"Δεν θέλω να 'χω μια καρδιά για να βαστεί το σώμα,

«Με ένα καλώδιο ζω, ρουφώ την κάθε στιγμή»

Συνέντευξη με τον ΧΡΗΣΤΟ ΒΛΙΩΡΑ

 Γιαννιώτης την καταγωγή, με δική του επιχείρηση στην Ιθάκη, ταβέρνα ξακουστή. Το πρώτο καρδιακό επεισόδιο τού διαγνώστηκε στα είκοσι έξι του στο νησί. Ηρθε επειγόντως στον «Ευαγγελισμό», μετά διεκομίσθη στο «Ωνάσειο», όπου η καρδιοχειρουργική ομάδα διέγνωσε πρόβλημα κληρονομικό, είχαν πρόβλημα και ο πατέρας του και ο αδελφός του.

"Δεν θέλω να 'χω μια καρδιά για να βαστεί το σώμα,
μα θέλω να 'χω μια, που να γλεντεί ώσπου να μπει στο χώμα»
ΜΑΝΩΛΙΟΣ Π."

 Από τα 26 έως τα 37 του ακολούθησε θεραπευτική αγωγή με χάπια και ενέσεις για ανάταξη της καρδιάς. Δεν ωφέλησε. Προχώρησε σε απινιδωτή και βηματοδότη. Επειτα από τέσσερις μήνες ο 43χρονος σήμερα Χρήστος Βλιώρας μπήκε στο μηχάνημα.

- Με τεχνητή καρδιά;

«Σαράντα τέσσερις μήνες. Κάθε δεκαπέντε με είκοσι μέρες πηγαίνω στο μηχάνημα, βλέπουμε τις ρυθμίσεις, μου καθορίζουν τα χάπια τα αντιπηκτικά».

- Δείχνετε αγωνιστής...

«Μπορεί να έχασα τη δουλειά μου, όμως είμαι ζωντανός, θέλω να ζήσω και αφού υπάρχουν η τεχνολογία και η επιστήμη μπροστά μας, θα επιμένω και θα το παλεύω. Η ζωή είναι προνόμιο, δεν είναι δεδομένο». 

- Η κρίση σάς αγγίζει;

«Δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία να σκεφτώ την οικονομική κρίση. Ρουφώ την κάθε στιγμή, είμαι ζωντανός, απολαμβάνω το καθετί με το δώρο αυτό της επιστήμης. Το ευχαριστιέμαι καλύτερα από πριν. Σκεφθείτε ότι ο πατέρας μου και άλλοι άνθρωποι που είχαν παρόμοιο πρόβλημα δεν είχαν ποτέ μια δεύτερη ευκαιρία όπως εγώ».

- Οι πραγματικές αξίες;

«Αντί να κοιτάμε μοιρολατρικά τα χρήματα που χάσαμε ή χάνουμε, θα μπορούσαμε μέσα από την κρίση να βρούμε τον εαυτό μας ο καθένας με το δικό του τρόπο. Να μη στενοχωριόμαστε για πράγματα ευτελή, χωρίς αξία, αυτά αρρωσταίνουν την ψυχή μας».

- Τι σας λείπει;

«Εχω μια κανονική ζωή, μου λείπει η θάλασσα, τα μπάνια. Εχω το μηχάνημα περασμένο στο στομάχι. Οδηγώ αυτοκίνητο και μηχανάκι, πήγα στην Αμερική στο γιο μου, έκανα διακοπές στο Γαϊδουρονήσι, απέναντι από την Ιεράπετρα. Ολο το καλοκαίρι είμαι στην Κρήτη στη Χερσόνησο, η ζωή μου σε ελάχιστα διαφέρει από τη ζωή των άλλων».

- Το ζητούμενο;

«Δεν είναι να βγω και να εκλιπαρώ για μια διαθέσιμη καρδιά, κάτι που και εγώ πριν αρρωστήσω άκουγα στην τηλεόραση και δεν έδινα σημασία. 
Το ζητούμενο είναι ο κόσμος να ενημερωθεί και να ευαισθητοποιηθεί και να καταλάβει ότι οι αρρώστιες δεν είναι όπως παλιά. Η πόρτα των ασθενειών χτυπά για όλους, οπότε όλοι πρέπει να είμαστε έτοιμοι και να τις αντιμετωπίσουμε και να βοηθήσουμε.

Η επιστήμη δεν έχει όρια, το επίτευγμα της επιστήμης είμαι εγώ, δείτε με, ζω με ένα καλώδιο χάρη στην ομάδα των γιατρών μου, του κυρίου Σφυράκη, του κυρίου Λουκά, του κυρίου Κογεράκη, του κυρίου Αδαμόπουλου. Και της κυρίας Γκουζιούτα, του άγγελού μου, που αξιολόγησε την περίπτωσή μου όταν ήμουν στο "Ελπίς", του κυρίου Τρίγκα, όλων όσοι με βοήθησαν».

- Ολα στο νου μας;

«Ολη η ιστορία, φίλε μου, σε κάθε δύσκολο μονοπάτι του ανθρώπου είναι να τα έχει καλά με το μυαλό του. Εάν θέλεις να ζήσεις, το παλεύεις, δεν κοιτάς το μηχάνημα, εκμεταλλεύεσαι το δώρο σου και προχωρείς μπροστά. Μπορεί να αρρώστησε η καρδιά, η ψυχή είναι υγιέστατη. Δεν νιώθω άρρωστος, περνάω καλά κάθε στιγμή της ζωής μου».

- Η ευχή μας;

«Να χτυπήσει το τηλέφωνο για τη μεταμόσχευση, να τελειώσει αυτή η περιπέτεια. Να πάνε όλα καλά και από εκεί και πέρα να περάσω τη ζωή μου ευχάριστα με το γιο μου».

  ΓΙΩΡΓΟΣ  ΚΙΟΥΣΗΣ

EΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Σαν τον έρωτα κι αυτό

    

Πηδαλιούχος ο Έρωτας στο ταξίδι της ζωής μας.
Χωρίς αυτόν πυξίδα ,
δεν υπάρχει
προορισμός.

Υπάρχει
ψυχική
ανορεξια
επιδημία
της εποχής.

Την  πείνα της ψυχής χορταίνει ο Έρωτας  με τον οποίο ο άνθρωπος προσεγγίζει το κάθε τι πάνω στην Γη, την κάθε του στιγμή. 


Όσο για τον
Έρωτα του 
ερωτευμένου
δεν διαφέρει
από την ζεστή
γλυκιά μπουκιά
ψωμί του
πεινασμένου.
````````````````````````````````````````````````````````````````

«O άρτος της Πάρου ο επιούσιος» και το 1ο Φεστιβάλ που άνοιξε όρεξη για συνέχεια.

"Σημεία των καιρών": Ύστερα από έξι δεκαετίες οι δύο ανεμόμυλοι της Παροικιάς, αναπαλαιωμένοι από τον Δήμο της Πάρου, ανοίγουν τα πανιά τους και εμπιστεύονται τη δύναμη του ανέμου...»

Aντί να πουν «το ψωμί ψωμάκι», όπως τόσοι άλλοι αναξιοπαθούντες Eλληνες, οι εργατικοί και προοδευτικοί συνάμα Παριανοί, έκαναν το δικό τους φεστιβάλ όπου την τιμητική του έχει το ψωμί!

Eτσι έγινε πραγματικότητα και σημείωσε μεγάλη επιτυχία το 1ο Φεστιβάλ Tοπικών Προϊόντων της Πάρου 2013 με επίκεντρο, φέτος, το ψωμί και τα αρτοσκευάσματα, πάνω σε παραδοσιακές συνταγές που διοργανώθηκε το πρώτο τετραήμερο του Iουλίου από τον Δήμο της Πάρου, με δήμαρχο τον κ. Xρήστο Bλαχογιάννη, σε συνεργασία με την KΔEΠAΠ (Kοινωφελή Δημοτική Eπιχείρηση Πολιτιστικής Aνάπτυξης Πάρου) και τους αρτοποιούς του νησιού!

Tην Tετάρτη, πρώτη ημέρα του τετραημέρου, όσοι επιβάτες έφθαναν στο λιμάνι της Πάρου τούς υποδεχόταν η ευωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού!

Oι εργαζόμενοι στην KΔEΠAΠ ήταν στην προκυμαία και υποδέχονταν τους επισκέπτες με παραδοσιακά τσουρέκια, πίτες και πικάντικες αρτολιχουδιές.

Oι εκδηλώσεις του 1ου Φεστιβάλ Tοπικών Προϊόντων της Πάρου διήρκεσαν ώς το Σάββατο 6 Iουλίου, συνεχίστηκαν και την Kυριακή 7 Iουλίου, είχαν δε τίτλο

«O Aρτος της Πάρου ο επιούσιος»
.

Tόπος η Παροικιά, χώρος έκθεσης αρτοσκευασμάτων και αρτολιχουδιών η πλατεία Mαντώ Mαυρογένους.

Oι εκδηλώσεις θα συνεχιστούν την Tρίτη 30 Iουλίου στη Nάουσα και θα ολοκληρωθούν την Tετάρτη 31 Iουλίου, όταν ο Aύγουστος με τις δικές του προτιμήσεις παίρνει τη σκυτάλη!

Σε πείσμα της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας οι φετινές εκδηλώσεις, όπως «ο Aρτος της Πάρου ο επιούσιος», που πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Nοτίου Aιγαίου, στηρίζονται στην ανάδειξη των τοπικών προϊόντων, την τέχνη και τον μόχθο του νησιώτη παραγωγού και της χαμογελαστής νοικοκυράς που ήταν, καμαρωτή, πίσω από τον πάγκο με τα αχνομύριστα καρβέλια, τις φραντζόλες της.

Στον χώρο των εκδηλώσεων θα μπορούν οι Παριανοί αρτοποιοί να παρουσιάζουν στους επισκέπτες όλες τις φάσεις της αρτοποιητικής τέχνης, από το σιτάρι ώς το τελικό αποτέλεσμα, τον «Aρτον της Πάρου τον επιούσιον».

Tο Φεστιβάλ απευθύνεται στο περαστικό καταναλωτικό κοινό που είναι οι χιλιάδες Eλληνες, αλλά και οι πολλοί ξένοι που επισκέπτονται το νησί και φεύγουν, παίρνοντας μαζί τους τα τοπικά προϊόντα αφού τα δοκίμασαν και έμειναν ενθουσιασμένοι!

Σε δεύτερο επίπεδο, το Φεστιβάλ αποτίνεται στις επιχειρήσεις που έχουν σχέση με τον χώρο της αρτοποιίας, της μαζικής εστίασης, καθώς και της διακίνησης και διανομής τοπικών προϊόντων. Kαι ποιος ο καλύτερος τρόπος προσέλκυσης;

Mα η δοκιμή, επιτόπου, στον χώρο του Φεστιβάλ που το ψωμί είναι αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής.

Oλες οι ηλικίες το προτιμούν, από τα βρέφη ώς τους υπερώριμους που βρέχουν το παξιμάδι το σταρένιο στο παριανό κρασί και γίνονται πάλι νέοι στην καρδιά!

Όποιος πει «το ψωμί παχαίνει» εξορίζεται μακριά από τη Γη της Eπαγγελίας, όπου όπως οι γελαστές Παριανές λένει «το ψωμί τρώγεται και σκέτο, όρεξη να ’χεις»! Σαν τον έρωτα κι αυτό!

Ελένη Μπιστικά

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Όταν πεισμώνει η Ελένη !!! Γιατί όχι και η κάθε Ελένη ;

Ελένη Αντωνιάδου : Η Γυναίκα της Χρονιάς Ένα μήνα τον χρόνο προσφέρει εθελοντική εργασία σε αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λατινική Αμερική. Αυτή είναι η «γυναίκα της χρονιάς 2013» σύμφωνα με την κριτική επιτροπή της διοργάνωσης «FDM Everywoman in Technolgy Awards», που επέλεξε την 25χρονη Ελληνίδα Ελένη Αντωνιάδου.  «Αν δεν κυνηγήσεις τα όνειρά σου, δεν θα τα πιάσεις ποτέ»  λέει συγκινημένη στην «Κ» μέσω skype, σε ένα κενό μεταξύ των διαλέξεών της στο πανεπιστήμιο του Illinois. «Ηταν πολύ μεγάλη έκπληξη για μένα η διάκριση αυτή». H εν λόγω διάκριση, που γίνεται σε ετήσια βάση στη Μ. Βρετανία, απονέμεται κατ’ εξοχήν σε γυναίκες Βρετανίδες επιστήμονες μεγαλύτερης ηλικίας. Δεν είναι, ωστόσο, η πρώτη φορά που το χαμογελαστό κορίτσι από τη Θεσσαλονίκη διαψεύδει όλα τα προγνωστικά. «Πριν από μερικά χρόνια, όταν έκανα λόγο για τη δημιουργία τεχνητών ιστών και νευρώνων, όλοι με κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια» θυμάται «τα θεωρούσαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας».    Η Ελένη ξεκίνησε τις σπουδές στην Ελλάδα στο νεοσύστατο τότε τμήμα «Πληροφορική με Εφαρμογές στη Βιοϊατρική» στο πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας, στη Λαμία. «Ολοι με προέτρεπαν να στοχεύσω σε μια παραδοσιακή σχολή». Η Ελένη, όμως, έχοντας και την υποστήριξη του πατέρα της, έκλεισε τα αυτιά της στις σειρήνες και προχώρησε στον στόχο της, μια που «από παιδί με μάγευε η Ιατρική και η Πληροφορική». Το 2008 φεύγει για μεταπτυχιακές σπουδές στη Μ. Βρετανία και έκτοτε ξεκινάει για την Ελένη η «απογείωση». «Το 2009 είχα την τιμή να με διαλέξει για να εργαστώ στην ερευνητική του ομάδα ένας από τους καλύτερους επιστήμονες της σύγχρονης Ιατρικής, ο καθ. Alexander Seifalian» διηγείται η 25χρονη επιστήμων. «Μαζί με τη συμφοιτήτριά μου, Claire Crowley, δημιουργήσαμε μια τεχνητή τραχεία και το επιχειρηματικό σχέδιο, ώστε αυτό το ερευνητικό-πειραματικό μοντέλο να μετατραπεί σε κλινικό προϊόν». Η μελέτη αυτή κέρδισε το 1ο βραβείο στο University College London. Κάπου αλλού στην Αγγλία ένας 36χρονος καρκινοπαθής τελικού σταδίου μαθαίνει για το πόνημα των δύο φοιτητριών, που αποτελούσε κυριολεκτικά την τελευταία του ελπίδα. «Επικοινώνησε μαζί μας και ζήτησε να προχωρήσουμε σε μεταμόσχευση της τεχνητής τραχείας» περιγράφει η Ελένη. «Ημασταν πολύ επιφυλακτικές, καθώς δεν είχε προηγηθεί ακόμα δοκιμή in vivo». Ωστόσο, ο ασθενής ήταν διατεθειμένος να ρισκάρει. Και καθώς η τύχη αγαπά τους τολμηρούς, η επέμβαση έγινε λίγους μήνες μετά και ο ασθενής σώθηκε. «Πολλές φορές μας εκφράζει την ευγνωμοσύνη του, τα συναισθήματα όμως είναι αμοιβαία, γιατί και εμένα έκτοτε η ζωή μου άλλαξε». Με τη δημοσιοποίηση στον ακαδημαϊκό κόσμο της εν λόγω επιτυχίας, πρώτης στα ιατρικά χρονικά, αλλά και την ίδρυση της εταιρείας Transplants Without Donors LLC (Μεταμοσχεύσεις χωρίς δότες) που θα παράγει τεχνητά όργανα ως εναλλακτική μεταμοσχευτική μέθοδο, πολλαπλασιάζονται οι επαγγελματικές προτάσεις στην Ελένη, η οποία υπέκυψε στη γοητεία των ΗΠΑ, όπου εκπονεί τη διατριβή της στο πανεπιστήμιο του Ιllinois έχοντας εννέα υποτροφίες!  «Είμαι η μοναδική γυναίκα στο τμήμα μου και η μοναδική Ευρωπαία» επισημαίνει σκιαγραφώντας τη νέα της ζωή. «Ο ανταγωνισμός είναι έντονος, ενώ κατέβαλα επιπλέον προσπάθεια για να με αποδεχτούν και ως Ελληνίδα». Ο ανθρώπινος πόνος Παράλληλα, η NASA επέλεξε την Ελένη το 2012 μεταξύ 1.200 φοιτητών για να φοιτήσει στη NASA Academy. Σήμερα, εργάζεται στον «Τομέα Βιοεπιστημών, Νανοτεχνολογίας και Εξερεύνησης του πλανήτη Αρη» στη Σίλικον Βάλεϊ. «Μελετάμε τις αλλαγές στο νευρικό σύστημα των αστροναυτών, που ο προσανατολισμός και η ισορροπία τους επηρεάζεται από την αλλαγή στην ατμοσφαιρική πίεση» εξηγεί η Ελληνίδα επιστήμων. «Επίσης, έχουμε διαπιστώσει ότι μπορούμε να δημιουργούμε ταχύτερα ιστούς στο Διάστημα χάρη στην έλλειψη ατμοσφαιρικής πίεσης, κάτι που μπορεί να επιφέρει μια πραγματική επανάσταση στον κλάδο». Μπορεί η Ελένη να εργάζεται στο πρόγραμμα εξερεύνησης του Αρη, το επίκεντρο του ενδιαφέροντός της, όμως, είναι ο άνθρωπος και μέλημά της η επούλωση του ανθρώπινου πόνου.  «Στην εταιρεία, που έχει παράρτημα και στη Μ. Βρετανία και στις ΗΠΑ, συνυπάρχουμε μηχανικοί και επιστήμονες και έχουμε ήδη κατορθώσει να δημιουργήσουμε αρτηρίες, δέρμα, νεύρα, τραχείες, αυτιά και μύτη» διευκρινίζει. «Απευθυνόμαστε είτε σε καρκινοπαθείς είτε σε άτομα που έχουν υποστεί κάποιο ατύχημα». Η νεαρή γυναίκα, που καλείται καθημερινά ανά τρεις ώρες να ελέγχει την πορεία των πειραμάτων της, -μένει ακριβώς απέναντι και έχει προσαρμόσει το βιολογικό της ρολόι- ομολογεί ότι είναι αδύνατον να έχει μια προσωπική ζωή, έτσι όπως την ορίζουμε εμείς. Η ζωή της, όμως, έχει όραμα. «Εχω γίνει μάρτυρας απαγωγών με σκοπό την αφαίρεση δέρματος από μικρά παιδιά στο Περού. Τέτοιες στιγμές πεισμώνω ακόμα περισσότερο για να συνεχίσω την έρευνά μου, με κάθε κόστος».   Ιωάννα  Φωτιάδη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η Ευτυχία της προσφοράς ..

Έχουμε ξαναγράψει για τον "γιατρό της καρδιάς των παιδιών ". 
Κάθε  αναφορά όμως σ' αυτόν, είναι μια γεώτρηση στην δική μας καρδιά  και  αναβλύζει  πίδακας ανθρωπιάς συγκίνησης κι  ελπίδας ....
Ας πιούμε μια  ακόμη σταλαγματιά να  γλυκαθούμε ..
`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Αυξέντιος Καλαγκός: O γιατρός των φτωχών παιδιών

Μπείτε στο Google βάλτε το όνομα του και σε 6'' θα κατέβουν 72.500 καταχωρήσεις με το όνομα του...Τα τελευταία έντεκα χρόνια έχει δώσει ζωή σε 9.000 παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο. Μοναδική του αμοιβή, το χαμόγελο που ξαναγεννήθηκε στα χείλη τους. Ο καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλαγκός, ο καλύτερος μαθητής του Μαγκντί Γιακούμπ, αποτελεί ένα ζωντανό μήνυμα ελπίδας ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί.
Διευθυντής της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής της Γενεύης HUG (Hopitaux Αυξέντιος Καλαγκός - 30/11/2012Universitaires de Genève), Ιδρυτής του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος «Coeurs pour tous» για τον Τρίτο Κόσμο. Ένας σύγχρονος ιεραπόστολος της Ιατρικής, ένας οικουμενικός Έλληνας.

Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σωτηρία πολλών καρδιοπαθών στο Λίβανο, στη Γεωργία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στην Ινδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μαυρίκιο, στη Μοζαμβίκη, στην Ερυθραία, στο Κιργιστάν, στη Μαδαγασκάρη, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία και στην Μποτσουάνα.

Ο Ελληνας καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλαγκός δεν απέκτησε τυχαία τον τίτλο του «γιατρού των φτωχών παιδιών».

Στα 23 του αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στα 40 του έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αργότερα ήταν ο καλύτερος μαθητής του κορυφαίου καρδιοχειρουργού Μαγκντί Γιακούμπ.

Ιδρυτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους», ο Έλληνας γιατρός από την Πόλη μαζί με την ομάδα του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χειρουργεί καθημερινά δωρεάν όλα τα παιδιά στις φτωχές συνοικίες του κόσμου, μόνο και μόνο για να ξαναδεί το χαμόγελο στα χείλη τους.

«Μπορεί να ακουστεί κοινότυπο, αλλά είναι αλήθεια: η μόνη μου ανταμοιβή είναι το χαμόγελο των παιδιών που έχω σώσει και η χαρά που νιώθουν οι οικογένειές τους. Αυτά μου αρκούν» λέει περήφανος μιλώντας στην «Espresso».

Ζει στην Υεμένη, αλλά οπουδήποτε στο κόσμο κι αν τον χρειαστούν, δηλώνει παρών. Δουλεύει δεκαοχτώ ώρες τη μέρα, όμως όπως λέει δεν κοιτάει ποτέ το ρολόι του:



'Στην Υεμένη, που είναι η βάση μου, χειρουργώ κάθε μήνα περίπου σαράντα με πενήντα περιστατικά. Οταν ταξιδεύω για φιλανθρωπικό σκοπό, είμαι ικανός να χειρουργήσω περίπου πενήντα περιστατικά μέσα σσε δέκα μέρες, για να αυξήσω τον αριθμό των παιδιών που περιμένουν μήνες και χρόνια να υποβληθούν σε επέμβαση. Υπερβαίνω τις δυνάμεις μου. Δουλεύω περίπου δεκαοχτώ ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα'.
«Πιστεύω στον Θεό»

Ο πρώτος άνθρωπος που του έδειξε το δρόμο της φιλανθρωπίας ήταν -όπως μας αποκαλύπτει ο ίδιος- ο πατέρας του, κορυφαίος παθολόγος στην Κωνσταντινούπολη: «Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ο πατέρας μου μου έλεγε να αφουγκράζομαι τον πόνο των ανθρώπων και ειδικά αυτών που ζούνε στη φτώχεια».



Τον ρωτάμε αν πιστεύει στον Θεό. Αν έχει κάποια βάση αυτό που λέμε όταν κινδυνεύει κάποιος δικός μας άνθρωπος: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Η απάντησή του είναι αφοπλιστική: «Πρέπει να ξέρετε πως κάθε φορά που χειρουργώ πάνω από το χειρουργικό τραπέζι δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επικαλούμαι τον Θεό». Και συνεχίζει συγκινημένος: «Αμέσως μετά, όταν όλα πάνε καλά, σε κάθε ευκαιρία θαυμάζω το έργο του Θεού πάνω σε μας τους ανθρώπους. Ναι, λοιπόν, πιστεύω στον Θεό. Άλλωστε, ο παππούς μου ήταν ιερέας».

Ερχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή, όπως μας λέει ο κ. Καλαγκός, που όλοι οι άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι υπεράνω των δυνάμεών τους: «Θυμάμαι πριν από εννιά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο περιστατικό στη Μοζαμβίκη.


Ενα παιδί 3 ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονaάδα. Οταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της.

Είχε, λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς. Το κλάμα και ο πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει ζωή.




Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη. Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο ίδιο κέντρο.



Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να είναι "υπεράνω των δυνάμεών μου", όμως ποτέ δεν λυγίζω.

Βέβαια, για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της φτώχειας».

Η ευτυχία της προσφοράς



Παρά το γεγονός ότι έχει βραβευτεί δεκάδες φορές από διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα, όπως ο ίδιος λέει, δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις συνήθειές του και το χαρακτήρα του: «Σας λέω μετά λόγου γνώσεως πως όλα αυτά τα χρόνια όσο ακριβώς προχώρησα σε επιστημονικό και σε φιλανθρωπικό επίπεδο, άλλο τόσο προσπαθώ να είμαι ταπεινός, και αυτό είναι το μεγαλύτερο ιδανικό στη ζωή».



Τι κι αν έχει θυσιάσει το χρόνο του και την οικογενειακή του ζωή; Εκείνο που έχει σημασία -όπως λέει- είναι να είσαι χρήσιμος για τον διπλανό σου. Αυτό προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει και στα δύο παιδιά του - τις ελάχιστες ώρες που είναι κοντά τους.

Ομως, ο Αυξέντιος Καλαγκός δεν έχει μόνο τον Κωνσταντίνο και τον Αλέξανδρο.




Εχει σαν παιδιά του 9.000 φτωχά αγγελούδια που δεν είχαν πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν υγεία των χωρών που ζούσαν, στα οποία χάρισε αφιλοκερδώς το δικαίωμα να αναπνέουν και να μπορεί η καρδούλα τους να χτυπάει κανονικά.


Συνεχιστές του φιλανθρωπικού και του επιστημονικού έργου του ευτυχώς -όπως λέει- υπάρχουν.

Τι να πεις για αυτόν τον άνθρωπο , ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ για το μεγαλείο του!

http://pwseipate.blogspot.gr

Εδώ και τώρα κύριε Καθηγητά...

Οι φίλοι μου

Οι φίλοι μου δε φοράνε «αριστερές μάσκες» ούτε «φτιάχτηκαν» σοσιαλο/σαλονίζοντες. Δεν το παίζουν κυριλέ στις κοσμικές στήλες, σινιέ στις αγοραίες (συν)αλλαγές και λαϊκοί στις εξέδρες. Οι φίλοι μου δεν είναι τα μικρά ανθρωπάκια με τα σπουδαία πτυχία που υπηρετούν επιστημονικοδουλικώς το μεγάλο κεφάλαιο. Δε τα «πιάνουν» και δεν εξαγοράζουν συνειδήσεις.

Με προσωπικό κόστος εκθέτουν τις ιδέες τους και εκτίθενται καθώς σε καμία εξουσία δεν αρέσουν οι ανυπότακτοι, οι αρνούμενοι να αναγνωρίσουν προνόμια, να ανεχτούν την εκμετάλλευση τίτλων και σχέσεων προς όφελος της «παρεούλας», να συναινέσουν στην παραγραφή του αγώνα που πληγώνει, στο όνομα της εφήμερης επιτυχίας που επιβραβεύει το τάλαντο της μπαμπεσιάς.

Τους αγαπάω (και μ’ αγαπούν) επειδή μείναμε παιδιά (σ’ έναν κόσμο κατειλημμένο από σοβαροφανείς ενήλικες) και ονειρευόμαστε σαν παιδιά (σε μια κοινωνία παγιδευμένη στις ψευδοσυνταγές του νεοφιλελευθερισμού και του ρεαλισμού).

Κι όταν καμιά φορά βρίζουμε ή κλοτσάμε στο καλάμι, είναι γιατί δεν πρέπει να μας πιάσουνε τα κλάματα μπροστά στον κόσμο ή μάλλον στο κοινό, που τόσο κοινά θα μας αντιμετωπίσει ώστε δεν αξίζει καν να του εξηγήσουμε.

Με τους φίλους της εποχής της αθωότητας θα αντισταθούμε σε όλους και σε όλα.

 Γιάννης Πανούσης
.

*Ο καθηγητής Εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης είναι βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ.

Οι άλλοι ξέρουν ! Εμείς;;;;;

ΜΗΝΑΣ ΚΑΦΑΤΟΣ (Αστροφυσικός διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Τσάρμαν της Καλιφόρνιας με αντικείμενο τις κλιματικές αλλαγές και τους φυσικούς κινδύνους)

«Ηλιος, θάλασσα και... κύματα»

Αυτή είναι η ενεργειακή λύση για την Ελλάδα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στη ΓΕΩΡΓΙΑ ΔΑΜΑ

«Ξεχάστε την κατανάλωση πετρελαίου και τις αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ. Το μέλλον ανήκει σε άλλες μορφές ενέργειας, που στηρίζουν την οικονομία και δεν ρυπαίνουν. Τα κύματα, ο ήλιος και η θάλασσα λύνουν το πρόβλημα της κατανάλωσης ενέργειας. Οι εγκαταστάσεις χρηματοδοτούνται, η λειτουργία τους επιδοτείται και είναι τζάμπα. Η ευθύνη πλέον ανήκει στην Πολιτεία».

Ο Ελληνας αστροφυσικός Μηνάς Καφάτος, γνωστός σε διεθνές επίπεδο για τις έρευνές του, σήμερα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Τσάρμαν της Καλιφόρνιας. Αντικείμενο της μελέτης του είναι οι κλιματικές αλλαγές, καθώς και οι φυσικοί κίνδυνοι. Συναντηθήκαμε πρόσφατα στην Αθήνα και μιλήσαμε για το κορυφαίο ζήτημα που απασχολεί την παγκόσμια κοινότητα: την ενέργεια.
Με το θερμόμετρο να πέφτει και τα ελληνικά νοικοκυριά να μένουν χωρίς θέρμανση, συζητήσαμε για το κόστος της ενέργειας μετά τις αυξήσεις στο πετρέλαιο και το ηλεκτρικό ρεύμα. Για συγκεκριμένες εφαρμογές σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που το πρόβλημα της ενέργειας έχει βαριές επιπτώσεις στην οικονομία καθώς και στους πολίτες που υποφέρουν: «Η ανάπτυξη και η ενέργεια αποτελούν το πρωταρχικό ζήτημα σε όλόκληρο τον πλανήτη. Γιατί είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομία», σχολιάζει ο καθηγητής Καφάτος. Προσθέτοντας ότι το κόστος του πετρελαίου εξακολουθεί να αυξάνει διαρκώς. Οι τιμές θα ανεβαίνουν, παρ' όλο που συνεχώς ανακαλύπτονται νέα κοιτάσματα και πηγές ενέργειας.
Μιλώντας για τα κοιτάσματα που υπάρχουν στο ελληνικό υπέδαφος, λέει ότι για να είναι εκμεταλλεύσιμα θα χρειασθεί να περάσουν πολλά χρόνια. Και ότι ακόμα και τότε δεν θα πέσει η τιμή του πετρελαίου. Διότι όσο η παραγωγή αυξάνεται παγκοσμίως, παράλληλα αυξάνεται και η ζήτηση.


* Υπάρχουν άλλες επιλογές;
- Μία μικρή χώρα, όπως η Ελλάδα, μπορεί να παράγει ενέργεια χωρίς να εξαρτάται από το πετρέλαιο. Μειώνοντας το οικονομικό κόστος, και τα χρήματα αυτά να μένουν στη χώρα. Και μάλιστα με ενέργεια που δεν αφήνει απόβλητα ρυπαίνοντας το περιβάλλον και προκαλώντας επιπτώσεις στον τουρισμό. Μπορεί να παραχθεί ενέργεια από φωτοβολταϊκά, γεωθερμικά, αιολικά και υβριδικά συστήματα. Και βεβαίως από την κυματική ενέργεια. Μια πρωτοποριακή μορφή ενέργειας που προέρχεται από τα κύματα της θάλασσας. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν έχει αναπτυχθεί ακόμα.


* Τι προτείνετε;
- Τον συνδυασμό όλων αυτών. Εφαρμόζοντας αρχικά τα υβριδικά συστήματα, τα αιολικά πάρκα και παράλληλα την κυματική ενέργεια. Το μέλλον ανήκει σε αυτά τα συστήματα. Το κόστος των καυσίμων και του άνθρακα θα αυξάνει όλο και περισσότερο, ενώ οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις επειδεινώνονται διαρκώς. Στο ζήτημα της ενέργειας το πρόβλημα είναι οικονομικό και συνεπώς δεν υπάρχει μία μόνο λύση. Διερευνούμε τρόπους ώστε να μειωθεί το κόστος της ενέργειας που διαρκώς ανεβαίνει. Και προτείνουμε στους καταναλωτές να μη στηρίζονται στην πεπατημένη οδό, αλλά σε αυτές που οδηγούν προς το μέλλον.


* Πότε μπορούν να εφαρμοσθούν;
- Δεν γίνεται από τη μια μέρα στην επόμενη. Ο χρόνος δουλεύει υπέρ αυτών των μορφών ενέργειας. Στην κρίση αναζητάς λύσεις. Σε μια μικρή χώρα εξετάζεις και το ζήτημα της μόλυνσης του περιβάλλοντος. Με τόση ρύπανση που υπάρχει ήδη, οι τουρίστες θα εξακολουθήσουν να έρχονται;
Ο ίδιος λέει ότι στην Κρήτη, όπου οι άνεμοι είναι ισχυροί, εξετάζεται από τους επιστήμονες η λύση των υβριδικών και αιολικών συστημάτων ώστε το νησί να γίνει αυτοδύναμη περιοχή στον τομέα της ενέργειας: «Εχει δυνατούς ανέμους και κύματα. Οταν πέφτει ο αέρας και το κύμα, υπάρχει ο ήλιος. Η αιολική ενέργεια εξαρτάται από τον δυνατό αέρα. Αλλά στην Ελλάδα υπάρχει πολύς ήλιος. Και, επιπλέον, τα υβριδικά συστήματα μπορούν να αποθηκεύουν την επιπλέον ενέργεια σε μπαταρία και να τη διοχετεύουν όταν πέφτει η ισχύς των ανέμων».
Σχετικά με την κυματική ενέργεια, λέει ότι ήδη άρχισε η εφαρμογή της σε χώρες όπου το δυναμικό της επιφάνειας της θάλασσας είναι τεράστιο. Θυμίζοντας ότι το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας της Γης βρέχεται από θάλασσα, εξηγεί ότι πηγή ενέργειας αποτελούν τα κύματα που είναι κοντά στις ακτές. «Τεχνολογία που εφαρμόζεται ανάλογα με την ισχύ των κυμάτων υπάρχει. Ασφαλώς δεν θα τοποθετήσεις τις ίδιες μηχανές στον Ειρηνικό Ωκεανό και στη Μεσόγειο. Κυματική ενέργεια μπορεί να παραχθεί από την παλίρροια, από το κύμα που δημιουργείται από τον αέρα, αλλά και από το βουβό κύμα που έρχεται από μακριά. Πηγές υπάρχουν στην Ελλάδα και μπορούν να αξιοποιηθούν. Στην Κρήτη υπάρχουν μελέτες που εντοπίζουν τα σημεία με το μέγιστο δυναμικό».
Ως πλεονέκτηματα της κυματικής ενέργειας αναφέρει ότι αξιοποιείται η τεράστια δύναμη της θάλασσας και το αισθητικό αποτέλεσμα δεν είναι άσχημο: «Δεν χρειάζονται ανάλογες τουρμπίνες με τις ανεμογεννήτριες και οι εγκαταστάσεις δεν γίνονται πάνω στο κύμα. Με την πρωτοποριακή αυτή μορφή παραγωγής μπορεί να εξυπηρετείται το κάθε νησί χωρίς να χρειάζεται η μεταφορά ενέργειας, διότι αποτελεί ντόπια παραγωγή. Δηλαδή η παραγωγή και η κατανάλωση παραμένουν στο ίδιο σημείο και επιπλέον υπάρχει η δυνατότητα αποθήκευσης. Η λύση βρίσκεται σε κοινοτικό επίπεδο και η πρόταση πρέπει να υποβληθεί κυρίως από την τοπική αυτοδιοίκηση.


* Αλλά ποιος πληρώνει το κόστος;
- Χρηματοδοτείται και επιδοτείται από το ΕΣΠΑ και από ειδικά ερευνητικά προγράμματα. Τα χρήματα δεν βγαίνουν από τις τσέπες των φορολογουμένων. Στην Κρήτη, το κόστος της αιολικής ενέργειας και των φωτοβολταϊκών είναι μικρότερο από του πετρελαίου. Μειώθηκε και το κόστος των αιολικών πάρκων. Η Ευρώπη συνεισφέρει διότι έχει πολιτική προώθησης εναλλακτικών μορφών ενέργειας, και η Ελλάδα θα πρέπει να το εκμεταλλευτεί. Ηδη στην Κρήτη το 20% της παραγωγής ενέργειας προέρχεται από αιολικές και φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις. Το ποσοστό αυτό πρέπει να γίνει μεγαλύτερο. Η Πολιτεία και οι τοπικές αρχές, που έχουν την ευθύνη, οφείλουν να προχωρήσουν. Διαφορετικά, θα παραδώσουν στις επόμενες γενιές μία χώρα μολυσμένη, με ασθένειες που γνωρίζουμε την προέλευσή τους, και οικονομικά εξαρτημένη.
Η κυματική ενέργεια εφαρμόζεται ήδη σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες (Δανία, Ισπανία, Σκοτία, Πορτογαλία) και στην Ν. Κορέα. Οι προηγμένες χώρες προσπαθούν να μην εξαρτώνται από μία μορφή ενέργειας. Οι φτωχές χώρες εξαρτώνται από το πετρέλαιο ή από την εξίσου καταστροφική κοπή δένδρων, χρησιμοποιώντας το ξύλο ως καύσιμη ύλη.


* Υπάρχει επενδυτικό ενδιαφέρον;
- Η Κορέα βασίζει την οικονομία της σε πράσινες υποδομές, αντικαθιστώντας το 85% των πηγών ενέργειας. Η Ντόιτσε Μπανκ σχεδιάζει την επένδυση 50 τρισ. δολαρίων σε φιλικές προς το περιβάλλον εγκαταστάσεις. Η αλήθεια είναι ότι ίδιες οι πετρελαϊκές εταιρείες χρηματοδοτούν σιωπηρά και αναπτύσσουν τέτοιες τεχνολογίες. Κάτι ξέρουν.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Με το βλέμμα στο μέλλον

Όταν μπαίνω στο χώρο των Ελλήνων που διαπρέπουν στο εξωτερικό ,εκστασιάζομαι από ....εθνικοφροσύνη και υπερηφάνεια  λες και είναι παιδιά μου...Μπαίνω τότε στο χορό ,κρατάω θαρρείς μαντήλι και χαιρετώ με ελπίδα το μέλλον μπροστά μας που τους ανήκει !!!!

Διαπρέπουν στη Βρετανία τέσσερα Ελληνόπουλα!

Δεκάδες νέοι άνεργοι επιστήμονες, που μεγάλωσαν στις πόλεις και τα χωριά της χώρας μας, που έμαθαν γράμματα στα ελληνικά δημοτικά και στα γυμνάσια και που σπούδασαν στα εδώ πανεπιστήμια, φεύγουν με εισιτήριο μιας διαδρομής για το εξωτερικό. Έξι χιλιάδες γιατροί έχουν φύγει ήδη από την Ελλάδα και άλλοι τόσοι μηχανικοί, μηχανολόγοι, πολιτικοί μηχανικοί που είναι περιζήτητοι για τα «μεγάλα έργα» στο εξωτερικό. Η θλίψη από την αφαίμαξη των Ελλήνων επιστημόνων μετριάζεται από τις επιτυχίες που καταγράφουν, ήδη, οι νεαροί συμπατριώτες μας εκτός συνόρων. Τέσσερα Ελληνόπουλα που ζουν και εργάζονται στη Μεγάλη Βρετανία περιγράφουν στην εφημερίδα  «Ελλάδα» τις εντυπώσεις τους από τα ξένα.

Ειρήνη Εξάρχου, δικηγόρος, 27ετών

Συνήγορος στην Τοπική Αυτοδιοίκηση του Λονδίνου

Η Ειρήνη αμέσως μετά τις πανελλήνιες, έφυγε από το Μαρούσι και σπούδασε νομική στο City του Λονδίνου. Έκανε το υποχρεωτικό μεταπτυχιακό της, εξειδικεύτηκε στο αστικό, το εργατικό και το οικογενειακό δίκαιο, ολοκλήρωσε την πρακτική της και ξεκίνησε να ψάχνει για δουλειά. 8 μήνες αναζητούσε εργασία και τελικά…

«Εργάζομαι ως δικηγόρος στην Τοπική Αυτοδιοίκηση του Ανατολικού Λονδίνου. Βρίσκομαι στο οικογενειακό τμήμα, καθώς η εξειδίκευση μου είναι πάνω στην κοινωνική πρόνοια. Ουσιαστικά είμαι αυτή που θα κρίνω, αν η οικογένεια είναι σε θέση να μεγαλώσει ένα παιδί ή θα πρέπει, το κράτος, να μεριμνήσει για το μέλλον του.»

Αυτή η θέση στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν υπάρχει στο ελληνικό δημόσιο, καθώς το σύστημα της Βρετανίας είναι εντελώς διαφορετικό.

«Τα ορφανοτροφεία και τα ιδρύματα» τονίζει η Ειρήνη, «έχουν κλείσει στην Βρετανία την δεκαετία του ’80. Εδώ τα παιδιά που οι οικογένειές τους δεν μπορούν να τα φροντίσουν δίνονται για υιοθεσία ή σε ανάδοχες οικογένειες τις οποίες πληρώνει το κράτος 300 λίρες την εβδομάδα».

Η ίδια αμείβεται με 36.000 χιλιάδες λίρες το χρόνο, που όπως μας λέει είναι ένας συνηθισμένος μισθός για έναν δικηγόρο που εργάζεται στο δημόσιο, στο Λονδίνο.

«Όταν έφυγα δεν σκέφτηκα την οικονομική κρίση της Ελλάδας. Ήμουν 18 και ήταν η μικρή εξέγερσή μου. Αλλά όταν αποφοίτησα, είχα αποφασίσει ότι δεν υπήρχε προοπτική να βρω δουλειά, αν επιστρέψω. Έτσι «εγκλωβίστηκα» εδώ!»

Η 27χρονη δικηγόρος εξομολογείται στην «Ε» ότι δεν θέλει να μείνει στο Λονδίνο για όλη της την ζωή. Θέλει να επιστρέψει!

«Μου λείπει η Ελλάδα!» τονίζει, ενώ συνεχίζει πως στο μέλλον σίγουρα το αντικείμενό της θα έχει προοπτική στην Ελλάδα λόγω της οικονομική κρίσης.

«Αν κρίνω από την Αγγλία, οι θεσμοί της οικογένειας στην Ελλάδα θα σπάσουν κατά την διάρκεια της οικονομική κρίσης. Θα αυξηθούν τα περιστατικά κατάθλιψης, αλκοολισμού, ναρκωτικών. Και τότε θα υπάρξει ανάγκη για δημιουργία μίας τέτοιας υπηρεσίας. Θα δημιουργηθεί δηλαδή η ανάγκη, το κράτος να αναλάβει τον ρόλο του γονέα. Μπορεί να ακούγομαι καταθλιπτική, αλλά αυτή είναι η αλήθεια… Σε καμία περίπτωση δεν το εύχομαι, αλλά αν συμβεί θα ήθελα να είμαι στην χώρα μου και να βοηθήσω».

 

Ετεοκλής Νικολάου, Δημοσιογράφος, 26 ετών

Εργάζεται στο BBC αλλά τον ρωτάνε αν έχει για μπίρες 

Ο Ετεοκλής είναι δημοσιογράφος. Έκλεισε πριν μερικούς μήνες τα 25, όμως έχει πραγματοποιήσει ήδη το όνειρο εκατομμυρίων συναδέλφων του: Έχει εργαστεί στο CNN και αυτή την στιγμή εργάζεται στο BBC!

«Η πιο σημαντική στιγμή, στη μικρή δημοσιογραφική μου πορεία, ήταν η συνέντευξη που πήρα για το CNN, από τον Φρανσουά Ολάντ, λίγες ημέρες πριν εκλεγεί πρόεδρος» λέει στην «Ε» ο Ετεοκλής. Τον τελευταίο χρόνο εργάζεται ως freelancer στο BBC, τα χρήματα δεν είναι πολλά μας λέει, ένας δημοσιογράφος στο Λονδίνο αμείβεται από 1800 μέχρι 2000 λίρες.

Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, το Λονδίνο, τονίζει ο 26χρονος, είναι μία πόλη με εκατοντάδες νέα παιδιά που έχουν στα χέρια τους μεταπτυχιακά και διδακτορικά και προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους.

«Το Λονδίνο είναι γεμάτο από νέους Έλληνες, Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους. Οι χώρες που έχουν πληγεί από την οικονομική κρίση, θα έλεγε κανείς πως «αιμορραγούν» από πτυχιούχους.»

Ο Ετεοκλής γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στην Ηλιούπολη, σπούδασε στην Πάντειο. Έκανε την πρακτική του σε ένα ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι και τον Σεπτέμβριο του 2009, λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, ο Ετεοκλής έφυγε με στόχο το μεταπτυχιακό στις διεθνής σχέσης και προορισμό το Λονδίνο.

«Η οικονομική κρίση στην χώρα μας, εμένα προσωπικά με βοήθησε. Όλοι ήθελαν να έχουν έναν έλληνα δημοσιογράφο, που να γνωρίζει καλά την γλώσσα, ώστε να έχουν γρήγορα και άριστα μεταφρασμένο το οικονομικό ρεπορτάζ από την Ελλάδα».

Από την άλλη πλευρά οι κάτοικοι του Λονδίνου δεν είναι και τόσο χαρούμενοι όταν γνωρίσουν έναν έλληνα… «Η εικόνα που έχουν από την Ελλάδα, είναι πολύ κακή. Ένα βράδυ σε μία πάμπ ο μπάρμαν με ρώτησε από πού είμαι, όταν του είπα ότι είμαι από την Ελλάδα με κοίταξε περίεργα και με ρώτησε αν έχω χρήματα να πληρώσω τις μπύρες!»

Βιβή Μαρίνου, Πολιτικός Μηχανικός, 25ετών

Μία 25χρονη στη μεγαλύτερη σιδηροδρομική εταιρεία

Αν η δουλειά ήταν τζόκερ τότε η Βιβή κέρδισε τζάκ πότ. Και αυτό γιατί πριν λίγους μήνες έκανε αίτηση για δουλειά, στην μεγαλύτερη εταιρία σιδηροδρομικών έργων της Βρετανίας, την Colas Rail. Στην εταιρεία αυτή, μαζί με την αίτηση της Βιβής, έφτασαν συνολικά 1000 αιτήσεις, για μόλις 9 θέσεις εργασίας. Η Βιβή πέρασε από 4 συνεντεύξεις. Της ξεσκόνισαν το βιογραφικό, είδαν τις σπουδές της, το πτυχίο της ως Εκπαιδευτικός Πολιτικός Μηχανικός, το μεταπτυχιακό της στο Λονδίνο με θέμα την περιβαλλοντική επιστήμη, τις δραστηριότητες της, τα χόμπι της και τις δουλειές που έκανε part time σε διάφορα καταστήματα του Λονδίνου και τελικά… την επέλεξαν.

«Το απίστευτο είναι πως μέσα σε αυτούς τους 9 υπάρχουν δύο Έλληνες. Εγώ και ένας ακόμα συνάδελφος από την Ελλάδα, εγώ όμως είμαι η μοναδική γυναίκα!»

Η 25χρονη εδώ και 10 μήνες έψαχνε για δουλειά στην πρωτεύουσα την Αγγλίας. Για να επιστρέψει στην Ελλάδα ούτε λόγος. Όλοι οι φίλοι και οι συνάδελφοί της είναι άνεργοι ή κάνουν άσχετες δουλειές με ελάχιστα χρήματα ή στην καλύτερη περίπτωση εργάζονται με δίμηνες και τρίμηνες συμβάσεις.

«Είχα πει στον εαυτό μου ότι προτιμώ να μείνω εδώ στο Λονδίνο και να κάνω μία χάλια δουλειά, παρά να επιστρέψω στην Ελλάδα. Γιατί εδώ έχω προοπτικές, υπάρχει αξιοκρατία».

Φυσικά το γεγονός ότι είναι ελληνίδα, αναφέρει στην «Ε» η Βιβή, δεν πέρασε απαρατήρητο από καμία συνέντευξη της για δουλεία. «Το πρώτο πράγμα που με ρωτάνε είναι: «Πως είναι η κατάσταση στην Ελλάδα;» Δεν υπάρχει λύπηση για τους Έλληνες μετανάστες αντίθετα μάλιστα, θα έλεγα θαυμασμός! Θεωρούν ιδιαίτερα γενναίο το γεγονός ότι έφυγα από την Ελλάδα, για έρθω στο Λονδίνο χωρίς καμία υποστήριξη».

Η Βιβή έχει υπογράψει την σύμβαση αορίστου και πλέον εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός στον τομέα ανανέωσης γραμμών της Colas Rail.

«Δεν νομίζω ότι υπάρχει αντίστοιχη θέση στην Ελλάδα. Το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο της Αγγλίας είναι τεράστιο και συνεχώς ανανεώνουν τις γραμμές των τρένων. Για την δουλειά μου εδώ αμείβομαι με 22.000 χιλιάδες λίρες το χρόνο, στην Ελλάδα δεν έχω καμία ιδέα πόσα χρήματα θα έπαιρνα, στο απίθανο ενδεχόμενο να βρω δουλειά στο αντικείμενό μου, στα 25 μου χρόνια».

Η Βιβή είναι μόλις 25ετών, αλλά πήρε κυριολεκτικά την ζωή στα χέρια της.

«Μου λείπουν πράγματα από την Ελλάδα, αλλά και αν γυρίσω στην Ελλάδα θα μου λείπουν πολλά πράγματα από εδώ. Η Αγγλία δεν είναι παράδεισος, αλλά όλοι γνωρίζουμε πως προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους και αν πραγματικά το αξίζεις θα ανταμειφτείς».

Γιάννης Νενεκίδης, καρδιο – θωρακοχειρουργός, ετών 37

Από τον «Ευαγγελισμό» στο νοσοκομείο της βασίλισσας!

Ο Γιάννης τελείωσε τις σπουδές στην ιατρική, έκανε το αγροτικό του στο Σοχό της Θεσσαλονίκης και ολοκλήρωσε την ειδικότητά του στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» στην Αθήνα. Στα 37 του χρόνια, βρέθηκε άνεργος σε μια χώρα που δεν του πρόσφερε καμία προοπτική!

«Αν έμενα στην Ελλάδα, έπρεπε να ψάχνω δουλειά σε ιδιωτικά νοσοκομεία όπου η τύχη μου θα ήταν αμφίβολη. Έτσι αποφάσισα να στείλω το βιογραφικό μου σε διάφορα νοσοκομεία της Μ. Βρετανίας και λίγους μήνες αργότερα με δέχτηκαν στο Queen Elizabeth στο Μπέρμιγχαμ. Η μετανάστευση ήταν πραγματικά μονόδρομος».

Τον Δεκέμβριο του 2011 αγόρασε ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για το Μπέρμιγχαμ, πέρασε με επιτυχία την συνέντευξη, και αυτή την στιγμή βρίσκεται στο τμήμα των μεταμοσχεύσεων έχοντας την θέση του επιμελητή.

«Αν έπρεπε να συγκρίνω την Αγγλία με την Ελλάδα στο χώρο της υγείας, θα έλεγα πως, το NHS είναι η μέρα και το ΕΣΥ η νύχτα!» τονίζει στην «Ε» ο Γιάννης Νενεκίδης. «Ως ειδικευόμενος στην Ελλάδα εργαζόμουν 80 ίσως και 90 ώρες την εβδομάδα, χωρίς να ξέρω τι σημαίνει η λέξη «ρεπό». Στην Αγγλία ως επιμελητής εργάζομαι 48 ώρες την εβδομάδα, ότι ορίζει ο νόμος δηλαδή, και αν χρειαστεί να εργαστώ περισσότερο, η υπερωρία είναι 50 λίρες την ώρα».

Όσο για τον μισθό του, σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτόν που παίρνουν οι γιατροί στην χώρα μας.

«Ως επιμελητής στο Μπέρμιγχαμ, ο μισθός μου είναι 3.000 λίρες το μήνα, στην Ελλάδα οι συνάδελφοί μου δεν αμείβονται περισσότερο από 1800ευρώ μαζί με τις υπερορίες».

Οι διαφορές όμως στα δύο εθνικά συστήματα υγείας δεν αφορούν μόνο τους γιατρούς αλλά και τους ασθενείς, όπως τονίζει ο 37χρονος.

«Στην Αγγλία ο ασθενείς δεν έρχεται ποτέ με εξετάσεις στα χέρια, δεν υπάρχουν ακτινογραφίες, υπέρηχοι, καρδιογραφήματα… όλα αυτά βρίσκονται σε ηλεκτρονική μορφή στο φάκελό του. Ο ασθενής επισκέπτεται τον γιατρό του μόνο με τον αριθμό που έχει στο Εθνικό Σύστημα Υγείας».

Παρόλα αυτά ο Γιάννης Νενεκίδης δεν μπορεί να φανταστεί πως δεν θα επιστρέψει ποτέ ξανά στην Ελλάδα. Έχει μια μικρή ελπίδα, ένα όνειρο πως κάποια μέρα θα γυρίσει…

«Θα προσπαθήσω να επιστρέψω, γιατί πιστεύω πως αν κάτι αλλάξει στην Ελλάδα, θα αλλάξει από αυτούς τους ανθρώπους που εργάστηκαν στο εξωτερικό. Από τους ανθρώπους που είδαν και έμαθαν τι θα πει οργάνωση, συνεργασία αλλά και υποδομές σε ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας. Μακάρι να είμαι ένας από αυτούς που θα βοηθήσουν την Ελλάδα να βελτιώσει το ΕΣΥ και την χώρα να κάνει ένα βήμα μπροστά».

Πηγή: Εφημερίδα «Ελλάδα»

Tης Κίας Παπαδοπούλου