Θέμα επιβίωσης και Πολιτισμού.

Ο Δήμος Πειραιά καθαρίζει τη Λεωφόρο Σχιστού και τα Βοτσαλάκια

Εκστρατεία καθαριότητας στη Λεωφόρο Σχιστού και την παραλία Βοτσαλάκια πραγματοποιεί την Κυριακή 5 Ιουνίου ο Δήμος Πειραιά με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

Πρόκειται για μία πολύ σημαντική πρωτοβουλία που αναλαμβάνει ο Δήμαρχος της πόλης Βασίλης Μιχαλολιάκος, ο οποίος τόνισε μεταξύ άλλων πως το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος αποτελεί υψηλή προτεραιότητα για το δήμο.

Ο δήμαρχος Πειραιά δήλωσε ότι σχεδιάζει ένα νέο μοντέλο ανακύκλωσης και καθαριότητας, ενώ προανήγγειλε την ανάπλαση της πλατείας Κανάρη στο Πασαλιμάνι.

Είπε μερικά ουσιώδη ακόμη ο Δήμαρχος όπως :

«Ο πλανήτης επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες του Ανθρώπου, αλλά όχι για να καλύψει την απληστία του».

Με αυτή τη φράση του Γκάντι, ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Βασίλης Μιχαλολιάκος παρουσίασε τις δράσεις του Δήμου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

«Είναι επιτακτική ανάγκη να νιώσουμε ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι θέμα επιβίωσης και να πάψουμε να το κακοποιούμε με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο»

- «Και ως επιστέγασμα όλων αυτών διοργανώνουμε μια συναυλία με τη νεανική χορωδία του Ωδείου Τερψιθέας γιατί πιστεύουμε εκτός των άλλων ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι και θέμα Πολιτισμού» πρόσθεσε.

Η συναρπαστική ομορφιά της μοιρασιάς

Δεν Είναι η Αγάπη μόνο για έναν συγκεκριμένο δικό σου άνθρωπο που σε καθιστά ικανό για κάθε θυσία και προσφορά. Ούτε η ανάγκη για επιβίωση , καταξίωση, ή ένας στόχος χάριν το οποίου τα δίνεις όλα . Δεν είναι η μέθη του ΄Ερωτα που δεν υπολογίζει τίποτα και θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ζωή σου ακόμη όταν είναι τρελός !!!!

Είναι η Αξία που συνοδεύει τον άνθρωπο από καταβολής κόσμου।
Η μοιρασιά του χώρου, του χρόνου ,της στιγμής, της επαφής,της χαράς ή λύπης। Του κάθε τι που προσλαμβάνεται δια των αισθήσεων.

Είναι η υπέρβαση του εγώ !

Όποιος βρέθηκε σε θέση να μην έχει κάποιον να μοιραστεί αυτό που νοιώθει, σίγουρα ονειρεύτηκε την ομορφιά της μοιρασιάς.

Η καταπληκτική Ιστορία που ακολουθεί είναι δείγμα
« ανάγκης μοιρασιάς» του ύψιστου δώρου της ζωής που δεν είναι άλλο από την Υγεία !!

Η Melissa Arlio είναι μια όμορφη και υγιέστατη ιταλο-αμερικανίδα από το Νιου Τζέρσι.

Τον Μάρτιο που πέρασε, όμως η νεαρή κοπέλα, αποφάσισε να κάνει κάτι που εξέπληξε τους φίλους της και δεν ευχαρίστησε καθόλου την οικογένειά της.

Χωρίς να έχει κανένα πρόβλημα υγείας, η Melissa αποφάσισε να υποβληθεί σε εγχείρηση για να βγάλει το ένα της νεφρό και να το δώσει σε έναν εντελώς άγνωστο άνθρωπο που το είχε ανάγκη.

Ποιος όμως ήταν ο λόγος που την έκανε να ξαπλώσει στο χειρουργικό κρεβάτι;

Η Melissa ήθελε να ξεκινήσει μια «αλυσίδα» βοήθειας και αλτρουισμού για τους νεφροπαθείς.

«Ο Θεός μου έδωσε ένα υγιές σώμα. Πώς να μην το μοιραστώ με κάποιον που το έχει ανάγκη, ειδικά όταν αυτό θα έχει πολύ μικρές επιπτώσεις στον οργανισμό μου;», είπε η 26χρονη, περίπου δύο μήνες μετά την εγχείρηση.

«Οι φίλοι και η οικογένεια δεν μπορούν πάντα να βοηθήσουν τους δικούς τους ανθρώπους επειδή δεν είναι συμβατοί δότες, έτσι αυτές οι αλυσίδες δίνουν κίνητρα στους ανθρώπους για να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο», είπε.

Πώς όμως λειτουργεί η αλυσίδα;

Ένας δότης προσφέρει το νεφρό του σε έναν άγνωστο και στη συνέχεια, ένα μέλος από την οικογένεια του ανθρώπου που έλαβε το νεφρό πρέπει να δώσει το νεφρό του σε ένα άλλο άτομο που το χρειάζεται. Πάντως, η Melissa, δεν γνώριζε κανέναν που να πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια μέχρι τη στιγμή που έκανε την εγχείρηση.

Το νεφρό της Melissa πήγε σε μια 56χρονη γυναίκα, ενώ άλλα δύο άτομα έχουν σωθεί από την καλή πράξη της 26χρονης.

Η οικογένειά της βέβαια ακόμα δεν μπορεί να καταλάβει γιατί η κόρη τους έκανε κάτι τέτοιο.

Η κοπέλα μάλιστα απολύθηκε από την δουλειά της, κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης από την εγχείρηση.

Πηγή: huffingtonpost

PROTO THEMA

Οι άθλιοι των Αθηνών

Ανθρώπινες στιγµές στο κέντρο της Αθήνας

Εβαλε το χέρι στην τσέπη ψάχνοντας λίγα ψιλά. Λύγισε ελαφρά τα γόνατα ισορροπώντας πάνω στα κόκκινα ψηλοτάκουνά της. Ύστερα, έσκυψε και άφησε τα κέρµατα να πέσουν µέσα στο πλαστικό δοχείο της ηλικιωμένης γυναίκας.

Οδός Πειραιώς. Πρωί Τετάρτης. Η νεαρή ιερόδουλη φορά ένα έντονο κόκκινο κοντό φόρεµα που μαγνητίζει τα βλέµµατα των περαστικών.
Περνώντας στο απέναντι πεζοδρόμιο σταµατά μπροστά από την ηλικιωμένη άστεγη.
Αφήνοντας τα κέρµατα να πέσουν χαμογελά ελαφρά.
Η άστεγη – ακίνητη µε το πρόσωπο να ακουμπά το πεζοδρόμιο – δεν την έχει καν αντιληφθεί.
Στέκοµαι για λίγο παρακολουθώντας τη σκηνή και ύστερα συνεχίζω προς την Αγίου Κωνσταντίνου.

Και εκεί ίδια εικόνα, διαφορετικοί πρωταγωνιστές.

Ένα ζευγάρι μεταναστών περιεργάζονται τον μεσήλικο άστεγο που κοιμάται πάνω σε χαρτόνι. ∆ίπλα στο κουλουριασµένο σώµα του ο σκύλος του – ένα μεγαλόσωμο λυκόσκυλο – κάθεται ήρεµος, συνηθισµένος από τους περαστικούς, µε το λουρί του δεµένο στα κολονάκια του πεζοδροµίου.

Σταµατούν, κάτι σχολιάζουν – δεν ξέρω τι – και αποχωρούν.

Η κοινωνική υπηρεσία του ∆ήµου Αθηναίων µοιράζει καθηµερινά 3.000 µερίδες στο συσσίτιο.
Οπως λένε οι υπεύθυνοι, το πλήθος που περιµένει σε αυτές τις ουρές εναλλάσσεται καθηµερινά: Ελληνες, µετανάστες, ιερόδουλες και συχνά ολόκληρες οικογένειες.

Μια πρωινή βόλτα στην Οµόνοια αρκεί για να ανακαλύψει κανείς το κέντρο και όχι µόνο το γκέτο.
Εκεί όπου η εξαθλίωση, η βρωµιά, τα ναρκωτικά, οι κλοπές υπάρχουν και οι άνθρωποι συνυπάρχουν.

Κατερίνα Βουτσινά
TΑ ΝΕΑ

ΤΙΠΟΤΑ

Αλήθεια τι έγινε και σίγησε το ρεπορτάζ αναφορικά με το ατύχημα τύπου «ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ» στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας ;

Όλα καλά κι όλα ωραία τώρα πια ; Κάθε θαύμα κρατάει τρεις ημέρες το πολύ μεγάλο τέσσερεις ;; Να κοιμάται ήσυχη η παγκόσμια κοινότητα
και δη οι Ιάπωνες ;
Αποκατάθηκε η οικολογική ισορροπία και κανένας κίνδυνος δεν υπάρχει από την ραδιενέργεια των αντιδραστήρων που γίνανε παρανάλωμα του πυρρός ; Καμιά ανησυχία για τις σύγχρονες γενιές πόσο μάλλον για τι μελλούμενες ; ;;

Όλοι αυτοί οι ειδικοί επιστήμονες που έβγαιναν κατόπιν επιμόνων βέβαια προσκλήσεων των μεγαλοδημοσιογράφων παρουσιαστών ,στα παράθυρα των τηλεοράσεων και …ενημέρωναν τον κόσμο και τους Έλληνες φυσικά,
Τι έγιναν ; παροπλίστηκαν ; Αχρείαστοι νάναι !!!!

Θα μου πεις αναγνώστη μου «ψήλους στ’ άχυρα ψάχνεις τώρα εσύ . Κοίτα τι θ’ απογίνουμε εμείς στην χώρα μας που καίγεται και χωρίς πυρηνικά
κι άσε τις πολλές ερωτήσεις»

Εν τάξει. τις αφήνω.

Για διάβασε όμως και συ και άκουσε την άποψη του Δ.Δανίκα στο ΒΗΜΑ
και βγάλε τα συμπεράσματα σου .
Κι αν συνειρμικά το πας κι αλλού, δεν φταίω εγώ
Την σκέψη μας δεν βρήκε ακόμη τον τρόπο να την αιχμαλωτίσει κανείς
εκτός από τον Έρωτα !!!!

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Τίποτα

Για να καταλάβεις δηλαδή.
Δεν είναι μόνο του το Τσερνόμπιλ.
Δεν είναι μόνος του ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Δεν είναι μόνη της η ένοχη σιωπή της σοβιετικής νομεγκλατούρας.
Θυμάσαι τότε στις 26 Απριλίου του 1986; Όταν ο τέταρτος αντιδραστήρας μετατράπηκε σε νεκροταφείο χιλιάδων ψυχών; Τότε που ένα αόρατο χέρι έκλεισε την στρόφυγγα της ειδησεογραφίας και κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει ούτε την έκταση ούτε τις εφιαλτικές προοπτικές. Τότε που λέγαμε ότι αυτή η μεσαιωνική σιωπή καθοδηγείται από το Κρεμλίνο. Τότε που πιστεύαμε ότι τέτοια μαζικά εγκλήματα αποκλείεται να συμβούν στον ελεύθερο κόσμο που αναπνέουμε εμείς.
Ε λοιπόν, ύστερα από εικοσιπέντε χρόνια όλες αυτές οι δοξασίες και οι δικές μας, του κόσμου μας, οι ανωτερότητες γκρεμίστηκαν σαν τραπουλόχαρτα.
Γιατί η Ιαπωνία είναι μία από τις τρεις ισχυρότερες οικονομίες του τάχα μου, ελεύθερου κόσμου.
Γιατί κι εκεί όπως στο Τσερνόμπιλ τα μέτρα είναι παρόμοια μ εκείνα της σοβιετικής μουχλιασμένης μηχανής.
Γιατί και στην δημοκρατική Ιαπωνία η στρόφιγγα της ειδησεογραφίας είναι σχεδόν κλειστή.
Γιατί και εκεί τερατάκια από τον πυρηνικό χειμώνα στο μέλλον θα γεννηθούν.
Φαντάσου τώρα. Μιλάμε για την χώρα των ατελείωτων αναστεναγμών. Του απέραντου νεκροταφείου της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι.
Μιλάμε για έναν τόπο όπου οι μνήμες από τις δύο ατομικές βόμβες που κάρφωσαν οι Αμερικανοί είναι τόσο νωπές σαν η τραγωδία να είχε συμβεί μόλις χτες. Μιλάμε για την Ιαπωνία της απέραντης πειθαρχίας και ης απεριόριστης τεχνογνωσίας.
Κι όμως τα ίδια και χειρότερα στην καπιταλιστική Φουκουσίμα όπως στο κομμουνιστικό Τσερνόμπιλ. Ξέρεις γιατί; Επειδή και στην περίπτωση του στρεβλού υπαρκτού σοσιαλισμού αλλά και στην άλλη της αχόρταγης, βουλημικής κερδοφορίας, ο κάθε απλός πολίτης είναι σαν το αδέσποτο σκυλί. Ένα τίποτα. Μια βίδα που την αλλάζεις στο πι και φι.
Ανακαλύψαμε την διάσπαση του Ατόμου για να κερδίσουμε δισεκατομμύρια και να στείλουμε την Ανθρωπότητα στην καταστροφή!