"Δεσμός"
Καμιά λέξη δεν μπορώ να σκεφτώ με μεγαλύτερη ποικιλία επιθέτων και πολλαπλότητα εφαρμογών .
Τώρα που το βασανίζω, με έκπληξη διαπιστώνω ότι όλη η ζωή μας ,εμείς, τα αισθήματα μας, οι εμπειρίες μας οι προσδοκίες μας ,οι πράξεις μας ισορροπούν ή ακροβατούν πάνω στην έννοια «ενός δεσμού» σε όλα τα επίπεδα .Σκεφτείτε το λίγο και θα διαπιστώσετε ότι τα πάντα συνοδεύονται από δεσμούς.
Τελικά είμαστε δέσμιοι των δεσμών μας .
Μα κι αν ακόμη την διαγράφαμε την «δέσμευση» ως έννοια θεωρίας ή πράξης από την ζωή μας και λέγαμε …. σπάω τα δεσμά μου, ζήτω η ελευθερία . ...μια μόνη ματιά στον καθρέπτη εντός μας ,είναι αρκετή για να διαπιστώσουμε ότι είμαστε δέσμιοι του εαυτού μας, των αισθημάτων μας, των καταβολών μας ,των επιλογών μας….
Και τότε αυτό που μας λυτρώνει και μας δίνει την αίσθηση της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ είναι η επαναφορά στην μνήμη μας του πιο δυνατού ,του πιο ωραίου, του Θεϊκού δεσμού της Αγάπης με τους ανθρώπους।
Όσοι περισσότεροι αγαπημένοι δικοί μας άνθρωποι , τόσοι περισσότεροι και οι δεσμοί μας .Τόσο ισχυρότερος ο δεσμός μας με την ίδια την ζωή।!!!!
```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
The New York Times
Το μεγάλο πολυτελές διαμέρισμα, τα δύο αυτοκίνητα και τα σερβίτσια πορσελάνης -αρκετά για είκοσι καλεσμένους- δεν έδιναν στην Τάμι Στρόμπελ το συναίσθημα της ευτυχίας. Η ίδια εργαζόταν σκληρά, κέρδιζε πολλά χρήματα αλλά, όπως ομολογεί, είχε εγκλωβιστεί σε έναν ασφυκτικό κύκλο δαπανών και εργασίας.
Ωσπου μια ημέρα αποφάσισε να ανατρέψει την καθημερινότητά της και με τον σύζυγό της, Λόγκαν Σμιθ, δώρισαν πολλά από τα υπάρχοντά τους σε φιλανθρωπικές οργανώσεις, χάρισαν την τηλεόραση και τα αυτοκίνητά τους, κρατώντας γι' αυτούς λιγότερα από εκατό προσωπικά αντικείμενα.
Σήμερα, τρία χρόνια μετά τη μεγάλη στροφή, η κ. Στρόμπελ και ο κ. Σμιθ ζουν στο Πόρτλαντ σε ένα μικρό, σχεδόν άδειο διαμέρισμα. Ο κ. Σμιθ σπουδάζει Ψυχολογία και η κ. Στρόμπελ σχεδιάζει ιστοσελίδες και γράφει για ό,τι την ενδιαφέρει. Σήμερα διαθέτει ελάχιστα υλικά αγαθά και το ετήσιο εισόδημά της απλώς καλύπτει τα οικογενειακά έξοδα. Το ζευγάρι δεν έχει πια αυτοκίνητα, αλλά χρησιμοποιεί ποδήλατα. Η κ. Στρόμπελ εργάζεται λιγότερες ώρες και τον ελεύθερο χρόνο της τον αφιερώνει εθελοντικά στη μη κερδοσκοπική οργάνωση Living Yoga ή απολαμβάνει την ύπαιθρο.
Ενα καλό από την οικονομική δυσπραγία είναι ότι οι πρακτικές που υιοθέτησαν οι καταναλωτές ενδεχομένως να τους οδηγήσουν στην «κατάκτηση της ευτυχίας». Νέες έρευνες, για παράδειγμα, καταδεικνύουν ότι είμαστε πιο ευτυχείς, δαπανώντας χρήματα για την απόκτηση εμπειριών αντί υλικών αγαθών, ενώ νιώθουμε μεγαλύτερη χαρά περιμένοντας επί μεγάλο χρονικό διάστημα να αποκτήσουμε κάτι που επιθυμούμε. Ολοι, τέλος, αναγνωρίζουν ότι κερδίζουμε ψυχικά όταν παύουμε να ανταγωνιζόμαστε τους διπλανούς μας με γνώμονα τα υλικά αγαθά που κατέχει ο καθένας.
Η σημερινή «τσιγκουνιά» πιθανότατα είναι ανακλαστική αντίδραση σε μια εποχή που διαπνέεται από αβεβαιότητα. Πολλοί αναλυτές, πάντως, ισχυρίζονται ότι ίσως να είναι μια μονιμότερη επιλογή ζωής που βασίζεται στην καλή γνώση όλων όσα χρειαζόμαστε για να μπορούμε να πούμε «ναι, νιώθω ευτυχισμένος».
Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι τα «παραπανίσια» χρήματα διευκολύνουν τη ζωή μας. Πολλές μελέτες καταδεικνύουν ότι τα χρήματα τροφοδοτούν με ευτυχία επειδή καλύπτουν τις βασικές μας ανάγκες. Ομως τα τελευταία χρόνια οι ειδικοί στρέφονται περισσότερο στη «συναισθηματική απόδοση των χρημάτων». Με ποιο τρόπο, δηλαδή, αντλεί κανείς περισσότερη ευτυχία από κάθε δολάριο που δαπανά.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ο «τύπος» των αγορών που κάνουμε, το μέγεθος και η συχνότητά τους, αλλά ακόμα και η χρονική στιγμή που επιλέγουμε να ψωνίσουμε, επηρεάζει μακροπρόθεσμα την ψυχική μας ευδαιμονία. Η δαπάνη για την απόκτηση εμπειριών (π.χ. για ένα ταξίδι, για μαθήματα γαλλικών, για τα εισιτήρια μιας συναυλίας) δημιουργεί μεγαλύτερη ικανοποίηση από αυτή που φέρνει η αγορά ενός ζεύγους παπουτσιών.
Μάλιστα, ο Τόμας ντε Λιρ, αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Ουινσκόνσιν διαπίστωσε ότι μόνο τα έξοδα που κάνουμε για αναψυχή (όπως οι διακοπές, ψυχαγωγία, ακόμα και για διάφορα αθλήματα) συνδέονται με την ευδαιμονία μας. «Μια αύξηση των δαπανών για ψυχαγωγία κατά 20.000 δολάρια γεννά την ίδια «ποσότητα» ευτυχίας που λαμβάνει κανείς όταν παντρεύεται», υποστηρίζει o ίδιος. «Ταυτόχρονα τέτοιες δαπάνες αμβλύνουν τη μοναξιά και ενισχύουν τις κοινωνικές σχέσεις».
Κόπος και χρόνος
Ενας άλλος τρόπος να αυξήσουμε την ευτυχία που παίρνουμε από ένα προϊόν είναι να εργαστούμε σκληρά για να το αποκτήσουμε και να περιμένουμε πολύ μέχρι να το κάνουμε δικό μας.
Ο Ρόκο Μπέλιτς, σκηνοθέτης από το Λος Αντζελες και δημιουργός της ταινίας «Ευτυχισμένος», υποστηρίζει: «Μαθαίνουμε ότι η απόκτηση κάποιων πραγμάτων μάς χαρίζει την ευτυχία, όπως παραδείγματος χάρη, η απόκτηση καινούργιου αυτοκινήτου κάθε δύο χρόνια, η αγορά ρούχων της τελευταίας λέξης της μόδας. Κι όμως. Τελικά το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό όλων όσοι είναι ευτυχισμένοι είναι οι δυνατοί δεσμοί που έχουν με τους γύρω τους».
αποσπάσματα από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Φασισμός
Όλο και περισσότεροι εύχονται- και μάλιστα φωναχτά- μια δικτατορία που θα βγάλει τη χώρα από τα αφοδευτήρια.
Να εφαρμόσει τον Νόμο προς κάθε κατεύθυνση, ανεξαρτήτως ονομάτων, θέσεων και θεσμών,
Να εξαφανίσει τα σκάνδαλα από προσώπου γης.
Να ποινικοποιήσει, με αυστηρές συνέπειες, τη φοροδιαφυγή.
Να δημεύσει τις περιουσίες των διεφθαρμένων δημοσίων υπαλλήλων.
Τους μεσάζοντες και τους απατεώνες που καταβροχθίζουν τον αγλέουρα στα νοσοκομεία। Να δικάσει όλους τους κλέφτες πολιτικούς που έκαναν πάρτι με τα λεφτουδάκια του ελληνικού λαού.
Να πριονίσει την ακρίβεια.
Να σφραγίσει όλους τους μεγαλοφοροφυγάδες πίσω από τα σίδερα.
Να εξαφανίσει κάθε ίχνος παρανομίας, απάτης, αδικίας, αυθαιρεσίας, διαπλοκής, γνωριμίας και κλοπής.
Να επιβάλει διά ροπάλου την αξιοκρατία.
Να καθαρίσει τις πόλεις από τα σκουπίδια.
Να κυκλοφορεί ο Αθηναίος χωρίς φόβο στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Να τρομοκρατήσει κάθε επίδοξο κλεφτρόνι.
Να εξοντώσει την εγκληματικότητα.
Να κοιμόμαστε στα σπίτια μας με ασφάλεια.
Να μετακινήσει τη χώρα από τη χρεοκοπία.
Να αναγκάσει τους πάντες να δουλεύουν για την προκοπή της μονάκριβης πατρίδας.
Μια δικτατορία που θα κάνει όλα όσα έπρεπε αλλά δεν έκανε κανένα δημοκρατικό κόμμα που μας κυβέρνησε τα τελευταία σαράντα χρόνια.
Μια δικτατορία. Η εξουσία του ενός. Του μοναδικού. Του χαρισματικού. Του τίμιου και σωστού .
Η δικτατορία μιας ελπίδας. Μιας ουτοπίας. Και ταυτόχρονα η δικτατορία που προκύπτει από μια απέραντη και διαρκή απελπισία.
Να εφαρμόσει κάποιος τρίτος, κάποιος εξωγήινος, κάποιος θεόσταλτος, κάποιος σωτήρας, αυτά που δεν μπορώ να κάνω εγώ στην προσωπική μου ζωή.
Να στείλει στο σπίτι του κάθε διαπλεκόμενο αξιωματούχο.
Να κόψει τον βήχα σε κάθε υποψήφιο παρανομούντα.
Να βάλει φρένο στη σπατάλη. Να πετάξει στα σκουπίδια….
Μα τι λες τώρα... Εγώ είμαι υπόδειγμα ανδρός.
Αυτός εκεί είναι ο άθλιος εχθρός.
Κατάλαβες , αγαπητέ μου;
Ποτέ Εγώ.
Πάντα Εσύ ο κακός।
Αυτός ο καθημερινός μας φασισμός!
Δ.Δανίκας
Το ΒΗΜΑ
