Κόντρα στους τυπικούς, Πιστοί στους Φυσικούς....

Μια αγκαλιά φτάνει για να δώσει ζωή... χάρη σε μια νοσοκόμα που πήγε ενάντια στους κανόνες.

Μια αγκαλιά φτάνει για μας δώσει ζωή...   Δίδυμα κορίτσια, η Brielle και η Kyrie, γεννήθηκαν 12 εβδομάδες πριν από την κανονική ημερομηνία γέννησης τους Χρειάζονταν εντατική φροντίδα και τοποθετήθηκαν σε χωριστά επωαστήρια.

Η Kyrie άρχισε να κερδίζει βάρος και η υγεία της σταθεροποιήθηκε. Αλλά Η Brielle, γεννήθηκε μόλις 2 κιλά, είχε αναπνευστικά προβλήματα, καρδιακά προβλήματα και άλλες επιπλοκές. Δεν αναμενόταν να ζήσει.

Η Νοσοκόμα  έκανε ό, τι μπορούσε να κάνει για την υγεία της Brielle καλύτερα, αλλά τίποτα δεν μπόρεσε να την βοηθήσει. Όμως πήρε την μεγάλη απόφαση. Η νοσοκόμα πήγε ενάντια στους κανόνες του νοσοκομείου και αποφάσισε να τοποθετήσει τα δύο βρέφη στην ίδια θερμοκοιτίδα.

Άφησε τα δίδυμα κορίτσια για ύπνο και όταν όταν επέστρεψε βρήκε ένα θέαμα που δεν μπορούσε να πιστέψει. Κάλεσε όλες τις νοσοκόμες και τους γιατρούς.

Η Brielle πήρε αγκαλιά την αδελφή της, Kyrie είχε βάλει το μικρό χερακι της πανω στην αδελφή της για να την υποστηρίξει!  Από εκείνη τη στιγμή, η αναπνοή της Brielle και ο καρδιακός τους ρυθμός είχαν σταθεροποιηθεί και η υγεία της επανήλθε στα κανονικά.

Από τότε, αποφάσισαν να διατηρηθούν και τα δύο μωρά μαζί, γιατί όταν ήταν μαζί κράτησαν ο ένας τον άλλο στη ζωή ... Μια αγκαλιά φτάνει για μας δώσει ζωή... χάρη σε μια νοσοκόμα του πήγε ενάντια στους κανόνες.

πηγη goodstory.gr

Η απλή λογική της Δημοκρατίας

Κι η Δημοκρατία
πρέπει να οδηγείται στο αυτόφωρο
όταν αδυνατεί
να εφαρμόσει τους νόμους
Πότης Κατράκης, Η Δημοκρατία στο αυτόφωρο

Η Δημοκρατία είναι δύσκολο πολίτευμα
Μας λείπουν μαθήματα, ώρες άσκησης. Πρέπει να καθίσουμε ξανά όλοι (κόμματα, αρχηγοί, μέλη, ψηφοφόροι) στα θρανία της αναγέννησης της Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει Δημοκρατία light, όπου ο καθένας παίζει όπως θέλει το ρόλο του και στο τέλος συμφωνείται από κοινού κάποιος συμψηφισμός. Οι πολιτικοί μας μιλάνε πολύ για τη Δημοκρατία. Τόσο που φοβάμαι ότι έχουν απωλέσει κάθε αίσθηση και βίωση δημοκρατικών διαδικασιών αλλά και ουσίας της Δημοκρατίας.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα δεν θα μας διασώσει ούτε η απλή αναλογική. Αν δεν κινούμεθα στο πλαίσιο της λογικής του δημοκρατικού πολιτεύματος, δηλαδή με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, τότε τα όποια εκλογικά συστήματα θα είναι ατελέσφορα.
Η απλή αναλογική επιτρέπει τη γνήσια εκπροσώπηση των κομμάτων. Αν, όμως, κάθε κόμμα ισχυρίζεται ότι μόνο τον «δικό του λαό» εκπροσωπεί και δεν δέχεται να συζητήσει με τους άλλους (θεωρώντας τους εχθρούς) κι αν τα προσωπικά παιχνίδια κατισχύουν της ευρύτερης δυνατής δημοκρατίας (και συναίνεσης) τότε η απλή αναλογική θ’ αποδειχτεί μία ακόμη χαμένη ευκαιρία, ένας ακόμη μύθος που δεν τον πιστεύουν ούτε οι ίδιοι που χρόνια τώρα τον αφηγούνται.
*Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι βουλευτής Α’ Αθηνών της Δημοκρατικής Αριστεράς

πηγή. Aixmi.gr

Η νοημοσύνη της καρδιάς

 

Δεν είναι επειδή είσαι μάνα μου και μ' αγαπάς . Είναι επειδή μου καλύπτεις όλα μου τα χατήρια.

.....Γυρνώ και την κοιτάζω με νόημα λοξά..

----Αντε, τα δικαιώματά μου, ανταπαντά.

Τάδε έφη το Μαράκι μου. Αν θέλετε το πιστεύετε.

Εγώ αν δεν το άκουγα δεν θα το πίστευα...

Χρόνια μας Πολλά ,περισσότερα Κυρίες μου.

Ο  μέσος όρος δεν φτάνει ,κατά πως φαίνεται, να υποστηρίζουμε και να διεκδικούμε τα παραγκωνισμένα δικαιώματα των παιδιών μας .

Αυτά είναι  απαράδεκτα  πολλά....

 

Τελευταίος Τροχός....

  Ένας τελευταίος τροχός της  διεθνούς  κοινωνίας.

Ένας αποδιοπομπαίος αλλοδαπός θηλυκός τράγος, την εκδικείται θανάσιμα για όλα τα χτυπήματα ,την περιφρόνηση, τις κλωτσιές ,την εκμετάλλευση και την κακοποίηση που αδειάζει πάνω της ο "έντιμος" και "νομοταγής" Έλληνας πολίτης....

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Φτηνό προεκλογικό θέατρο στοχοποίησης του τελευταίου τροχού μιας νοσηρής αλυσίδας

Το έχουμε παραξηλώσει εμείς που μονότονα υπερασπιζόμαστε τα δίκια των αδυνάτων, συγκαλύπτοντας και τα εγκλήματά τους. Οπότε καταλαβαίνω όσους εκφράζουν την αγάνάκτησή τους από τη στρεψοδικία μας: αν η πόρνη με HIV ήταν ελληνίδα και ψήφιζε Χρυσή Αυγή, θα θέλαμε να την λυντσάρουμε live στο Σύνταγμα.

Αλλά είμαι αντίθετος στο φτηνό προεκλογικό θέατρο της στοχοποίησης του τελευταίου τροχού μιας νοσηρής αλυσίδας. Και μόνο η σκέψη ότι η γυναίκα αυτή ίσως είχε εξαναγκαστεί να δουλεύει παρά την αρρώστια της, με κάνει να είμαι λίγο επιφυλακτικός. Οι νόμοι του τράφικινγκ είναι οι σκληρότεροι που υπάρχουν. Το κράτος, πριν τσακίσει τον τελευταίο τροχό (και τόσο θεαματικά!), ώφειλε να έχει τσακίσει αυτους που την έφεραν με τη βία εδώ, αυτούς που της έχουν κρατήσει το διαβατήριο, αυτούς που της παίρνουν τα λεφτά στο τέλος. Τους ξέρει πολύ καλά. Συνεργάζεται μαζί τους. Έχει τις φωτογραφίες τους.

Συνεπώς, αν έπρεπε να δημοσιευτούν σήμερα φωτογραφίες, θα έπρεπε να είναι οι φωτογραφίες του προστάτη της ιερόδουλης. Του κυκλώματος που την μετέφερε εδώ. Των υπουργών που αφήνουν το τράφικινγκ να μαίνεται ανενόχλητο.

Αλλά πάντα έτσι λειτουργεί το Κράτος. Καταπίνει τις καμήλες και προσποιείται το αδιάφθορο, δίνοντας στη δημοσιότητα φωτογραφίες αυτών που δεν κοστίζει τίποτα ο χαμός τους.

του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου από το Lifo

Να τελειώνομε με την Ελλάδα που μας πλήγωσε.,πριν μας τελειώσει...

 Να τελειώνουμε με την Ελλάδα του Άκη….

Μεγάλη Eβδομάδα, εβδομάδα θείου δράματος, και η μέση ελληνική οικογένεια παρακολουθούσε αμίλητη το ξεδίπλωμα του επίγειου  δράματος της Μεταπολίτευσης, σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Ο εθνικός μας Άκης οδηγείται στης φυλακής τα σίδερα, που σίγουρα ταιριάζουν και σε αρκετούς άλλους λεβέντες των δυο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, και το φιλοθεάμον κοινό χαρίζει το τελευταίο του χειροκρότημα στον μεταπολιτευτικό θίασο, λίγο πριν πέσει η αυλαία της τελευταίας του παράστασης.

Ο Άκης σηματοδοτεί  το τέλος μιας εποχής που καταταλαιπώρησε την αισθητική μας με την ξιπασιά της, την κενότητά της και το δήθεν της. Μιας εποχής που κατήργησε όλες τις ιεραρχίες στο όνομα ενός θολού αριστερού εξισωτισμού. Ο γιός του οδηγού λεωφορείου μπορούσε να στέκεται δίπλα στον μεγάλο Αντρέα και να το παίζει Υπουργός και υποψήφιος δελφίνος του, όχι επειδή διέθετε τα τυπικά προσόντα της αξίας, ούτε επειδή διακρινόταν έστω από μια υποτυπώδη ευστροφία, αλλά επειδή ήταν το λαϊκό παιδί του οδηγού ενός λεωφορείου από μια λαϊκή γειτονιά της συμπρωτεύουσας και έτυχε να συναντήσει στη ζωή του τον μεγάλο Αντρέα. Απλά και καθημερινά υλικά για μια πετυχημένη συνταγή ζωής.

‘Ενας κυρίαρχος κοινωνικός ισοπεδωτισμός συνάντησε τα ισοπεδωτικά ήθη και τις λαϊκίστικες προκαταλήψεις  του σοσιαλιστή νομοθέτη, όπως πολύ εύστοχα θα σημείωνε και ο Μοντεσκιέ, και το εκρηκτικό μίγμα που προέκυψε δεν άργησε να δώσει τους πρώτους καρπούς του. Μετριοκρατία σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου και ξιπασμένος νεοπλουτισμός στην ιδιωτική ζωή όλων όσων ευνοήθηκαν από τον κρατικοδίαιτο παρασιτισμό των προηγούμενων ετών . Ένα εμμονικό κόμπλεξ απέναντι στην ικανότητα και το πνεύμα, μια εξακολουθητική αποστροφή απέναντι στην αγχίνοια και την ευστροφία. Ό,τι δεν καταλαβαίναμε το απαξιώναμε. Και ό,τι μας ξεπερνούσε το αξιολογούσαμε αρνητικά και το απορρίπταμε.

Ανεχτήκαμε Άκηδες να μας κυβερνούν, σιωπήσαμε μπροστά στα τσιράκια του μεγαλοκαθηγητή που θεμελίωναν με προκλητικό τρόπο δικαίωμα ακαδημαϊκής ικανότητας, λουφάξαμε μπροστά στην πανεπιστημιακή πλεμπάγια των κομματικών φοιτητοπατέρων που έκανε άνω κάτω τα Πανεπιστήμια, χαριεντιστήκαμε με τους αμόρφωτους και τους άγλωσσους που μας αυτό-διοικούσαν και, γενικώς, κρατήσαμε με τη συμπεριφορά και τις επιλογές μας τον πήχυ της δημόσιας καταξίωσης πολύ χαμηλά, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε, είτε εμείς είτε οι κανακάρηδες και οι τσαπερδόνες μας, να τον ξεπεράσουμε.

Μαζί με την εποχή αυτή τελειώνουν και πολλές άλλες παράλληλες εποχές της ίδιας και απαράλλαχτης αισθητικής. Η εποχή που αρκούσε το νεύμα ή το ανασήκωμα του ώμου ενός Υπουργού  για να μπεις στο γραφείο του ξεβράκωτος και πειναλέος και να βγείς ματσωμένος και καταξιωμένος. Η εποχή του «ό,τι δηλώσεις είσαι» και της καφρίλας του κάθε τυχάρπαστου να κορδώνεται σαν γύφτικο σκεπάρνι στο άκουσμα της λέξης Πρόεδρος. Η εποχή που μπαζώναμε ρέματα, χτίζαμε όπου μας κάπνιζε, ρυπαίναμε όπου δεν χτίζαμε και με rooms to let πουλούσαμε λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου και πορευόμασταν με θέα τον 21ο αιώνα . Η εποχή που το «έτσι γουστάρω» ήταν το κυρίαρχο μότο μιας ολόκληρης κοινωνίας που έμαθε στην ανομία, τη συναλλαγή και τη ρεμούλα. H εποχή που το σβήσιμο της κλήσης συνιστούσε μαγκιά, αποτυπωμένη στο πρόσωπο του μαλάκα με εκείνο το κλασικό ύφος της επιτυχίας που έλεγε σε όλη την παρέα: «Κοιτάξτε με. Είμαι σπουδαίος. Σβήνω κλήσεις». Η εποχή που το «πρώτο τραπέζι πίστα» μοίραζε τίτλους ευγενείας και η έκβαση των λουλουδοπόλεμων καθόριζε τον νέο συσχετισμό δυναμέων στην κραιπαλική ελίτ των Β.Π. Αυτές τις εποχές τερματίζουν οι χειροπέδες του Άκη.

Βαυκαλίζαμε, με κατανάλωση και θεσιθηρία, τις συνειδήσεις μας, για να μην εξεγερθούν μπροστά στη θέα του ηλίθιου, που διεκδικούσε την αιρετότητα ως άλλοθι για την ηλιθιότητά του και τώρα που αυτές αφυπνίστηκαν στεκόμαστε αποσβολωμένοι να κοιτάμε  το πολιτειακό τσαντίρι που φτιάξαμε. Και το δράμα μας είναι πως αποψιλώσαμε τόσο πολύ τον πνευματικό μας κόσμο από λογοτέχνες, ποιητές και φιλοσόφους  και παραδώσαμε τόσο αστόχαστα  την πολιτική μας, βορά στις αρπακτικές διαθέσεις του μεσαίου όρου ώστε να μην έχουμε σήμερα τις ποιότητες εκείνες που θα κληθούν να κάνουν πράξη την αγωνία του ποιητή.

Να αφουγκραστούν, δηλαδή, τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων και να μας ορμηνέψουν για τα επόμενα βήματα που πρόκειται να γίνουν. Να απαιτήσουν έναν γενναίο μεταρρυθμιστικό σχεδιασμό για την επόμενη μέρα και να εποπτεύσουν, με την καθαρή ματιά τους, την υλοποίησή του.
Να σταθούν απέναντι στη μετριοκρατία και τα κομματικά μειράκιά της και να την ξεμπροστιάσουν μέσω της απλής σύγκρισης.  Να δείξουν, επιτέλους, το δρόμο της πραγματικής ανάπτυξης στα εκατομμύρια των κατοίκων των μεγάλων αστικών κέντρων και να στηρίξουν, με τον λόγο τους,  ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο το οποίο θα έχει στο επίκεντρο τα χωριά και τις κωμοπόλεις της ελληνικής περιφέρειας και το οποίο θα βασίζεται στον πραγματικό μόχθο του πρωτογενή και του δευτερογενή τομέα και όχι στο αεριτζίδικο, που κοντεύει να μας γίνει δεύτερη φύση.

Δίχως, λοιπόν, στιβαρές πολιτικές ηγεσίες,  δωρικά αναστήματα του πνεύματος και ανθρώπους της πρώτης γραμμής καλούμαστε να πορευτούμε τα επόμενα δύσκολα χρόνια. Μόνοι απέναντι στους δαίμονες της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας που,  με τις επιλογές μας, τους αναδείξαμε σε γενικούς κουμανταδόρους της ζωής μας.

Μόνοι απέναντι σε μια κυρίαρχη νοοτροπία αρπαχτής που δεν προτίθεται να παραδοθεί αμαχητί.

Μπορεί ο Άκης να πήρε την άγουσα για τις φυλακές Κορυδαλλού, αλλά υπάρχουν πολλοί ακόμα Άκηδες εκεί έξω που πρέπει να ακολουθήσουν την ίδια διαδρομή. Εκλογές πλησιάζουν, ας πάρουμε τα όστρακα του δήμου στα χέρια και ας αναγράψουμε πάνω σε αυτά  τα ονόματά τους. Μικρή κοινωνία είμαστε και γνωριζόμαστε όλοι πολύ καλά. Ξέρουμε ποιος μένει πού και πώς το απέκτησε. Ας ξαναγίνουμε «κυρίαρχοι επι του οστράκου» μήπως και φοβηθούν οι θρασύδειλοι και φύγουν από μόνοι τους. Μήπως.

Τάσος Φούντογλου

www.aixmi.gr

Ένα κελί πολλές Ιστορίες....

Καθημερινές, σουρεαλιστικές, σκηνές στο... Hilton του Κορυδαλλού

Της Μαριλης Μαργωμενου

Απ’ την απέναντι πλευρά του δρόμου ένας τύπος φωνάζει «άντε να μπουν μέσα και οι υπόλοιποι!», αλλά ο κρατούμενος ούτε που γυρίζει να τον κοιτάξει. Τρίτη πρωί, ώρα 10.30. Η BMW σταματά έξω απ’ την πύλη, κι ο Ακης Τσοχατζόπουλος βγαίνει απ’ το πίσω κάθισμα. Από τότε μέχρι τώρα, είναι ακόμα εκεί: Κορυδαλλός, έκτη πτέρυγα – η επονομαζόμενη και «Hilton» των ελληνικών φυλακών. Τα κελιά της μεταξύ των ποινικών αποκαλούνται «σουίτες»: είναι πιο μεγάλα απ’ ό,τι στις άλλες πτέρυγες, στο καθένα μένει ένας ή δύο κρατούμενοι, και όποιος θέλει μπορεί να έχει τηλεόραση, δικά του σεντόνια και μαξιλάρια. Αλλά τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι το πιο σημαντικό πλεονέκτημα της παραμονής εκεί. Το βασικό θέμα είναι η ασφάλεια.

Στο προαύλιο της έκτης δεν έχουν πρόσβαση οι κρατούμενοι απ’ τις υπόλοιπες ακτίνες, δεν υπάρχουν ποινικοί να διαταράξουν την ηρεμία των παραστρατημένων «VIP του Κορυδαλλού». Αυτός, άλλωστε, ήταν και ο λόγος που η έκτη πτέρυγα δημιουργήθηκε. Αρχικά σ’ αυτόν το χώρο υπήρχε μια αίθουσα κοινωνικών εκδηλώσεων, περίπου 150 τ.μ., και αυτή ήταν που μετατράπηκε σε χώρο με κελιά επί των ημερών του Αντ. Αραβαντινού, του αρχιφύλακα του Κορυδαλλού, για να κρατά εκεί, όπως είχε πει σε μια παλιά του συνέντευξη, τους φυλακισμένους τοξικομανείς που θα κατέληγαν τελικά στον Αυλώνα. Ολ’ αυτά άλλαξαν όταν στην 6η μπήκαν οι κρατούμενοι για τη «17Ν», και μετά εκείνοι του ΕΛΑ και του Επαναστατικού Αγώνα. Κι έτσι, άρχισαν να κρατούνται εκεί όσοι κινδύνευαν στους άλλους χώρους των φυλακών: οι μπράβοι που είχαν διαφορές μεταξύ τους, όσοι είχαν καρφώσει άλλους κρατούμενους, οι επίορκοι δικαστές, οι φυλακισμένοι αστυνομικοί, οι τρομοκράτες, οι πολιτικοί, οι ιερείς.

Φυσικά, η συνύπαρξη όλων των παραπάνω δημιούργησε κατά καιρούς διάφορα σουρεάλ περιστατικά. Το 2009, ας πούμε, συνέπεσαν στο ίδιο κελί ο αρχιμανδρίτης Φώτιος Μακρυστάθης, κατηγορούμενος για εμπλοκή σε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας, και ο πρώην μητροπολίτης Αττικής Παντελεήμων Μπεζενίτης, που το ποινικό του μητρώο πλησιάζει σε όγκο τη Βίβλο. Το αποτέλεσμα; Ούτε γκόσπελ χορωδία δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει τέτοιο τραγουδιστικό εφέ, σαν τις ψαλμωδίες των δύο φυλακισμένων παπάδων. Στο τέλος, οι υπόλοιποι κρατούμενοι της έκτης πτέρυγας απαίτησαν σιωπητήριο – και με την παρέμβαση των δεσμοφυλάκων, ο Εσπερινός σχόλασε νωρίς…
Ακόμη σουρεαλιστικότερες στιγμές έζησε η έκτη πτέρυγα το 2009, όταν μία διακομματική επιτροπή βουλευτών αποφάσισε να συναντήσει τον παλαιότερο κάτοικό της, τον απριλιανό Ν. Ντερτιλή. Ατυχώς για τους βουλευτές, στον δρόμο προς τον Ντερτιλή έπεσαν πάνω στον Ε. Καλούση, τον εισαγγελέα με τη μεζούρα και τις Ρωσίδες, που στη μέση του διαδρόμου ξεκίνησε να βγάζει στους βουλευτές λόγο για το πόσο άδικη είναι η Δικαιοσύνη! Κοντά σαράντα χρόνια τώρα, ο Ντερτιρλής ζει ακόμα στην Ελλάδα που άφησε πίσω. Στο κελί του έχει απλωμένους χάρτες και φωτογραφίες του με τη στρατιωτική στολή. Παλιότερα είχε κι ένα χάρτη της Βοσνίας στον τοίχο, με σημαιάκια στα σημεία των κερδισμένων μαχών του Κάραζιτς και του Μλάντιτς!

Βλέπετε, μετά τόσο καιρό στον ίδιο χώρο, ο Ν. Ντερτιλής καθόλου δεν ενδιαφέρεται για τις μάχες στους διαδρόμους της φυλακής. Οπως, ας πούμε, για την επίθεση που εξαπέλυσε ο Χ. Ξηρός εκείνο το πρωί που είδε από μακριά τον γέροντα Εφραίμ: «Φύγε από δω, σαν δεν ντρέπεσαι που εκμεταλλεύεσαι τον κόσμο!», άρχισε να τσιρίζει ο τρομοκράτης, και έντρομος ο γέροντας έκανε μεταβολή για το κελί του. Δηλαδή, το κελί Νο 2, που πλέον έχει καταλάβει ο Ακης Τσοχατζόπουλος, και το οποίο αποκαλείται χαϊδευτικά «το μονόκλινο».
Με αυτό για ορμητήριο, ο Εφραίμ έκανε το εκκλησιαστικό του άνοιγμα στον Κορυδαλλό. Κάθε που είχε επισκεπτήριο, μια ουρά πιστών μαζευόταν απ’ έξω, και στο ταχυδρομείο της φυλακής το σακί με τις επιστολές δεν άδειαζε ποτέ.

Αλλά ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες, η φυλάκιση στην έκτη πτέρυγα δεν είναι καθόλου διασκεδαστική εμπειρία. Γι’ αυτό, μπορεί να σας διαβεβαιώσει ο εργατολόγος Χρ. Νικολουτσόπουλος, όταν βγαίνοντας απ’ την 6η, ο εργατολόγος άφησε τους ανυποψίαστους δημοσιογράφους να απλώσουν τα μικρόφωνά τους, και ξαφνικά, αντί δηλώσεων, ξεκίνησε τραγουδάει «φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια, αρρωστημένους και αγρίμια»...

"γύρνα πίσω".

ΟΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΝΕΙ ΘΑΥΜΑΤΑ!

Της είπε "σ'αγαπώ" και αναστήθηκε. Η συγκλονιστική ιστορία μιας 49χρονης η οποία επανήλθε στη ζωή όταν την αποχαιρετούσε ο σύζυγός της

Η 49χρονη Lorna Baillie από τη Σκωτία υπέστη καρδιακή προσβολή και ενώ πέθανε επανήλθε στη ζωή όταν ο άνδρας της θέλοντας να την αποχαιρετίσει της ψιθύρισε "σ'αγαπώ".

Ο σύζυγος της, ο γιος της και οι τρεις κόρες ήταν απαρηγόρητοι όταν μετά από σκληρές προσπάθειες τριών ωρών οι γιατροί δεν κατάφεραν να την επαναφέρουν στη ζωή.

Η γυναίκα ήταν "τεχνικά νεκρή" καθώς το μόνο που κρατούσε τη γυναίκα στη ζωή ήταν ηλεκτρικά σοκ και ισχυρές δόσεις αδρεναλίνης.

Έτσι, η οικογένεια συντετριμμένη συγκεντρώθηκε γύρω από το κρεβάτι της 49χρονης για να την αποχαιρετίσει...

Δε πέρασαν παρά μόνο λίγα λεπτά αφότου ο σύζυγός της έσκυψε στο αυτί της και της ψιθύρισε "Lorna, σ'αγαπώ, γύρνα πίσω", και η γυναίκα άρχισε να αποκτά το φυσιολογικό της χρώμα και πάλι.

Η νοσοκόμα τότε απλά τους διαβεβαίωσε πως ήταν μια φυσιολογική "παρενέργεια" της έκτακτης θεραπείας που ακολούθησαν οι γιατροί προκειμένου να την σώσουν και ακόμα και όταν άρχισαν να τρεμοπαίζουν οι βλεφαρίδες της γυναίκας και να σφίγγει το χέρι της κόρης της, η νοσοκόμα και πάλι τους είπε πως είναι συχνό κάτι τέτοιο.

Όμως η οικογένεια δεν πίστεψε πως κάτι τέτοιο ήταν φυσιολογικό για ένα νεκρό άτομο και έτσι, πεπεισμένη ότι η 49χρονη επέστρεψε στη ζωή απαίτησε να έρθει άμεσα ένας γιατρός στο δωμάτιο.

Ο γιατρός που έσπευσε βρήκε σφυγμό στη γυναίκα και άρχισαν άμεσα θεραπεία.

"Είμαστε τόσο δεμένη οικογένεια που δε θα τα παρατούσαμε τόσο εύκολα", είπε η μεγάλη κόρη της οικογενείας, η οποία ανέφερε πως δε σταμάτησε ποτέ να ψιθυρίζει στη μαμά της "γύρνα πίσω".

Αρκετές μέρες μετά, η 49χρονη μπορεί να κουνάει τα χέρια της, σηκώνεται από το κρεβάτι και επικοινωνεί κανονικά με την οικογένεια της.

"Μια τέτοια ανάκαμψη είναι σπάνια ενώ η γυναίκα συνεχίζει να σημειώνει πρόοδο", σχολίασε ο γιατρός της David Farquharson.