Αγαπήσετε τα γηρατειά μέχρι την βαθιά σας Νιότη

    Ι. Βερνίκου: Η μοναδική Ελληνίδα που πέρασε από τη NASA

         Η μοναδική Ελληνίδα που πέρασε ποτέ από τη NASA, η δρ. Ιωάννα Βερνίκου...

μιλάει στο newsbomb.gr για το πώς το διάστημα μας διδάσκει τους τρόπους να μείνουμε νέοι. Μετά από 40 χρόνια πρωτοποριακής έρευνας, η δρ Joan Vernikos έγραψε το βιβλίο που επικεντρώνεται στα θεμελιώδη σημασία της βαρύτητας για τη διατήρηση της νεότητας και του σφρίγους, «Διατηρώντας τη νιότη και στα βαθιά μας γηρατειά». Ερευνώντας τις λειτουργίες και τις αντιδράσεις των Αμερικανών και των Ρώσων αστροναυτών κατέληξε σε σπουδαία συμπεράσματα για τους απλούς ανθρώπους στη γη.

«Είναι εύκολο να καταργήσουμε τα γηρατειά. 
Σας φαίνεται απίστευτο; Κι όμως, αν προσπαθήσουμε να πάμε στη κόντρα στη βαρύτητα, θα καταφέρουμε να κρατήσουμε όλες εκείνες τις ικανότητες που έχουμε στα νιάτα μας, τότε δηλαδή που έχουμε τη βαρύτητα με το μέρος μας και όλα μένουν προς τα πάνω».
Η Δρ. Ιωάννα Βερνίκου, προσχώρησε στη ΝASA το 1964, στο ξεκίνημα της διαστημικής ιδέας και έρευνας και ανακηρύχθηκε σύντομα Διευθύντρια των ερευνητικών προγραμμάτων στο τμήμα των Επιστημών ζωής. Ήταν επικεφαλής και επιστημονικά υπεύθυνη πολλών αποστολών, συμπεριλαμβανομένων και της ιστορικής επιστροφής του John Glenn το 1998, στην ηλικία των 77 ετών στο Διάστημα με το διαστημόπλοιο Discovery.

Η Δρ. Ιωάννα Βερνίκου

«Αυτή η εμπειρία μας έμαθε πολλά. Θέλετε να μείνετε νέοι; Κάντε … κόλπα στη βαρύτητα!
Για παράδειγμα, μη μένετε πολλή ώρα καθισμένοι ή ξαπλωμένοι. Σηκωθείτε, κινηθείτε και καθίστε ξανά. Το ίδιο κάντε με το μυαλό σας. Μην το αφήνετε να αδρανεί, μην του επιτρέπετε να το παρασύρει ο νόμος της βαρύτητας προς τα κάτω. 
Μελετήστε, μιλήστε, κρατάτε κοινωνικές επαφές. Ταξιδέψτε για να δουλεύει ο νους και το πνεύμα και κυρίως ερωτευτείτε. Δεν υπάρχει ηλικία για τον έρωτα. Αυτό είναι το κόλπο της ψυχής εναντίον του νόμου που μας γερνάει. Και το πιο σημαντικό; Εναντιωθείτε στο στρες. Πάψτε να ζείτε σα να είναι όλα επείγοντα»!

Μεταξύ άλλωστε και των διακρίσεων που έλαβε από τη NASA ήταν η εργασία της σχετικά με το στρες, για την οποία τιμήθηκε με το μετάλλιο επιστημονικής διάκρισης.

Τιμήθηκε επίσης με το μετάλλιο εξαιρετικών υπηρεσιών στη NASA για τη δημιουργία διεθνούς αναγνώρισης ερευνητικών προγραμμάτων στη NΑSA. Εξελέγη ως μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Αστροναυτικής και μέλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. 

Έχει επιτύχει τρεις πατέντες, μία από τις οποίες αφορά ειδική φυγόκεντρο για τις ιατρικές εφαρμογές της βαρύτητας.
Στο ίντερνετ βρίσκεται και ο οδηγός που θα βοηθήσει τους νέους, τους ηλικιωμένους και τους επαγγελματίες να κάνουν έξυπνες επιλογές στον τρόπο της ζωής τους.

"Δεν είναι τίποτα απ' τα δυο"

 Ποια είναι  η Ελληνίδα  που έβγαλε τον  διάσημο φυσικό και διευθυντή Ερευνών  του  Κέντρου Θεωρητικής Κοσμολογίας του Κέιμπριτζ  Στίβεν Χόκινγκ  σε  γεύμα , σε εστιατόριο του Κέιμπριτζ. ?????
Είναι κάποια ζάπλουτη ή κάποια διανοούμενη του διαμετρήματος του  ????

." Εγώ δεν είμαι τίποτε απ΄ τα δύο". λέει η ίδια

Από το  ρεπορτάζ  προκύπτει ότι , απλά είναι μια γυναίκα Κυρία. .

Μία Ελληνίδα απ' το Χαϊδάρι,ένα λαϊκό προάστιο της Αθήνας.

Μια  φέρελπις  δραστήρια επιστημόνισσα ,που σπουδάζει την επιστήμη της ,με επιμονή, πείσμα και όραμα.
( ---. «Αν όμως κάποια στιγμή γυρίσω στην Ελλάδα για να ζήσω μόνιμα αυτό που θέλω να κάνω είναι να φτιάξω έναν οργανισμό για να βοηθάει νέους να σπουδάσουν σε κορυφαία πανεπιστήμια του εξωτερικού».... )

Το εξαιρετικό ρεπορτάζ   του δημοσιογράφου Μάνου Χαραλαμπάκη που ακολουθεί  μοιάζει με  έναν   μύθο συναρπαστικό  που σε ταξιδεύει πέρα από τα  συμβατικά όρια της  πάλης του  ανθρώπου, του οποιοδήποτε ανθρώπου, με την οποιαδήποτε  "Αναπηρία " του.

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
 Στο φημισμένο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ κυκλοφορεί ένας μύθος: θεωρείται γούρι για έναν φοιτητή ή ερευνητή να συναντήσει και να γνωρίσει καλά τον διάσημο φυσικό και διευθυντή Ερευνών στο Κέντρο Θεωρητικής Κοσμολογίας του Κέιμπριτζ Στίβεν Χόκινγκ
.
Από τα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου μία Ελληνίδα, η Τζένη Λειβαδάρου, που κάνει το διδακτορικό της στο Κέιμπριτζ, έχει αυτό το προνόμιο.
Η ίδια θεωρεί τη συνάντηση με τον διάσημο φυσικό Χόκινγκ - το έργο του οποίου είναι πάντα στην επικαιρότητα όπως η ταινία που προβάλλεται στους κινηματογράφους αυτές τις ημέρες,
«Η θεωρία των πάντων» για τη ζωή του - και το διδακτορικό στο Κέιμπριτζ σημαντικά αλλά επαναλαμβάνει ξανά και ξανά απευθυνόμενη στα νέα παιδιά της χώρας μας:
 
" «Δεν χρειάζεται να είσαι απαραίτητα διάνοια ή πλούσιος για να πετύχεις κάτι τέτοιο. Ή για να σπουδάσεις σ’ ένα Πανεπιστήμιο όπως το Κέιμπριτζ
." Εγώ δεν είμαι τίποτε απ΄ τα δύο". Χρειάζεται επιμονή και πείσμα».

Η νεαρή πολιτική μηχανικός που μεγάλωσε στο Χαϊδάρι και είναι απόφοιτη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου έχει ήδη ολοκληρώσει ένα μεταπτυχιακό στο Κέιμπριτζ. Φέτος έγινε δεκτή στο βρετανικό πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Θεωρητικής Φυσικής, για διδακτορικό στην πράσινη τεχνολογία με χρήση υδροδυναμικής (fluid dynamics in green technology).
Η πρώτη έκπληξη για εκείνην ήταν το μήνυμα που δέχθηκε από τη βοηθό του Στίβεν Χόκινγκ.
Ο επιστήμονας θα τη δεχόταν στο γραφείο του για να τη γνωρίσει.
 Η Τζένη Λειβαδάρου έχει μυοπάθεια (μυϊκή δυστροφία) - ελαφρύτερης μορφής όμως σε σύγκριση με αυτήν του Χόκινγκ - και μετακινείται με αμαξίδιο.
«Ο Χόκινγκ ενδιαφέρθηκε να μάθει ποια είμαι εγώ που κάνω το διδακτορικό μου εδώ και έχω μυοπάθεια».
Ακολούθησε δεύτερη έκπληξη. «Περίμενα ότι απλώς θα ήταν μια σύντομη γνωριμία. Άλλωστε είχα ακούσει ότι ο Στίβεν Χόκινγκ για να υποβάλει μία ερώτηση με τα μάτια του πληκτρολογεί τα γράμματα που εμφανίζονται στην οθόνη του. Αν όμως οι απαντήσεις που παίρνει δεν είναι ολοκληρωμένες χρειάζεται να επανέρχεται με δεύτερες follow up ερωτήσεις. Πράγμα που μπορεί να είναι κουραστικό ή βαρετό γι’ αυτόν». Στην περίπτωση της κυρίας Λειβαδάρου αυτό δεν συνέβη.
Η συζήτηση κράτησε δύο ώρες!

«Εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο που προσέγγιζε έναν φοιτητή. Ρωτούσε να μάθει αν έχω προσωπικό βοηθό. Έδειξε πραγματικό ενδιαφέρον».
Μετά τη συζήτηση ο φυσικός πρότεινε στην ελληνίδα φοιτήτρια να γευματίσουν μαζί στο εστιατόριο του Κέιμπριτζ.
Όταν εμφανίστηκαν στο εστιατόριο - όπου τρώνε δεκάδες φοιτητές και καθηγητές -
«όλοι ξαφνικό σιώπησαν. Και αυτό διότι ο Χόκινγκ γενικά δεν μιλάει, δεν εμφανίζεται συχνά. Υπάρχουν καθηγητές που δεν τον έχουν συναντήσει ποτέ».
Η συνάντηση την ικανοποίησε βέβαια αλλά της δημιούργησε και μια πίεση.
«Όλοι ήθελαν να μάθουν ποια είναι αυτή που συναντήθηκε με τον Χόκινγκ» λέει.

ΕΠΙΜΟΝΗ ΚΑΙ ΠΕΙΣΜΑ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ
Ακόμη και μετά τη συνάντησή της με τον Χόκινγκ η Τζένη Λειβαδάρου παραμένει πιστή στην άποψή της πως για να σπουδάσει κανείς σε ένα μεγάλο πανεπιστήμιο εκτός Ελλάδος δεν χρειάζεται να έχει χρήματα ή να είναι ιδιοφυΐα. Αλλά να έχει επιμονή και πείσμα. Η ίδια διέθετε τα δυο τελευταία. Όπως όμως λένε φίλοι και άνθρωποι που την έχουν γνωρίσει έχει και κάτι άλλο σε υπερθετικό βαθμό. «Είναι δραστήρια. Ένα “μαμούνι"».
Σε καμία περίπτωση δεν επέτρεψε στην αναπηρία της να γίνει τροχοπέδη στην επαγγελματική της πορεία και στις σπουδές της, γενικά στη ζωή της. Μολονότι πάντα υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες. Πέρυσι τον Αύγουστο είχε ακούσει έναν ραδιοφωνικό παραγωγό στην Ελλάδα να μεταδίδει τη λίστα με τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου και να σχολιάζει πως αυτά τα πανεπιστήμια παίρνουν μόνο πλουσίους ή ιδιοφυείς. «Διαφωνώ, δεν είναι έτσι» τονίζει κατηγορηματικά. «Στα ελληνικά σχολεία δεν υπάρχει το ερέθισμα για να σε κατευθύνουν στο εξωτερικό. Δεν ξέρουν καν τι σημαίνει να ζεις και να σπουδάζεις σ΄ ένα τέτοιο πανεπιστήμιο».
«Ναι, αλλά το οικονομικό δεν είναι εμπόδιο;» τη ρωτάω. «Βήμα βήμα μπορείς να το πετύχεις. Γιατί, εγώ είχα τα χρήματα;» απαντάει. Μάλιστα στην περίπτωσή της απαιτούνταν περισσότερα χρήματα. Θα έπρεπε να χρησιμοποιεί προσωπικό βοηθό που έχει κόστος 10.000 ευρώ τον χρόνο.
Το έψαξε όμως. Απευθύνθηκε στον Οργανισμό Μυϊκής Δυστροφίας στην Ελλάδα (MLA) και αυτός με τη σειρά του βρήκε άλλους χορηγούς. Έτσι της κάλυψαν τα έξοδα του προσωπικού βοηθού για το μεταπτυχιακό στο Κέιμπριτζ και για το διδακτορικό της καθώς και για το ειδικό δωμάτιο όπου μένει. Γι΄ αυτό αισθάνεται υποχρεωμένη να ευχαριστήσει την Βάνα Λαβίδα από τον Οργανισμό MDA, τη Βάλλια Φράγκου από το κοινωφελές ίδρυμα ΤΙΜΑ, την Άντζελα Κουλουκουντή από το Greek Orthodox Organization του Λονδίνου, το Ίδρυμα Λάτση.
Προς το παρόν είναι αφοσιωμένη στο διδακτορικό της στην Αγγλία.
«Αν όμως κάποια στιγμή γυρίσω στην Ελλάδα για να ζήσω μόνιμα αυτό που θέλω να κάνω είναι να φτιάξω έναν οργανισμό για να βοηθάει νέους να σπουδάσουν σε κορυφαία πανεπιστήμια του εξωτερικού».

Οι συγκρίσεις που πληγώνουν

ΟΙ ΔΙΕΚΟΛΥΝΣΕΙΣ που προσφέρει το Κέιμπριτζ σ΄ έναν άνθρωπο που κινείται με αμαξίδιο είναι υψηλού επιπέδου, λέει η κυρία Λειβαδάρου. Παροχές που κάνουν εφικτή την ανεξάρτητη διαβίωση ενός φοιτητή με αναπηρία.
Στο Μετσόβιο έπρεπε να κάνει έναν αγώνα δρόμου, διότι η μυϊκή δυστροφία με την οποία διαγνώστηκε στα 13 της χρόνια σιγά σιγά επιδεινωνόταν. Δεν ήξερε αν θα καταφέρνει έως την ολοκλήρωση των σπουδών της να είναι σε θέση να ανεβαίνει τα σκαλιά. Το ΕΜΠ τότε δεν ήταν προσβάσιμο. Προς το τέλος των σπουδών της τοποθετήθηκε -και με προσπάθεια δική της- ένα αναβατόριο.
Στην Αγγλία το κράτος παρέχει προσωπικό βοηθό στα άτομα με αναπηρία. Σημαντική παροχή είναι και το ειδικό δωμάτιο που προσφέρει το Κέιμπριτζ σε φοιτητές με αναπηρία. Με μία κάρτα ανοίγει την πόρτα εισόδου, αλλά και την εσωτερική. «Επίσης έχω μαζί μου ένα μπουτόν το οποίο μπορώ ανά πάσα στιγμή να πατήσω για να ειδοποιήσω κάποιον σε περίπτωση ανάγκης».
Το διαβάσαμε στο http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/314014

Πηγή: Εφημερίδα «Τα Νέα»

δέκα χρόνια Μοναξιά !!!

Σημαντική η πληροφόρηση από την επιστημονική σελίδα  του ΒΗΜΑΤΟΣ  που ακολουθεί.
Ποια αίσθηση, ποια γεύση όμως  μας αφήνει ;;;

Τι άλλαξε μέσα σ’ αυτά τα δέκα χρόνια επιστημονικών   επιτευγμάτων κι ανθρώπινων κατακτήσεων;;;

Νοιώσαμε  ασφαλέστεροι πάνω στην Γη ;
Τύχαμε παγκοσμίως του αγαθού της Ειρήνης;
Γλυτώσαμε από τον εφιάλτη των πολέμων;
Αποκτήσαμε όλοι  οι άνθρωποι, ισότιμη πρόσβαση στην Υγεία, την Παιδεία, την Εργασία ;;

Πάψανε οι λαοί  ν’ αποδεκατίζονται από πείνα δίψα, εκδικητικές αρρώστιες  σε χώρες  που δεν  τις επισκέφτηκε ακόμη ο Θεός ,μόνο κάποιες φιλανθρωπικές οργανώσεις  υπερασπίζονται  εκεί την ανθρωπιά  τους ;;;

Ήλθαμε ποιο κοντά ο ένας  στον άλλο;;;

Τι άλλαξε μέσα σ’ αυτά τα δέκα χρόνια της «απελπιστικής μοναξιάς» του ανθρώπου, μέσα σε ένα διεθνές  περιβάλλον που δεν ευνοούνται και δεν ευδοκιμούν  δεσμοί αλληλοσεβασμού, αλληλεγγύης, εθνικής κυριαρχίας και αυτοδιάθεσης;;  Που τα ανθρώπινα δικαιώματα σχεδιάζονται επί χάρτου ενώ επί της ουσίας  συντάσσονται για να καταπατούνται  από τους ισχυρούς στο βωμό της κερδοσκοπίας του πάσης φύσεως κέρδους , με κορύφωση την παντοδυναμία του χρήματος;;;;
`````````````````````````````````````````````````````````````

10 χρόνια ΒHMAScience

Για τα δέκατα γενέθλια του ΒΗΜΑScience κάναμε ένα ταξίδι στον χρόνο. Και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας! Τα άλματα που έχουν συντελεστεί είναι δυσθεώρητα και η ζωή μας άλλαξε με ταχύτητα ταινίας. Τα 10 χρόνια αυτά μοιάζουν σαν... 100!

Ιλιγγος! Είναι η μόνη λέξη που μπορεί να περιγράψει αυτό που νιώσαμε συλλέγοντας τις σημαντικότερες επιστημονικές ανακαλύψεις της τελευταίας δεκαετίας, με αφορμή το αφιέρωμα που κρατάτε στα χέρια σας. Ιλιγγος μπροστά στα τόσα επιτεύγματα και ανόθευτη έκπληξη για το πόσο άλλαξε η ζωή μας χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε... Πριν από μόλις οκτώ χρόνια δεν υπήρχε Facebook και οι ταμπλέτες ήταν όνειρο στη φαντασία κάποιου σχεδιαστή. Οι θεωρίες του Αϊνστάιν έπρεπε να περιμένουν ως πέρυσι για να βρουν επιβεβαίωση με τον εντοπισμό του περίφημου σωματιδίου Higgs και το μεγαλύτερο μηχάνημα στον κόσμο, ο επιταχυντής του CERN, ήταν πριν από 10 χρόνια μια τρύπα στα σωθικά της Ελβετίας.

Η νανοτεχνολογία ήταν «μωρό», δεν υπήρχε το γραφένιο ούτε τρισδιάστατοι εκτυπωτές. Κανείς δεν μιλούσε τότε για επαναπρογραμματιζόμενα βλαστικά κύτταρα και για εμβόλια κατά του καρκίνου, ούτε έκλεινε ραντεβού για ρομποτικές επεμβάσεις. Το λίπος ήταν μόνο εχθρός μας και δεν ταΐζαμε με προβιοτικά τα βακτήρια στο έντερό μας. Οι «χαμένοι κρίκοι» της εξέλιξής μας ήταν ακόμη... χαμένοι και το κλίμα - είναι η αλήθεια - δεν έμοιαζε τόσο απειλητικό. Αν σήμερα ξυπνούσαμε σε μια μέρα του 2003 θα δυσκολευόμασταν να προσαρμοστούμε. Ευτυχώς το BHMAScience είναι εδώ και έχει όλα τα επιστημονικά άλματα «φακελωμένα»!

Διαβάστε τα παρακάτω άρθρα:

Ξαναγράψαμε  τους νόμους της Φυσικής

Βρήκαμε τους προγόνους μας

Φέραμε το Διάστημα πιο... κοντά

Είδαμε τον κρυμμένο μας εαυτό

Ξαναχτίσαμε το ανθρώπινο σώμα

Νικήσαμε ασθένειες

Ανακαλύψαμε... τα ζώα

Ανασυνθέσαμε την ύλη

Μετακομίσαμε στις... οθόνες!

Τρυπώσαμε στον εγκέφαλο - και τον μιμηθήκαμε

Διαλύσαμε το κλίμα

Δαμάσαμε - κάποιες - μορφές ενέργειας

Γράψαμε νέα ρεκόρ

H Θητεία...

"Στον Πηγαιμό για την Ιθάκη," είναι Αρχή μας να μην  προβάλλουμε πολιτικούς.
Οι εγγραφές μας δεν έχουν κομματικό χαρακτήρα .
Οι πολιτικές  επιλογές  και συμπεριφορές, είναι αυτές που μας απασχολούν. Αυτές μας νοιάζουν, αυτές μας πονάνε, αυτές είναι που μας αδικούν. 

Σήμερα κάνουμε μιαν εξαίρεση στο πρόσωπο του Jose “Pepe” Mujica, του πρόεδρου της Ουρουγουάης.

Ο βίος και η πολιτεία του μας εντυπωσίασε και θελήσαμε να τον  αποτυπώσουμε στο θεματοφυλάκιο των Αξιών του Πηγαιμού της Ψυχής μας
Ο  "Βίος" που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ..."Θητεία" του καθενός μας  στην Ζωή, την Κοινωνία, την  Πατρίδα,την Οικογένεια.
ΚΑΛΥΤΕΡΗ  ΧΡΟΝΙΑ ,ΑΞΙΑ  "ΘΗΤΕΙΑ"  ΑΝΘΡΩΠΟΙ 
ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ

```````````````````````

Τα 15 διδάγματα από τον πιο φτωχό πρόεδρο του κόσμου

Η θητεία του Jose “Pepe” Mujica, του πρόεδρου της Ουρουγουάης, τελείωσε. Θα μείνει στην ιστορία για την ασυνήθιστη ειλικρίνειά του, την ηγετική του φυσιογνωμία και τις ρητορικές του ικανότητες. Κυρίως όμως, θα τον θυμούνται για την ικανότητά του να μετατρέπει τις ιδέες του σε πράξεις.

Ο πιο φτωχός πρόεδρος στον κόσμο, ζούσε σε ένα μικρό σπίτι, σε μία φάρμα, με ένα υπνοδωμάτιο μαζί με τη γυναίκα του, τη Lucia Toplansky και τα σκυλιά του (μεταξύ αυτών και τη Manuela η οποία μετά από ένα ατύχημα έχει μείνει με τρία πόδια).

O Mujica έδινε το 90% του μισθού του σε φιλανθρωπίες, ηγήθηκε δίνοντας το παράδειγμα σε μία εποχή λιτότητας και κέρδισε την διεθνή καταξίωση γιατί προώθησε πολιτικές εξαιρετικά φιλελεύθερες, για τη χρήση της κάνναβης, τον γάμο μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, τις εκτρώσεις, και ενάντια στην υπερκατανάλωση.

Εδώ, συγκεντρώσαμε κάποια από αυτά που είπε στη θητεία του. Ο πρόεδρος των φτωχών, που πέρασε 14 χρόνια φυλακισμένος και αρκετό χρόνο της ζωής του στην απομόνωση, στον πάτο ενός πηγαδιού, μιλά:

1. Για τις επαναστάσεις και τις εξεγέρσεις

Έχω δει την άνοιξη που τελείωσε με μία φρικτή βαρυχειμωνιά.
Εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε αγελαία όντα. Δε μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας. Ζούμε σε εξάρτηση με την κοινωνία. Είναι ένα πράγμα να ρίξεις μία κυβέρνηση ή να φτιάξεις ένα οδόφραγμα και είναι κάτι τελείως διαφορετικό να δημιουργήσεις ή να κτίσεις μία καλύτερη κοινωνία. Μία κοινωνία χρειάζεται οργάνωση, πειθαρχία και δουλειά σε βάθος χρόνου. Μην τα μπερδεύουμε λοιπόν αυτά τα δύο. Θέλω να κάνω το εξής ξεκάθαρο:“

Μου αρέσει αυτή η νεανική ενέργεια και ο αυθορμητισμός, αλλά νομίζω ότι δε θα οδηγήσει πουθενά εάν δεν ωριμάσει”.

2. Για τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας

Ερωτώμενος σχετικά με την αντίθεση σχετικά με τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας, είπε:

“Πάντα έτσι συμβαίνει με τις αλλαγές. Το 1913, καθιερώσαμε το δικαίωμα στο διαζύγιο για τις γυναίκες της Ουρουγουάης. Ξέρετε τι λέγανε τότε; Ότι ο θεσμός της οικογένειας θα εξαφανιστεί. Ότι αυτό θα είναι το τέλος των καλών τρόπων και της κοινωνίας. Πάντα θα υπάρχει μία συντηρητική και πιο παραδοσιακή αντιμετώπιση των πραγμάτων, που θα κτίζει πάνω στο φόβο για την αλλαγή. Όταν ήμουνα νέος και πήγαινα να χορέψω στα κλαμπ της εποχής, έπρεπε να φοράμε κουστούμια και γραβάτες. Αλλιώς, δε μας άφηναν να μπούμε. Δε νομίζω πως σήμερα στα πάρτι της νεολαίας κάτι τέτοιο ισχύει”.

3. Για τον υλισμό

“Έχουμε θυσιάσει τους παλιούς άυλους θεούς, και τώρα, έχουμε κάνει κατάληψη στο ναό του Θεού της Αγοράς. Αυτός ο θεός που οργανώνει την οικονομία, την πολιτική, τις συνήθειές μας, τις ζωές μας, και μας παρέχει πιστωτικές κάρτες και επιτόκια, λες και εκεί βρίσκεται η ευτυχία”

“Μοιάζει σα να έχουμε γεννηθεί μονάχα για να καταναλώνουμε και να καταναλώνουμε. Και όταν δε μπορούμε πλέον να καταναλώσουμε, νοιώθουμε τη ματαίωση και υποφέρουμε από τη φτώχεια και αυτό-περιθωριοποιούμαστε”

4. Για την παγκόσμια κατανάλωση

“Μπορούμε πλέον να ανακυκλώνουμε σχεδόν τα πάντα. Εάν ζούσαμε με αυτά που έχουμε, εάν ήμασταν επαρκείς, και οι 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο θα είχαν όλα όσα χρειάζονται. Προς τα εκεί θα έπρεπε να κατευθύνονται οι παγκόσμιες πολιτικές. Αλλά σκεφτόμαστε ως άνθρωποι και χώρες και όχι ως είδος”

5. Για το δικαίωμα στην έκτρωση και τον γάμο ομόφυλων

“Εφαρμόσαμε μία πολύ απλή αρχή: Αναγνωρίσαμε τα γεγονότα. Η έκτρωση είναι τόσο παλιά όσο ο κόσμος. Ο γάμος μεταξύ ομόφυλων, επίσης. Είχαμε τον Ιούλιο Καίσαρα, τον Μεγάλο Αλέξανδρο, η ομοφυλοφιλία δεν είναι σημείο των μοντέρνων καιρών μας, είναι πολύ πιο παλιά από ότι νομίζουμε. Είναι μία αντικειμενική πραγματικότητα που υπάρχει. Για εμάς, το να μη την νομιμοποιούμε θα ήταν σα να βασανίζουμε άσκοπα αυτούς τους ανθρώπους”

6. Για το τέλος των συγκρούσεων

Όταν ερωτήθηκε για το κατά πόσο η Ουρουγουάη θα μπορούσε να προσφέρει τις υπηρεσίες τις για να λήξει η 50ετής πόλεμος στην Κολομβία μεταξύ κυβέρνησης και ανταρτών, είπε:

“Από μακριά, μοιάζει σαν ένας πόλεμος δίχως λύση και σαν μία μακριά θυσία για ολόκληρη τη χώρα. Οπότε, όταν παρουσιάζεται ένας πρόεδρος που προσπαθεί να ανοίξει ένα μονοπάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ειρήνη, νομίζω πως αξίζει να τον υποστηρίξουμε. Γιατί υπάρχει πολύς πόνος, και αν προσπαθήσουν να ανταποδώσουν όλοι αυτό τον πόνο, αυτός ο πόλεμος δε θα τελειώσει ποτέ. Αλλά υπάρχει μία ευκαιρία. Θα ένιωθα πολύ εγωιστής εάν δε βοηθούσα με οποιοδήποτε τρόπο μπορώ”.

“Η βοήθεια δε σημαίνει επέμβαση. Δε θα αναμειχθώ εάν δε με καλέσουν. Αλλά αν μπορώ να λειτουργήσω ως ένας μεσάζοντας με την εμπειρία που έχω, τότε θα ενθαρρύνω τη συμμετοχή στο διάλογο μεταξύ κυβέρνησης και ανταρτών. Των ανταρτών που έχουν και αυτοί τα προβλήματά τους, και έχουν τους δικούς τους βάσιμους φόβους. Νομίζω πως όλοι στη Λατινική Αμερική πρέπει να βοηθήσουμε.”

7. Για το ότι παρέμεινε σεμνός παρά την θέση εξουσίας που κατέχει

“Μόλις οι πολιτικοί αρχίζουν να σκαρφαλώνουν στην ιεραρχία, ξαφνικά αισθάνονται σαν βασιλιάδες. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι όσοι προασπίζονται τη δημοκρατία βρίσκονται στον κόσμο για να διασφαλίσουν ότι κανείς δε θα είναι πιο ίσος από τους άλλους”. Σχετικά με τα μεγέθη των γραφείων και των σπιτιών που δίνονται σε πολιτικούς με αξιώματα, τα θεωρεί απομεινάρια της φεουδαρχίας: “Χρειάζεσαι ένα παλάτι, κόκκινα χαλιά και πολλούς υπηκόους να σου λένε, “μάλιστα, κύριε”. Όλα αυτά είναι φρικτά”

8. Για την αναδιανομή του πλούτου

“Οι επιχειρήσεις θέλουν απλά να αυξάνουν τα κέρδη τους: είναι στο χέρι της κυβέρνησης να διασφαλίσει ότι αρκετά από αυτά τα κέρδη θα αναδιανεμηθούν ώστε οι εργαζόμενοι να έχουν λεφτά για να αγοράσουν τα προϊόντα τα οποία παράγουν. Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο εδώ – όσο λιγότερο φτώχεια υπάρχει, τόσο περισσότερο ανθεί το εμπόριο. Η πιο σημαντική επένδυση είναι στους ανθρώπινους πόρους”

9. Για τα γηρατειά

“Αυτό που είναι λυπηρό είναι ότι ένας 80χρονος παπούς πρέπει να είναι ο πιο ανοιχτόμυαλος. Οι γέροι δεν είναι γέροι εξαιτίας της ηλικίας τους, αλλά εξαιτίας αυτών που έχουν στο κεφάλι τους. ”

10. Για την εξάρτηση

“Χειρότερο από τα ναρκωτικά είναι η διακίνηση των ναρκωτικών. Πολύ χειρότερο. Τα ναρκωτικά είναι η αρρώστια και δεν πιστεύω ότι υπάρχουν καλά ναρκωτικά ή ότι η μαριχουάνα κάνει καλό. Ούτε τα τσιγάρα κάνουν καλό. Καμία εξάρτηση δεν είναι καλή. Συμπεριλαμβάνω και το αλκόολ. Η μόνη καλή εξάρτηση είναι ο έρωτας. Ξεχάστε όλα τα υπόλοιπα”

11. Για το ότι τον αποκαλούν τον φτωχότερο πρόεδρο στον κόσμο

“Δεν είμαι ο φτωχότερος πρόεδρος. Ο φτωχότερος είναι αυτός που χρειάζεται πολλά για να ζήσει. Η ζωή μου είναι το αποτέλεσμα των τραυμάτων μου. Είμαι ο γιος της ιστορίας μου. Υπήρχαν εποχές όπου για να είμαι χαρούμενος δε χρειαζόμουν τίποτα παραπάνω παρά ένα στρώμα για να κοιμηθώ”

12. Για το ότι δωρίζει το 90% του μισθού του

“Έχω ένα τρόπο ζωής που δεν πρόκειται να τον αλλάξω επειδή είμαι πρόεδρος. Κερδίζω περισσότερα από όσα χρειάζομαι, ακόμα και αν αυτά τα χρήματα δεν ήταν αρκετά για άλλους προέδρους. Για μένα, το να είμαι πρόεδρος δεν είναι θυσία, είναι καθήκον”

13. Για τους στόχους του για την Ουρουγουάη

“Ο στόχος μου είναι να πετύχω τη μείωση της αδικίας στην Ουρουγουάη, να βοηθήσω τους πιο ευάλωτους και να αφήσω μία παρακαταθήκη πολιτική, έναν τρόπο για να οραματιζόμαστε το μέλλον το οποίο θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν άλλοι που θα έρθουν να πάρουν τη θέση μου. Δεν υπάρχει τίποτα που να έχει μικρή διάρκεια. Αυτό που θέλω είναι να αγωνιστώ για το κοινό καλό. Η ζωή, ξέρετε, περνάει γρήγορα. Ο μόνος τρόπος για να παρατείνεις τη ζωή σου είναι άλλοι να συνεχίσουν τη δουλειά που εσύ έχεις ξεκινήσει”.

14. Για την εμπειρία του να είναι πρόεδρος

“Ο πρόεδρος είναι ένας υψηλός αξιωματούχος που εκλέγεται για να πραγματοποιεί μία λειτουργία. Δεν είναι βασιλιάς, δεν είναι θεός. Δεν είναι κάποιος σαμάνος σε κάποια φυλή ώστε να γνωρίζει τα πάντα. Είναι ένας δημόσιος υπάλληλος που ζει για να εξυπηρετεί τους πολίτες. Νομίζω ότι ο ιδανικός τρόπος ζωής για έναν πρόεδρο είναι να ζει όπως η πλειοψηφία του κόσμου για τον οποίο εκλέχθηκε να υπηρετήσει”

15. Για το μυστικό της ευτυχίας

“Να ζεις σύμφωνα με τα πιστεύω σου. Να είσαι ο εαυτός σου και να μην προσπαθείς να επιβάλεις τα κριτήριά σου στους υπόλοιπους. Δεν περιμένω από τους άλλους να ζουν όπως εγώ. Θέλω να σέβομαι την ελευθερία των άλλων ανθρώπων, αλλά προασπίζομαι τη δική μου ελευθερία. Και αυτό έρχεται με το να έχεις το θάρρος να λες αυτό που πιστεύεις, ακόμα και όταν δε μοιράζονται την οπτική σου”

"Eξέχουσα Συμπεριφορά !!!!!!

Μετάλλια,βραβεία  διακρίσεις αποδίδονται για χίλιους δυο λόγους .
Για "εξέχουσα όμως συμπεριφορά ",δεν το έχουμε ξανακούσει. Σίγουρα είναι μια πρωτοτυπία ....Μια ανθρωποκεντρική διάκριση από αποδόθηκε σε μιαν Ελληνοπούλα μόλις 14 ετών.

Η ομογενής μαθήτρια από την Αυστραλία που σαρώνει τα παγκόσμια βραβεία

  και συμμετέχει σε όλες τις σχολικές δραστηριότητες τόσο στο ελληνικό όσο και στο αγγλικό γυμνάσιό της.

Η Ελένη-Πηνελόπη μετανάστευσε από την Ελλάδα στην Αυστραλία όταν ήταν 8 ετών, μη γνωρίζοντΗ Ελένη-Πηνελόπη Τσολακίδου, μόλις 14 ετών, ομογενής μαθήτρια στο Κουίνσλαντ κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο παγκοσμίως στην ελληνική γλώσσα, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, στον παγκόσμιο διαδικτυακό διαγωνισμό Language Perfect World Championships 2014.

Ο διαγωνισμός διήρκεσε 10 ημέρες. Η Ελένη-Πηνελόπη κατάφερε να καταλάβει την πρώτη θέση, συναγωνιζόμενη 300.000 μαθητές από 1.200 σχολεία ανά τον κόσμο. Μετέφρασε χιλιάδες λέξεις από τα Ελληνικά στα Αγγλικά και αντιστρόφως, με τη σωστή ορθογραφία παραδίδοντας εγκαίρως τις σχολικές της εργασίες και παρακολουθώντας ανελλιπώς τις εξωσχολικές της δραστηριότητες.

Η Ελένη-Πηνελόπη διακρίθηκε, επίσης, με βραβείο καλύτερης επίδοσης στο μάθημα της Μουσικής (music extension) καθώς παίζει πιάνο, κιθάρα και ukulele. Η ίδια έλαβε ακόμη μέρος στις εξετάσεις μουσικής ΑΜΕΒ (Australian Music Examinations Board), αναγνωρισμένες από τα υπουργεία Παιδείας Κουίνσλαντ και Νέας Νότιας Ουαλίας καθώς και το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης (University of Melbourne), πετυχαίνοντας κορυφαίους βαθμούς.

Οι διακρίσεις της Ελένης -Πηνελόπης δεν τελειώνουν εδώ, καθότι έλαβε και το βραβείο της καλύτερης μαθήτριας στην Ιταλική γλώσσα, την οποία διδάσκεται για δύο έτη στο σχολείο της. Η έκπληξη της βραδιάς, όμως, ήταν η απονομή του Μεταλλίου ως καλύτερη μαθήτριας της 9ης τάξης του αγγλικού σχολείου που φοιτά, ανάμεσα σε 500 μαθητές και μαθήτριες σε σύνολο 16 τμημάτων. Το μετάλλιο της απονεμήθηκε για  εξέχουσα συμπεριφορά  και, προπάντων, για την υψηλότερη διάκριση βαθμολογίας σε όλα τα σχολικά μαθήματα, επιτυγχάνοντας πολλές VHA (Very High Achievement).
Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά είναι πρόεδρος του τμήματος της τάξης στο σχολείο της και συμμετέχει σε όλες τις σχολικές δραστηριότητες τόσο στο ελληνικό όσο και στο αγγλικό γυμνάσιό της.

Η Ελένη-Πηνελόπη μετανάστευσε από την Ελλάδα στην Αυστραλία όταν ήταν 8 ετών, μη γνωρίζοντας την αγγλική γλώσσα. 

πηγή: http://thesecretrealtruth.blogspot.com