Είναι κάποιες στιγμές

Είναι κάποιες στιγμές  που  οι σκέψεις με πάθος γεμίζουν

και   οι λέξεις δακρύζουν.

Ώρες  που λιώνεις  απ’ τον  ήλιο που καίει

και καμιά σκιά  δροσιά να σου δώσει δεν λέει

ούτε  υπάρχει αγκαλιά να σ’ αντέξει .

 διάλεξε.

 Θα ξορκίζεις του χρόνου τη στάχτη ή,

θα του κεντήσεις με ελπίδα την ράχη ????

  
«Μάχη» δεν σημαίνει πάντα αντίπαλο στρατόπεδο 
Οι  πιο σκληρές μάχες  είναι αυτές που δίνομε με τον εαυτό μας.
Σε επίπεδο υπαρξιακό, προσωπικό, βιοτικό, καρμικό  κλπ.

Το ζητούμενο είναι  ΄΄ Να στεφανώνει η νίκη τα κράνη μας και μεις να  χαμογελάμε από ευτυχία ???

(όπως ο Βασιλιάς Ληρ στο ομώνυμο έργο )

ή,

να μένουμε όρθιοι  και μάχιμοι
 έστω κι αν είμαστε  ηττημένοι  ????

Το τελευταίο σας το εύχομαι από καρδιάς
αντί άλλης ευχής για το Νέο  Χρόνο
      Αγαπημένοι μου.

Η Αξία του ηττημένου !

Πήρε την αντίπαλο στα χέρια και τη βοήθησε να τερματίσει

Μια στιγμή που συγκινεί τον καθένα. Δυο νεαρά κορίτσια που βάζουν τα γυαλιά σε όλους τους "μεγάλους" αθλητές που βάζουν πάνω από τον αθλητισμό, τον πρωταθλητισμό...

Πρωταγωνίστριες της ιστορίας είναι δυο μαθήτριες γυμνασίου, δυο αθλήτριες από σχολείο του Οχάιο των ΗΠΑ.

Και οι δυο πήραν μέρος στον αγώνα των 3200 μέτρων. Η κούρσα ξεκίνησε κανονικά μέχρι που η μια από τις δυο κοπέλες, κατέρρευσε από την κούραση και την υπερπροσπάθεια. Ήταν σαφές ότι δε μπορούσε να συνεχίσει και δε θα τερμάτιζε.

Μέχρι που ανέλαβε δράση η 17χρονη Μέγκαλ Βόγκελ. Έβαλε την προσωπική επίδοση στην άκρη. Γύρισε, σήκωσε τη συναθλήτριά της, την "κουβάλησε" για σχεδόν 30 μέτρα και τη βοήθησε να φτάσει ως τη γραμμή του τερματισμού. Κι εκεί, έδωσε κι άλλο μάθημα: ώθησε τη συναθλήτριά της να περάσει πρώτη τη γραμμή του τερματισμού. Κι εκείνη, πέρασε τη γραμμή τελευταία.

Γιατί καμιά φορά, υπάρχουν κάποια πράγματα πολύ πιο σημαντικά από έναν χρόνο ή μια πρωτιά.

Η νικήτρια της κούρσας θα πρέπει να αισθάνεται πολύ τυχερή. Γιατί, όσο τετριμμένο κι αν ακούγεται, η αξία του ηττημένου, δίνει δόξα στο νικητή...

 NewsIt.gr