www.prosvasi-amea.gov.gr

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Τα πάντα " Αγάπη "




Από τα «τυχερά μου» στο διαδίκτυο, είναι το  κείμενο  που ακολουθεί.
Τυχαία πέρασα από την σελίδα
Μικρές Καθημερίνες Ιστορίες  κι έπεσα πάνω σ’ ένα  παλιό μοναχικό  παγκάκι.

Κατά ένα παράδοξο τρόπο έχω μιαν τρυφερή οικειότητα με τα παγκάκια.
Λές  και σε προηγούμενη ζωή μου  ήμουν άστεγη και κοιμόμουν σε παγκάκι.
  Μπορεί να ήμουν  παιδί των λουλουδιών που την έβγαζα στο ύπαιθρο.
 Που ξέρεις πάλι, μπορεί και κανένα αλανιάρικο περιστέρι που συναντούσα τον σύντροφό μου για ένα παρατεταμένο φιλί στην κουπαστή ενός παγκακιού .
Τίποτα δεν μπορεί ν’ αποκλείσει κανείς.

Στο σήμερα  όμως :

 Ένα  μοναχικό παγκάκι  διάλεξα και γω , (http://pygemos.blogspot.gr/) απάγκιο  να ξαποσταίνουν οι συνοδοιπόροι  που με συντροφεύουν  στον Πηγαιμό προς  την Ιθάκη.

Στο σκεπτικό του συντάκτη που  όπως θα διαπιστώσετε  δίνει  λαλιά ,με απαράμιλλο γλαφυρό αλλά και ρεαλιστικό τρόπο ,  σε κάθε «παλιό μοναχικό παγκάκι» ας μου επιτραπεί  να προσθέσω και γω  μιαν άλλη διάσταση.

Ένα  μοναχικό παγκάκι  εκτός από του να εξομολογεί  πόθους,αισθήματα,ονειρέματα,πόνους ,βιώματα,ανάσες,φλυαρίες και σιωπές μοναχικών  και μη, ανθρώπων ,μπορεί ενίοτε να αναβαθμίζεται σε μια Τράπεζα συμποσίου.

Μια Τράπεζα ,όπου  όσοι εμείς συνδαιτυμόνες  Στον Πηγαιμό για την Ιθάκη
----έστω και στα δάκτυλα του ενός χεριού---γινόμαστε  κοινωνοί περιστατικών και Ανθρώπων που φωταγωγούν και κάνουν απολύτως ορατή  την Καλή Πλευρά της ζωής.

Σε πείσμα της άγριας εποχής που ζούμε υπάρχει κι αυτή η πλευρά.!!!
Την συντηρούν διαχρονικά οι Άξιοι, οι Ευλογημένοι,
οι Χαρισματικοί Άνθρωποι που την  αγαπούν  και την σέβονται.
Μεταξύ  αυτών παγκοσμίως   και Υπέροχοι Έλληνες !

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Τίποτα δεν ήμουν. Απλώς ένα μοναχικό, παλιό παγκάκι

Σκέψου μονάχα πόσα έχουν δει και ακούσει οι τρίζουσες σανίδες

ενός μοναχικού-παρ΄όλ΄αυτά προς φιλοξενία δύο ατόμων-παγκακίου.

Κάθε λογής λεξικά κι αν έχουν αποστηθίσει.

Κάθε στιγμή ερωτευμένων έχουν αντέξει

και κάθε καύτρα κάποιου μόνου έχουν νιώσει, που αφηρημένος ξέχασε

το τσιγάρο στα χείλη αναμμένο, χαμένος στα χθες του και τα αύριο.

Τίποτα δεν ήταν. Απλώς ένα μοναχικό, παλιό παγκάκι.

Σκέψου πόσες φορές προσπάθησε να τους αγκαλιάσει όλους αυτούς,

μα δεν μπορούσε.

Αυτό δε σημαίνει “παγκάκι”;

Δυο χέρια ανοιχτά, ανίκανα προς αγκάλη;

-Άκου άδικη κατάρα που δίνει ο ξυλουργός εν αγνοία του.-

Κάθε γέλιο κι αν έχουν ακούσει-αληθινό ή ψεύτικο.

Κάθε δάκρυ-χαράς ή λύπης-κι αν έχει ποτίσει τις τρίζουσες σανίδες του.

Αυτό εκεί…πρόθυμο κι ανεκτικό να παραμένει πιστό στο όνειρό του:

-Μια μέρα να είναι ικανό να αγκαλιάσει ό,τι πέρναγε και μετά χανόταν

και ό,τι είναι να έρθει, που μπορεί να μοιάσει κατάλληλο

προς παραγωγή νέων ονείρων.

Τίποτα δεν ήταν. Απλώς ένα μοναχικό, παλιό παγκάκι.

Τι του άφηναν γι΄αναμνηστικό;

Κάθε ανάμνηση δική και ξένη απ΄το παρόν τους, που ήταν ανίκανο να ζήσει.

Κάθε είδους αποτσίγαρα πεταμένα από κάτω του

σα να το χλεύαζαν που δεν μπορούσε να καπνίσει.

Σκέψου τη μοναξιά του…

Να κουβαλάει την ίδια μέρα μοναχικούς κι ερωτευμένους.

Τους πρώτους να μην μπορεί να τους φέρει κοντά

και στους δεύτερους να μην μπορεί να χαμογελάσει.

Τουλάχιστον, ήταν πάντα ειλικρινές και στιβαρό με τους καθήμενους.

Τίποτα δεν ήταν. Απλώς ένα μοναχικό, παλιό παγκάκι.

Κάθε που χάραζαν οι ερωτευμένοι τα αρχικά τους πάνω του

ως δείγμα της στιγμής που αγαπιόνταν,

εκείνο κρυφά δάκρυζε, καθώς ήξερε, πως η στιγμή αυτή

μια μέρα θα γινόταν απλά μια ανάμνηση, μια απόδειξη πως τότε, έζησαν.

Οι άνθρωποι είμαστε-εκτός των άλλων-και τα δοχεία που φυλάμε τις αναμνήσεις

και ξένων Ερώτων, ανθρώπων, γεγονότων και καταστάσεων… όμορφων και άσχημων.

Τόσο ξένων, που καταλήγουν τόσο οικείοι, τόσο δικοί μας,

και μια μέρα ανακαλύπτουμε πως:

ακόμη και οι ξένες αναμνήσεις είναι και δικές μας αναμνήσεις,

επομένως και αναπόσπαστο κομμάτι μας που χωρίς αυτό, δεν κάνουμε βήμα.

Δεν απαίτησα ποτέ κάτι λιγότερο από Αγάπη.

Ίσως γι΄αυτό να μην την είχα ποτέ σταθερή στα ασταθή, γεμάτα λαχτάρα, ανοιχτά μου χέρια:

Γιατί χωρίς να το γνώριζα, ζητώντας Αγάπη, ζητούσα τα πάντα.

Τίποτα δεν ήμουν. Απλώς ένα μοναχικό, παλιό παγκάκι.


Βαλάντης Γαούτσης 

2 σχόλια:

  1. Καλησπέρα σου Λυγερή μου.
    Πόσες φορές τελευταία έχω εντοπίσει την προσοχή μου σε μια σειρά τέτοια πράγματα που βρίσκονται ολόγυρά μας και γίνονται "μάρτυρες" της δικής μας ζωής και καθημερινότητας.
    Το παγκάκι, η πλατεία, το λιμανάκι, ένα φως στο δρόμο, αποκτούν τη δική τους παράξενη οντότητα.
    Γεμίζουν αναμνήσεις, γεμίζουν βιώματα.
    Με γέμισε συγκίνηση η ανάρτησή σου σήμερα καθώς όλοι μας, έτσι και εγώ, έχουμε μια σειρά τέτοιες μνήμες να φουντώνουν μέσα μας.
    Σε ευχαριστώ .
    Καλή βδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. " τελευταία έχω εντοπίσει την προσοχή μου σε μια σειρά τέτοια πράγματα που βρίσκονται ολόγυρά μας και γίνονται "μάρτυρες" της δικής μας ζωής και καθημερινότητας."
      Τα είπες όλα όσα ήθελα να πω Γιάννη .

      Πράγματι ,προϊόντος του χρόνου, πράγματα ,καταστάσεις και πρόσωπα, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και αξία στην ζωή μας .

      Πρόσωπα που τα θεωρούμε δεδομένα ,βιώματα ρουτίνας στην καθημερινότητά μας ,πράγματα χωρίς ιδιαίτερη αντικειμενική αξία ,όταν όλα αυτά γίνουνε "μνήμες" παίρνουν διάσταση πάνω σε μιαν μεγάλη οθόνη ,εκείνη της ζωής που ζήσαμε .
      Τα βλέπουμε με ευκρίνεια ,τα διακρίνουμε, τα διαβάζουμε, τα μαθαίνουμε, τα αξιολογούμε, τα εκτιμούμε ,τα αναπαλαιώνομε, τα συντηρούμε με κείνο το μοναδικό υλικό ,δωρεά της Ψυχής μας, την Αγάπη Γιάννη μου, γιατί στην τελική "ΟΛΑ ΑΓΑΠΗ " είναι .Τίποτα λιγότερο.

      Σε ευχαριστώ γιατί δεν παραλείπεις με τον λόγο σου να μνημονεύεις στον ΠΗΓΑΙΜΟ ,αυτή την μεγάλη αξία της ζωής μας.

      Διαγραφή