Δικοί μας -Κορυφαίοι στα ξένα...

Σίγουρα δεν είναι ο μόνος.

Σίγουρα δεν μας περισσεύει ούτε ο Λάκων (πατριώτης μου)Θοδωρής Καλλιφατίδης,ούτε κανένας άλλος  διακεκριμένος περιώνυμος  Έλληνας  από όλους  αυτούς τους εκλεκτούς που διαπρέπουν  σε όλους τους τομείς  και αναγνωρίζονται ανά την υφήλιο για τα έργα τους και την συμβολή τους στην πολιτισμική εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Τι είναι όμως εκείνο που λείπει από την γενέτειρα Πατρίδα  και δεν μπορεί να κρατήσει ισχυρό τον ομφάλιο λώρο που την δένει με τα παιδιά της;;;;

----Μη βιαστούμε να χαρακτηρίσουμε ( επιεικώς)την ταπεινότητά μου αφελή. Είναι εύκολο να σκεφτούμε δυο-τρεις χιλιοειπωμένους λόγους και να κλείσουμε την συζήτηση.
Θέλει  όμως ψάξιμο σε βάθος η ουσία για να αναδείξει την αιτία .

υγ :  ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΗΛΘΕ  ΤΟ 2018 
ας το βιώσουμε ας ,το μοιραστούμε  σαν άνθρωποι μ' έναν τουλάχιστο κοινό παρανομαστή .Την ευλογημένη  γενέτειρα Πατρίδα .
`````````````````````````````````````````````````````````````````````

Ο κορυφαίος εν ζωή συγγραφέας στη Σουηδία

 

Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης είναι μυθιστοριογράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Έχει χαρακτηριστεί ως ο κορυφαίος εν ζωή συγγραφέας στη Σουηδία και ένας από τους μεγαλύτερους Σουηδούς διανοούμενους. Διετέλεσε Διευθυντής της Σουηδικής Τηλεόρασης και το 1995 το σουηδικό κράτος του ανέθεσε την εκφώνηση του πανηγυρικού λόγου της εθνικής του εορτής.

Γεννήθηκε στους Μολάους της Λακωνίας το 1938. Ο πατέρας του, Δημήτριος Καλλιφατίδης, ήταν δάσκαλος με καταγωγή από τον Πόντο, ενώ η μητέρα του, Αντωνία Κυριαζάκου καταγόταν από τους Μολάους. Ο Εμφύλιος θα αναγκάσει την οικογένειά του να εγκαταλείψει τους Μολάους για να εγκατασταθεί στην Αθήνα το 1946, όπου φοίτησε στο 5ο γυμνάσιο αρρένων. Στη συνέχεια, σπούδασε στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, το 1964 μετανάστευσε στη Σουηδία, όπου μέχρι σήμερα διαμένει.

Αρχικά συνάντησε πολλές δυσκολίες και για να επιβιώσει έκανε και διάφορες δουλειές. Όπως έχει αναφέρει χαρακτηριστικά: «Και εγώ στη Σουηδία είμαι ξένος εδώ και 47 χρόνια (…). Όταν κάποτε με απέλυσαν από εκεί που έπλενα πιάτα με την κατηγορία ότι είχα κλέψει κάτι από το ταμείο (δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό), διαπίστωσα προς μεγάλη μου έκπληξη ότι δεν υπήρξε έστω ένας να πει “μα καλά, πώς είστε τόσο βέβαιοι ότι αυτός είναι ο κλέφτης;”. Η απάντηση ήταν απλή. Δεν ήταν τόσο το ότι ήμουν ξένος αλλά το ότι ήμουν ο μόνος πιο ξένος, γιατί μόλις είχα αρχίσει να δουλεύω. Οι άλλοι είχαν τακτοποιηθεί κάπως, είχαν κάνει φιλίες κτλ. Εγώ, που μπήκα τελευταίος στη δουλειά, αυτομάτως ήμουν και ο ένοχος».

Έξι χρόνια μετά την άφιξή του στη Σουηδία είχε μάθει τα Σουηδικά τόσο καλά ώστε εκδίδει τα πρώτα του βιβλία στη σουηδική γλώσσα, που αγκαλιάστηκαν θερμά από το αναγνωστικό κοινό και δημιούργησαν αίσθηση. Έκτοτε έχει εκδώσει 40 βιβλία στα Σουηδικά, δεκαοκτώ από τα οποία κυκλοφορούν και στα Ελληνικά. Τελευταίο είναι το αυτοβιογραφικό «Μια Ζωή ακόμα», το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.

Σπούδασε από το 1969 ως το 1972 φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, όπου αργότερα έγινε καθηγητής. Από το 1972 ως το 1976 υπήρξε διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Bonniers Litterära Magasin.

Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε στα 1969 με μια ποιητική συλλογή, έγινε όμως γνωστός μέσα από τα μυθιστορήματά του. Τα πρώτα πεζογραφήματά του τα έχει γράψει στα σουηδικά (1980 Αγάπη, 1981 Δούλοι κι αφέντες, 1987 Ο έκπτωτος άγγελος κ.ά.), ενώ αργότερα έγραψε κάποια έργα πρώτα στα ελληνικά (1994 Τιμάνδρα, 1997, Ποια είναι η Γαβριέλα Όρλοβα, 1998 Οι εφτά ώρες στον Παράδεισο κ.ά.). Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, ταξιδιωτικά δοκίμια, θεατρικά έργα. Έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο (ανάμεσά τους το Με λένε Στέλιο, μεταφορά μυθιστορήματός του) και έχει σκηνοθετήσει την ταινία Kärleken (1980). Έχει επίσης μεταφράσει Έλληνες συγγραφείς στα σουηδικά και το αντίστροφο.

Στα έργα του περιγράφει τις συνθήκες ζωής των μεταναστών στη Σουηδία αλλά και μέσα από αυτοβιογραφικά στοιχεία αναφέρεται στη ζωή στην Ελλάδα τις δεκαετίες του ’30 και του ’40, συχνά με σατιρικό τρόπο. Σε άλλα μυθιστορήματά του η αφήγηση είναι πολυεστιακή (προσεγγίζει δηλαδή το θέμα του μέσα από διαφορετικές οπτικές γωνίες και πρόσωπα) και έχει μια φιλοσοφική διάθεση και διάσταση.

Έχει τιμηθεί με σημαντικά διεθνή βραβεία για το έργο του, όπως το Μέγα Βραβείο Μυθιστορήματος στη Σουηδία (1981), το Βραβείο Σουηδικής Ακαδημίας (1989), το Βραβείο Τιμής της Στοκχόλμης (1992) και το Ελληνικό Κρατικό Βραβείο Μαρτυρίας-Βιογραφίας-Χρονικού και ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας (2013), ενώ τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 20 γλώσσες.

Η Τέχνη και νεκρούς ανασταίνει.

Δεν είναι μύθος. Είναι μια ασύλληπτη δραματική  ανθρώπινη  Ελληνική  Ιστορία που διαδραματίστηκε στον  χώρο  της Τέχνης  στην  Αθήνα (  1851 –  1938)  

 Κορυφαία η δύναμη της Τέχνης ,ανέστησε και  κράτησε για πάντα στην αγκαλιά της  τον άξιο εκφραστή της και υπέροχο δημιουργό .
 Δεν τον παρεχώρησε  στην Ιστορία να τον καταχωρήσει ως ένα δυστυχισμένο άρρωστο άτομο, θύμα μιας  κοινωνίας που την καταπλάκωνε η μαυρίλα του στίγματος  της διαφορετικότητας . 

Απεναντίας τον έστεψε  μ’ ένα  άστρο  λαμπερό που θα λάμπει  για πάντα  στο στερέωμα  της  Ελληνικής πολιτισμική  μας κληρονομιάς.
``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

 Μια διδακτική ιστορία: Η περίπτωση του κορυφαίου μας γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά είναι μοναδική

η τελευταία του φωτο στο σπίτι-εργαστήρι του, στην οδό Δαφνομήλη 35

Aπό Δημήτρης Τριάντος

Η περίπτωση του κορυφαίου μας γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά είναι μοναδική και άκρως διδακτική. Έχει ήδη φτιάξει το αριστούργημα του την "Κοιμωμένη" του στο Α’ Νεκροταφείο, μόλις στα 24 του, όταν εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της ψυχικής του ασθένειας πιθανώς κάποια ερωτική απογοήτευση σε συνδυασμό με κληρονομική προδιάθεση.

Η αυταρχική μάνα του θεωρεί ότι αυτή που τον τρελαίνει είναι η γλυπτική, ενώ συμβαίνει ακριβώς το ανάποδο. Μόνο η γλυπτική θα μπορούσε να τον γλιτώσει, όπως φάνηκε αργότερα. Του απαγορεύει αυστηρά να ασκεί την τέχνη του. Τον πάνε στο εξωτερικό, αλλά δε βλέπει βελτίωση. Δέκα χρόνια βολοδέρνει στην Τήνο, αποπειράται να αυτοκτονήσει κι έπειτα τον κλείνουν για 16 χρόνια στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Εκεί, χωρίς φάρμακα, μέσα στη βρόμα, δεμένος με αλυσίδες, αποτρελαίνεται. Η προσωπικότητα του μεγάλου καλλιτέχνη αποδομείται εντελώς.

Όταν πεθαίνει ο πατέρας του, η μάνα του τον ξαναπαίρνει στην Τήνο, ενώ είναι πια 51 ετών. Η γριά συνεχίζει να του απαγορεύει κάθε επαφή με το μάρμαρο και τη γλυπτική. Έχει πετάξει ανάκατα τα έργα του στο υπόγειο που το έχει κλειδωμένο. Μερικές φορές τον πιάνει να φτιάχνει κάποια προπλάσματα κρυφά και του τα σπάει. Ο μπάρμπα-Γιάννης είναι ο τρελός του χωριού. Γίνεται νεροκουβαλητής, οι χωριανοί του δίνουν τις κατσίκες τους να τις βοσκήσει, τα παιδιά τον κοροϊδεύουν κι αυτός τριγυρίζει κουρελής, μαζεύοντας από χάμω τις γόπες για να καπνίσει. Το βράδυ γυρίζει στο σπίτι του και κάθεται αμίλητος σε μια γωνιά, για να μην τον μαλώσει η γριά μάνα του. Η Αθήνα τον έχει ξεχάσει, το έργο του έχει τελειώσει πρόωρα.

Και γίνεται το θαύμα! Το 1916, η μάνα του πεθαίνει. Και τότε ο 65χρονος Γιαννούλης κάνει το απίστευτο. Δε χύνει σταγόνα δάκρυ, δεν ακολουθεί την κηδεία της, αλλά ανοίγει το υπόγειο και αρχίζει αμέσως να δουλεύει. Οι χωριανοί το θεωρούν ως την αναμενόμενη αντίδραση ενός τρελού, αλλά δεν είναι έτσι. Η καταπιεσμένη τέχνη του εκρήγνυται.

Μέσα σε λίγους μήνες έχει θεραπευτεί εντελώς. Η σμίλη του αρχίζει να βγάζει και πάλι αριστουργήματα, και μάλιστα με μια εντελώς νέα τεχνοτροπία. Το φαινόμενο μοναδικό. 40 χρόνια δε δούλεψε την τέχνη του, δεν ενημερώθηκε για τις εξελίξεις και ξαφνικά αναδύθηκε ένας ολοκαίνουριος καλλιτέχνης, σαν να φοιτούσε σε ένα δικό του εσωτερικό σχολείο. Από τα 65 του χρόνια ως τα 84 - που πέθανε σαν σήμερα το 1938- έφτιαξε μια ολόκληρη σειρά από αριστουργήματα. Η Αναπαυμένη, η Μήδεια, ο Οιδίπους κλπ. Πεθαίνοντας, συγκέντρωσε την αγάπη και τον σεβασμό ολόκληρης της Ελλάδας. Κι όλοι αναρωτιόντουσαν πόσα θα είχε κερδίσει η Ελληνική Τέχνη αν ο γλύπτης δεν είχε χάσει αυτά τα 40 πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής του.

Ηθικό δίδαγμα: Αποβάλετε τους τοξικούς ανθρώπους από την ζωή σας και θα ξαναγεννηθείτε!

Πρώτη μέρα γάμου....

( Εμένα όχι δεν ράγισε η καρδιά , "πέταξε" ....
Πέταξε  μακριά ....Σε μιαν  συναρπαστική  παράσταση ζωής  που άρχισε τέτοια εποχή, ( http://lygeri.pblogs.gr/2009/02/sto-dihnekes.html)
για να καταχωρηθεί στο διηνεκές.

Κι αν έπεσε η αυλαία για το κοινό   κάποιο Σεπτέμβρη, εγώ είμαι εδώ και απορώ
με εμένα που μπορώ ....

Παρακολουθώ αυτή την συναρπαστική ταινία  κάθε μέρα απ' την αρχή  κι ας μην την βιντεοσκοπήσαμε .Την ζήσαμε..)

````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Ζευγάρι μετά από 60 χρόνια γάμου κάνει κάτι που θα σου ραγίσει την καρδιά…

9 παιδιά, 16 εγγόνια, 4 δισέγγονα. Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της Dona Rosa και του Seu Rousso, ενός ζευγαριού από τη Βραζιλία που μετράει ήδη 60 χρόνια έγγαμου βίου Ο γάμος τους έλαβε χώρα το μακρινό 1957 και φαντάζει λογικό μέσα σε αυτές τις δεκαετίες να έχουν χτίσει χιλιάδες αναμνήσεις, είτε με θετικό είτε με αρνητικό πρόσημο. Μια από αυτές αφορά σίγουρα και την ημέρα του γάμου τους από την οποία, ωστόσο, δεν είχαν φωτογραφικό υλικό. Το κενό αυτό είχαν την ευκαιρία να το καλύψουν πριν από μερικές μέρες όταν αποφάσισαν να ανανεώσουν τους όρκους τους. Η τελετή συνοδεύτηκε από μια έξτρα επαγγελματικά και αισθητικά άψογη φωτογράφιση την οποία ανέλαβε η Sao Paulo Fotografia.

Πηγή: /www.evianews

Στα Αζήτητα .....ΕΥΡΕΣΙΤΕΧΝΙΑ ΕΛΛΗΝΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ

Η ευρεσιτεχνία που «ρουφάει» τις πετρελαιοκηλίδες είναι ελληνική αλλά είναι... στα αζήτητα!

Οικολογικός καθαρισμός πετρελαιοκηλίδων​ από τη θάλασσα με μαγνήτες; Όχι μόνο γίνεται αλλά είναι ελληνική ευρεσιτεχνία και είναι διεθνώς αναγνωρισμένη!
Ο καθηγητής του ΤΕΙ Πειραιά Γιώργος Νικολαΐδης και η επιστημονική ομάδα του έχουν αναπτύξει μετά από πολυετείς έρευνες μια καινοτόμα τεχνολογία με την επωνυμία Clean Mag (από τις λέξεις Cleaning Magnetically - Καθαρίζοντας Μαγνητικά).

Όπως ο ίδιος περιέγραψε στο star.gr «είναι ένα υλικό για την αντιμετώπιση των θαλάσσιων πετρελαιοκηλίδων και η χρήση του βασίζεται στη μέθοδο του μαγνητικού διαχωρισμού. Είναι ένα ελαιοπροσροφητικό υλικό το οποίο είναι ελαιόφιλο (προσροφά μόνο ελαιώδεις ουσίες και απωθεί το νερό) το οποίο είναι σε κοκκώδη μορφή και είναι επίσης μαγνητικό. Επειδή η πυκνότητα του είναι μικρότερη από αυτή του νερού, το υλικό επιπλέει πάντα στην υδάτινη επιφάνεια ακόμη και μετά την προσρόφηση του πετρελαίου».
Δηλαδή, ρίχνονται στη θάλασσα μικρά πολυμερή σωματίδια τα οποία περιέχουν μαγνητική σκόνη στη σωστή αναλογία (για να μη βυθίζονται), τα οποία και εγκλωβίζουν το πετρέλαιο. «Έχει ελεγχθεί σε πειράματα πραγματικών συνθηκών με εξαιρετικά αποτελέσματα» υπογραμμίζει ο ίδιος στο star.gr, εξηγώντας ότι ακόμη και το υλικό που περισυλλέγεται μπορεί να χρησιμοποιηθεί!

Πως λειτουργεί

Στη περίπτωση πετρελαϊκής ρύπανσης το υλικό διασκορπίζεται στην επιφάνεια της πετρελαιοκηλίδας και περισυλλέγεται άμεσα (η προσρόφηση πετρελαίου είναι στιγμιαία με την επαφή του υλικού στο πετρέλαιο) χρησιμοποιώντας σκάφη εφοδιασμένα με ταινιοδρόμο μαγνητικού τυμπάνου ή σε ειδικές περιπτώσεις ακόμη και με δίχτυα ιχθυοκαλλιέργειας.
Η δυνατότητα προσρόφησης πετρελαίου​ κυμαίνεται από 5-6 κιλά έως και 10 κιλά πετρελαίου ανά κιλό υλικού. Επίσης επειδή το υλικό πάντα επιπλέει μπορεί να περισυλλεχθεί ακόμη και μετά από μέρες μετά την εφαρμογή του, ενώ το σημαντικό είναι πως από τη στιγμή που ριχθεί το υλικό στο νερό, σταματά την εξάπλωση της πετρελαιοκηλίδας.

Όπως εξηγεί ο κ. Νικολαΐδης, «αντίθετα με τις σημερινές μεθόδους με τα χημικά, που μολύνουν τις θάλασσες και το περιβάλλον καθώς διασπούν το πετρέλαιο μέσα στο νερό, το CleanMag μπορεί να καθαρίσει έως και 100% την θαλάσσια πετρελαϊκή ρύπανση»

Ζήτησαν βοήθεια από τις ΗΠΑ για το ατύχημα στον Κόλπο του Μεξικού

Η ιστορία του CleanMag πηγαίνει αρκετά χρόνια πίσω καθώς η ελληνική πατέντα κατοχυρώνεται το 1997 με Δίπλωμα Ευρεσιτεχνίας, ενώ στη συνέχεια υπήρξε μεγάλο διεθνές ενδιαφέρον με την Ευρωπαϊκή Ένωση να χρηματοδοτηθεί το ερευνητικό πρόγραμμά του με 2 εκατομμύρια ευρώ.
Όπως λέει ο κ. Νικολαϊδης, υπήρξε έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον από ιδιώτες, ενώ το μεγάλο «μπαμ» έγινε εν καιρώ ελληνικής κρίσης και συγκεκριμένα το 2010. Καθόλου τυχαία η ημερομηνία καθώς τότε συνέβη το ατύχημα στον Κόλπο του Μεξικού.


Έχοντας «κερδίσει» την πιστοποίηση από την Περιβαλλοντική Προστασία των ΗΠΑ, τον κάλεσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες θέλοντας μια λύση στο πρόβλημα της πετρελαιοκηλίδας στον Κόλπο του Μεξικού.

«Ο Διευθυντής της Πολιτικής Προστασίας του Μισισιπί μου ζήτησε να του παραδώσω 200 τόνους από το υλικό. Εγώ ωστόσο είχα μόλις 500 κιλά έτοιμο. Οι συνθήκες πίεζαν και χρειαζόταν κάτι έτοιμο. Έτσι δεν συνεργαστήκαμε τελικά» λέει στο star.gr ο καθηγητής.

Βράβευση από υπουργείο Παιδείας και πρωθυπουργικό ενδιαφέρον

Για την τεχνολογία του CleanMag είχε δείξει ενδιαφέρον και ο -τότε- πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, όταν είχε παρουσιαστεί -παρουσία του- η τεχνολογία το 2010 στα Ποσειδώνια, ενώ το 2012 έλαβε βράβευση από το υπουργείο Παιδείας.
Μάλιστα, διεθνή μέσα όπως το BBC είχαν ασχοληθεί με την τεχνολογία του κ. Νικολαΐδη.


Ωστόσο, δεν υπήρξε καμία χρηματοδότηση εν καιρώ κρίσης, ιδιωτική ή κρατική (ο ίδιος λέει ότι ήταν ο καιρός που οι επενδυτές άκογυαν για Ελλάδα και... έστριβαν), ενώ από την ΕΕ δεν μπορούσε να ζητήσει νέα χρηματοδότηση καθώς είχε ήδη δοθεί μία φορα για ερευνητικό πρόγραμμα και πλέον -όπως τονίζει- έπρεπε να μπλέξει σε άγνωστα και δαιδαλώδη για τον ίδιο (ως καθηγητή/ερευνητή) μονοπάτια που αφορούν τη χρηματοδότηση επιχειρήσεων.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να παγώσει το όλο θέμα αλλά και η παραγωγή υλικού. O ίδιος δηλώνει ότι ακόμη και το ειδικό σκάφος που είχε ετοιμαστεί για την περισυλλογή του πετρελαίου μετά την ρίψη του μαγνητικού υλικού, αφέθηκε να σκουριάζει…

«Ακόμη και σήμερα να με φωνάξουν στον Σαρωνικό, πάω»

Από το Κονγκό που βρίσκεται αυτή τη στιγμή, καθώς η κυβέρνηση της αφρικανικής χώρας του ανέθεσε να προετοιμάσει έναν μηχανισμό για την αντιμετώπιση ανάλογου περιστατικού, ο κ. Νικολαΐδης δηλώνει απογοητευμένος από τις εικόνες που βλέπει στην  ευρύτερη περιοχή του Σαρωνικού.
«Ακούω που λένε πως θα καθαρίσει σε 30 μέρες… Αυτά είναι για γέλια. Το πρόβλημα θα το έχουμε για χρόνια μπροστά μας ακόμη κι όταν δεν θα βλέπουμε το πετρέλαιο στο νερό, καθώς με τη χρήση των χημικών θα διαλυθεί μέσα σε αυτό και θα ρυπάνει το περιβάλλον και τους ζωντανούς οργανισμούς» τονίζει ο ίδιος.
Όπως λέει, μπορεί ακόμη και τώρα αν του ζητηθεί να βοηθήσει: «Έχουμε στοκ 500 κιλά από το υλικό στην Ελλάδα. Σίγουρα δεν φτάνουν για ολόκληρη την ρυπανθείσα περιοχή αλλά για ένα μεγάλο μέρος της. Αν επιθυμεί ένας δήμος, να οριοθετήσει μια μικρή περιοχή με ρύπανση, να του κάνουμε επίδειξη και αν ενδιαφέρεται να χρηματοδοτήσει το έργο και να ξεκινήσουμε την επόμενη μέρα και την περισυλλογή αλλά και τη δημιουργία νέου υλικού. Αν και δυστυχώς η δουλειά θα γίνει χειρονακτικά και δίχως το ειδικό σκάφος»

Πηγή:

Star.gr.