www.prosvasi-amea.gov.gr

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Ηχήστε σάλπιγγες

Μήπως ήλθε η ώρα να ηχήσουν οι σάλπιγγες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης
σ’ ένα προσκλητήριο συστράτευσης όλων των «Ωραίων - Μεγάλων –Χαρισματικών Ελλήνων Πατριωτών να γυρίσουν στη μάνα Γη την Ελλάδα ;

Να μεταλαμπαδεύσουν την ανθρώπινη φλόγα, την σύγχρονη Ελληνική πολιτισμική λάμψη ।
Την λάμψη που διαχέεται και φωτίζει την Γη απ’ άκρη σ’ άκρη ;

Το ανθρώπινο δυναμικό που στέριωσε και μεγαλούργησε σε άλλες Πατρίδες μήπως είναι απόλυτος ανάγκη να επαναπατριστεί και να καλύψει το βαθύ –τεράστιο κενό μιας Ελλάδας ,που λιγόστεψε ,ορφάνεψε, φτώχυνε, συρρικνώθηκε,; Ισοπεδώθηκε,εγκλωβισμένη σε αριθμούς και ελλείμματα .
Γυμνή από πνεύμα, τιμή κι όραμα.
Χαμένη, ξοδεμένη στην αίγλη ενός μακρινού παρελθόντος ;
```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ, ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ Ο χειρουργός της ανθρώπινης όχθης Τι σημαίνει να μεγαλώνεις από βρέφος με την οδύνη και τον όλεθρο σφηνωμένα στο σώμα σου και να διατρέχουν τα κύτταρά σου οι θύμησες του πολέμου, του μίσους και της καταστροφής; Η διάλυση κάθε έννοιας ευτυχίας, που ανατρέπει το νόημα της ζωής, κατοικεί μέσα σε παιδικά κορμιά που τα σμπαράλιασαν οι σφαίρες του ισραηλινού στρατού στην Παλαιστίνη. Οπότε, οποιαδήποτε απόσυρση των θραυσμάτων του πόνου και της αναπηρίας από το σώμα ισοδυναμεί με απελευθέρωση και εισδοχή σ' έναν κόσμο καινούργιας ζωής।
Ο Αλέξανδρος Ζούρος, ο εθελοντής νευροχειρουργός των παιδιών της Παλαιστίνης Γεμίζει ανθρωπιά και ποίηση η ύπαρξη με το συγκλονιστικό συναίσθημα της άδολης προσφοράς. Ειδικά σ' ένα περιβάλλον ελεύθερων πολιορκημένων. Αυτός που διαδραματίζει το ρόλο του σωματικού και ψυχικού απελευθερωτή, στη συγκεκριμένη περίπτωση των πληγωμένων παιδιών της Παλαιστίνης, από ενός μηνός έως 17 ετών, είναι ο Ελληνας γιατρός καθηγητής Νευροχειρουργικής Παίδων στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Μόνα Λίντα» της
Καλιφόρνιας, Αλέξανδρος Ζούρος।
Ηδη μεταβαίνει πέμπτη φορά στην Παλαιστίνη, με ενδιάμεσο σταθμό αυτή τη φορά το Ηράκλειο, και προσπαθεί να βγάλει από τη σπονδυλική στήλη και τον εγκέφαλο τωνπαιδιών τα απομεινάρια θανάτου και μίσους που ο στρατός Κατοχής τους «φύτεψε».

Κύριε Ζούρο, πώς επιλέξατε να πάτε στην Παλαιστίνη;

«Μεγάλωσα στον Καναδά και στην Αμερική। Στο νοσοκομείο όπου εργάζομαι μία από τις νοσοκόμες που δουλεύει μαζί μας είναι Παλαιστίνια• αυτή η συνάδελφος μου είπε πως υπάρχει ένα διεθνές φιλανθρωπικό ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που έχει δημιουργήσει ο Αμερικανός δημοσιογράφος Stiv Sosebee και ασχολείται με την παροχή ιατρικών υπηρεσιών στους Παλαιστινίους। Τηλεφώνησα στο ίδρυμα αυτό και μου είπανπως δεν έχουν νευροχειρούργο για παιδιά• έτσι αποφάσισα να βοηθήσω। Είναι η πέμπτη φορά που πηγαίνω στην Παλαιστίνη, με αρχή τον Οκτώβριο του 2007। Σε κάθε επίσκεψή μου χειρουργώ 10-15 παιδιά ηλικίας από ενός μηνός βρέφος έως 17 ετών• η εμπειρία είναι συγκλονιστική। Τα περισσότερα παιδιά που χειρουργώ είναι θύματα του πολέμου με το Ισραήλ, μερικά όμως είναι ανάπηρα εκ γενετής। Ολα όμως έχουν πρόβλημα στον εγκέφαλο ή στη σπονδυλική στήλη».

Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείτε για να κάνετε τις επεμβάσεις;

«Για να παρέμβω χειρουργικά, τα περισσότερα παιδιά, πριν πάω, τα βλέπω μέσω του Διαδικτύου για να έχω μια γενική εικόνα και προετοιμάζομαι ανάλογα με τις ανάγκες και τα προβλήματα που διαπιστώνω πως έχουν। Συνεννοούμαι καταρχάς με εταιρείες φαρμακευτικών και άλλων ιατρικών ειδών, οι οποίες μου δίνουν δωρεάν υλικά। Διότι στην Παλαιστίνη δεν υπάρχουν εξειδικευμένα χειρουργεία και γιατροί αντίστοιχων ειδικοτήτων• τώρα αρχίζουν και μαθαίνουν τις νέες εξελίξεις και τεχνικές».

Σε περίπτωση που η οικογένεια ενός παιδιού διαθέτει χρήματα και θέλει να χειρουργηθεί στο εξωτερικό, μπορούν να πάνε στην Ιορδανία ή στην Αίγυπτο। Το Ισραήλ ζητά πολλά χρήματα και ανεβάζει τις τιμές πολύ ψηλά για μία επέμβαση. Βέβαια, για να βγει ένα παιδί εκτός Παλαιστίνης πρέπει να πάρει βίζα απ' το κράτος του Ισραήλ, το οποίο δεν δίνει τη βίζα σε όλες τις οικογένειες των Παλαιστινίων. Ο πληθυσμός αυτός είναι σχεδόν αιχμάλωτος, γιατί δεν μπορεί να μπαινοβγαίνει στη χώρα του.
Τα παιδιά και οι οικογένειές τους πώς σας αντιμετωπίζουν; «Είναι βαθιά ευγνώμονες απέναντί μας. Πρέπει να σας πω ότι μερικές επεμβάσεις, συνήθως οι δυσκολότερες, γίνονται στην Ιερουσαλήμ, στο νοσοκομείο που έχει στήσει το φιλανθρωπικό ίδρυμα με το οποίο συνεργάζομαι. Το κράτος του Ισραήλ όμως δεν δίνει το δικαίωμα σε όλες τις οικογένειες των παιδιών να έχουν πρόσβαση. Τα άλλα χειρουργεία πραγματοποιούνται στο νοσοκομείο στη Ραμάλα• είναι τα ευκολότερα περιστατικά». Η διαφορά ενός παιδιού που έγινε ανάπηρο απ' τον πόλεμο και ενός εκ γενετής ποια είναι; «Σε όλα τα περιστατικά παίζει καθοριστικό ρόλο η θετική στάση της οικογένειας.
Τα παιδιά που έμειναν ανάπηρα από τον πόλεμο έχουν οργή και πολύ θυμό। Ιδιαίτερα αυτά που χτυπήθηκαν σε μεγάλη ηλικία και θυμούνται।Στα εκ γενετής ανάπηρα, αυτό δεν υπάρχει। Τα παιδιά που τραυματίστηκαν στον πόλεμο και είναι βρέφη το καταλαβαίνουν αργότερα, όταν η μνήμη αρχίσει να λειτουργεί».

Πώς νιώθετε ως άνθρωπος, και μάλιστα της Δύσης, εκεί;

«Βλέπω την εγκατάλειψη και την τρομερή υποβάθμιση και συγκλονίζομαι. Οι άνθρωποι όμως αντιστέκονται και είναι υπερήφανοι. Ξέρουν ότι έχουν φίλους στο εξωτερικό και υποστήριξη. Είναι γενναιόδωροι οι Παλαιστίνιοι ειδικά σε εμάς, που μας ξέρουν»।
Το νοσοκομείο στη Ραμάλα σε τι κατάσταση είναι;
«Είναι πολύ καθαρό αλλά τα μηχανήματα που διαθέτει είναι παλιά। Σε 5 έως 10 χρόνια η κατάσταση θα αλλάξει, πιστεύω, ριζικά γιατί ήδη υπάρχει βελτίωση. Οι Παλαιστίνιοι έχουν παιδεία, ξέρουν τι θέλουν και όταν βρίσκονται σε περίοδο ειρήνης δουλεύουν πολύ για την καλυτέρευση των συνθηκών».
Το κράτος του Ισραήλ πώς σας αντιμετωπίζει;
«Η κυβέρνηση του Ισραήλ μας ξέρει καλά. Μερικές φορές μας κάνουν ελέγχους και μας κρατάνε ώρες ολόκληρες για να δουν τις βαλίτσες μας και άλλες φορές περνάμε αμέσως.
Η σημαντικότερη εμπειρία πάντως, για μένα, είναι όταν επιστρέφω στην Παλαιστίνη και βλέπω τα παιδιά που έχω χειρουργήσει να είναι καλά। Ειδικά τα μεγάλα παιδιά, που με γνωρίζουν και τα γνωρίζω। Είναι κάτι το ανεπανάληπτο». *

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Tα Κεφάλια μέσα !!!!


ΕΛΛΑΣ: Οι δυο άνδρες της ζωή της। Ο Πατέρας και ο Εραστής


Το γράφημα που ακολουθεί το έλαβα από Αμερική ,κοινοποίηση μέσω e-mail με τίτλο

"ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΜΕΣΑ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ " χωρίς να φέρει την υπογραφή του συντάκτη।

Είναι μια αναφορά σε προηγούμενες ζωές μας που πολλοί από μας …αναπολούν .

Τη δεκαετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα Zastava, και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες. Austin Morris Allegro! Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε. να στο χαλάσει. Τόσο καλά.

Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια. Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι.

Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ..

Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει «παίκτης». Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα.

Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ).

Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες. Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες. 50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV's, και πάει λέγοντας. Όχι παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε..

Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με π..ς αυγά δεν βάφονται. Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων .. τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει.

Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.

Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Γεννήθηκαν αργά.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ