγελματίες να κάνουν έξυπνες επιλογές στον τρόπο της ζωής τους.

"Δεν είναι τίποτα απ' τα δυο"

 Ποια είναι  η Ελληνίδα  που έβγαλε τον  διάσημο φυσικό και διευθυντή Ερευνών  του  Κέντρου Θεωρητικής Κοσμολογίας του Κέιμπριτζ  Στίβεν Χόκινγκ  σε  γεύμα , σε εστιατόριο του Κέιμπριτζ. ?????
Είναι κάποια ζάπλουτη ή κάποια διανοούμενη του διαμετρήματος του  ????

." Εγώ δεν είμαι τίποτε απ΄ τα δύο". λέει η ίδια

Από το  ρεπορτάζ  προκύπτει ότι , απλά είναι μια γυναίκα Κυρία. .

Μία Ελληνίδα απ' το Χαϊδάρι,ένα λαϊκό προάστιο της Αθήνας.

Μια  φέρελπις  δραστήρια επιστημόνισσα ,που σπουδάζει την επιστήμη της ,με επιμονή, πείσμα και όραμα.
( ---. «Αν όμως κάποια στιγμή γυρίσω στην Ελλάδα για να ζήσω μόνιμα αυτό που θέλω να κάνω είναι να φτιάξω έναν οργανισμό για να βοηθάει νέους να σπουδάσουν σε κορυφαία πανεπιστήμια του εξωτερικού».... )

Το εξαιρετικό ρεπορτάζ   του δημοσιογράφου Μάνου Χαραλαμπάκη που ακολουθεί  μοιάζει με  έναν   μύθο συναρπαστικό  που σε ταξιδεύει πέρα από τα  συμβατικά όρια της  πάλης του  ανθρώπου, του οποιοδήποτε ανθρώπου, με την οποιαδήποτε  "Αναπηρία " του.

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
 Στο φημισμένο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ κυκλοφορεί ένας μύθος: θεωρείται γούρι για έναν φοιτητή ή ερευνητή να συναντήσει και να γνωρίσει καλά τον διάσημο φυσικό και διευθυντή Ερευνών στο Κέντρο Θεωρητικής Κοσμολογίας του Κέιμπριτζ Στίβεν Χόκινγκ
.
Από τα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου μία Ελληνίδα, η Τζένη Λειβαδάρου, που κάνει το διδακτορικό της στο Κέιμπριτζ, έχει αυτό το προνόμιο.
Η ίδια θεωρεί τη συνάντηση με τον διάσημο φυσικό Χόκινγκ - το έργο του οποίου είναι πάντα στην επικαιρότητα όπως η ταινία που προβάλλεται στους κινηματογράφους αυτές τις ημέρες,
«Η θεωρία των πάντων» για τη ζωή του - και το διδακτορικό στο Κέιμπριτζ σημαντικά αλλά επαναλαμβάνει ξανά και ξανά απευθυνόμενη στα νέα παιδιά της χώρας μας:
 
" «Δεν χρειάζεται να είσαι απαραίτητα διάνοια ή πλούσιος για να πετύχεις κάτι τέτοιο. Ή για να σπουδάσεις σ’ ένα Πανεπιστήμιο όπως το Κέιμπριτζ
." Εγώ δεν είμαι τίποτε απ΄ τα δύο". Χρειάζεται επιμονή και πείσμα».

Η νεαρή πολιτική μηχανικός που μεγάλωσε στο Χαϊδάρι και είναι απόφοιτη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου έχει ήδη ολοκληρώσει ένα μεταπτυχιακό στο Κέιμπριτζ. Φέτος έγινε δεκτή στο βρετανικό πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Θεωρητικής Φυσικής, για διδακτορικό στην πράσινη τεχνολογία με χρήση υδροδυναμικής (fluid dynamics in green technology).
Η πρώτη έκπληξη για εκείνην ήταν το μήνυμα που δέχθηκε από τη βοηθό του Στίβεν Χόκινγκ.
Ο επιστήμονας θα τη δεχόταν στο γραφείο του για να τη γνωρίσει.
 Η Τζένη Λειβαδάρου έχει μυοπάθεια (μυϊκή δυστροφία) - ελαφρύτερης μορφής όμως σε σύγκριση με αυτήν του Χόκινγκ - και μετακινείται με αμαξίδιο.
«Ο Χόκινγκ ενδιαφέρθηκε να μάθει ποια είμαι εγώ που κάνω το διδακτορικό μου εδώ και έχω μυοπάθεια».
Ακολούθησε δεύτερη έκπληξη. «Περίμενα ότι απλώς θα ήταν μια σύντομη γνωριμία. Άλλωστε είχα ακούσει ότι ο Στίβεν Χόκινγκ για να υποβάλει μία ερώτηση με τα μάτια του πληκτρολογεί τα γράμματα που εμφανίζονται στην οθόνη του. Αν όμως οι απαντήσεις που παίρνει δεν είναι ολοκληρωμένες χρειάζεται να επανέρχεται με δεύτερες follow up ερωτήσεις. Πράγμα που μπορεί να είναι κουραστικό ή βαρετό γι’ αυτόν». Στην περίπτωση της κυρίας Λειβαδάρου αυτό δεν συνέβη.
Η συζήτηση κράτησε δύο ώρες!

«Εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο που προσέγγιζε έναν φοιτητή. Ρωτούσε να μάθει αν έχω προσωπικό βοηθό. Έδειξε πραγματικό ενδιαφέρον».
Μετά τη συζήτηση ο φυσικός πρότεινε στην ελληνίδα φοιτήτρια να γευματίσουν μαζί στο εστιατόριο του Κέιμπριτζ.
Όταν εμφανίστηκαν στο εστιατόριο - όπου τρώνε δεκάδες φοιτητές και καθηγητές -
«όλοι ξαφνικό σιώπησαν. Και αυτό διότι ο Χόκινγκ γενικά δεν μιλάει, δεν εμφανίζεται συχνά. Υπάρχουν καθηγητές που δεν τον έχουν συναντήσει ποτέ».
Η συνάντηση την ικανοποίησε βέβαια αλλά της δημιούργησε και μια πίεση.
«Όλοι ήθελαν να μάθουν ποια είναι αυτή που συναντήθηκε με τον Χόκινγκ» λέει.

ΕΠΙΜΟΝΗ ΚΑΙ ΠΕΙΣΜΑ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ
Ακόμη και μετά τη συνάντησή της με τον Χόκινγκ η Τζένη Λειβαδάρου παραμένει πιστή στην άποψή της πως για να σπουδάσει κανείς σε ένα μεγάλο πανεπιστήμιο εκτός Ελλάδος δεν χρειάζεται να έχει χρήματα ή να είναι ιδιοφυΐα. Αλλά να έχει επιμονή και πείσμα. Η ίδια διέθετε τα δυο τελευταία. Όπως όμως λένε φίλοι και άνθρωποι που την έχουν γνωρίσει έχει και κάτι άλλο σε υπερθετικό βαθμό. «Είναι δραστήρια. Ένα “μαμούνι"».
Σε καμία περίπτωση δεν επέτρεψε στην αναπηρία της να γίνει τροχοπέδη στην επαγγελματική της πορεία και στις σπουδές της, γενικά στη ζωή της. Μολονότι πάντα υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες. Πέρυσι τον Αύγουστο είχε ακούσει έναν ραδιοφωνικό παραγωγό στην Ελλάδα να μεταδίδει τη λίστα με τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου και να σχολιάζει πως αυτά τα πανεπιστήμια παίρνουν μόνο πλουσίους ή ιδιοφυείς. «Διαφωνώ, δεν είναι έτσι» τονίζει κατηγορηματικά. «Στα ελληνικά σχολεία δεν υπάρχει το ερέθισμα για να σε κατευθύνουν στο εξωτερικό. Δεν ξέρουν καν τι σημαίνει να ζεις και να σπουδάζεις σ΄ ένα τέτοιο πανεπιστήμιο».
«Ναι, αλλά το οικονομικό δεν είναι εμπόδιο;» τη ρωτάω. «Βήμα βήμα μπορείς να το πετύχεις. Γιατί, εγώ είχα τα χρήματα;» απαντάει. Μάλιστα στην περίπτωσή της απαιτούνταν περισσότερα χρήματα. Θα έπρεπε να χρησιμοποιεί προσωπικό βοηθό που έχει κόστος 10.000 ευρώ τον χρόνο.
Το έψαξε όμως. Απευθύνθηκε στον Οργανισμό Μυϊκής Δυστροφίας στην Ελλάδα (MLA) και αυτός με τη σειρά του βρήκε άλλους χορηγούς. Έτσι της κάλυψαν τα έξοδα του προσωπικού βοηθού για το μεταπτυχιακό στο Κέιμπριτζ και για το διδακτορικό της καθώς και για το ειδικό δωμάτιο όπου μένει. Γι΄ αυτό αισθάνεται υποχρεωμένη να ευχαριστήσει την Βάνα Λαβίδα από τον Οργανισμό MDA, τη Βάλλια Φράγκου από το κοινωφελές ίδρυμα ΤΙΜΑ, την Άντζελα Κουλουκουντή από το Greek Orthodox Organization του Λονδίνου, το Ίδρυμα Λάτση.
Προς το παρόν είναι αφοσιωμένη στο διδακτορικό της στην Αγγλία.
«Αν όμως κάποια στιγμή γυρίσω στην Ελλάδα για να ζήσω μόνιμα αυτό που θέλω να κάνω είναι να φτιάξω έναν οργανισμό για να βοηθάει νέους να σπουδάσουν σε κορυφαία πανεπιστήμια του εξωτερικού».

Οι συγκρίσεις που πληγώνουν

ΟΙ ΔΙΕΚΟΛΥΝΣΕΙΣ που προσφέρει το Κέιμπριτζ σ΄ έναν άνθρωπο που κινείται με αμαξίδιο είναι υψηλού επιπέδου, λέει η κυρία Λειβαδάρου. Παροχές που κάνουν εφικτή την ανεξάρτητη διαβίωση ενός φοιτητή με αναπηρία.
Στο Μετσόβιο έπρεπε να κάνει έναν αγώνα δρόμου, διότι η μυϊκή δυστροφία με την οποία διαγνώστηκε στα 13 της χρόνια σιγά σιγά επιδεινωνόταν. Δεν ήξερε αν θα καταφέρνει έως την ολοκλήρωση των σπουδών της να είναι σε θέση να ανεβαίνει τα σκαλιά. Το ΕΜΠ τότε δεν ήταν προσβάσιμο. Προς το τέλος των σπουδών της τοποθετήθηκε -και με προσπάθεια δική της- ένα αναβατόριο.
Στην Αγγλία το κράτος παρέχει προσωπικό βοηθό στα άτομα με αναπηρία. Σημαντική παροχή είναι και το ειδικό δωμάτιο που προσφέρει το Κέιμπριτζ σε φοιτητές με αναπηρία. Με μία κάρτα ανοίγει την πόρτα εισόδου, αλλά και την εσωτερική. «Επίσης έχω μαζί μου ένα μπουτόν το οποίο μπορώ ανά πάσα στιγμή να πατήσω για να ειδοποιήσω κάποιον σε περίπτωση ανάγκης».
Το διαβάσαμε στο http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/314014

Πηγή: Εφημερίδα «Τα Νέα»